Mees heeft een baantje gevonden in San Fransisco. Achter de bar. Het blijkt de beste baan ooit te zijn, omdat de Amerikanen fooi geven alsof hun leven er van af hangt. " /> Mees heeft een baantje gevonden in San Fransisco. Achter de bar. Het blijkt de beste baan ooit te zijn, omdat de Amerikanen fooi geven alsof hun leven er van af hangt. " />
Asset 14

Barvrouw

Barvrouw

'Mooie tieten,' zegt de jongen aan wie ik een wodka-tonic schenk. 'Dank je,' antwoord ik. Ik weet niet zo goed wat ik anders zou moeten zeggen. 'Je mag al het wisselgeld houden als je één tiet laat zien!' Veertien dollar. Ik geef hem het geld en zeg dat hij het in zijn reet mag stouwen. Hij lacht en loopt terug naar zijn vrienden. Eikel. Mijn volgende klanten zijn twee meisjes, duidelijk onder 21. 'Wat zou je me aanraden?' vragen ze me luid giechelend, alsof ze nog nooit een alcoholfles hebben gezien. Aangezien onze keus zich beperkt tot wodka, whisky, wijn en bier, roep ik dat je nooit fout kan gaan met Jack Daniels (ook al vind ik het zelf eigenlijk niet te zuipen.) Semi-professioneel zeggen ze dat ze twee Jack and Coke willen, en ruim geschonken graag. Visioenen van ondergekotste toiletten en tollende plafonds vormen zich in mijn hoofd, maar ik doe het toch. Het is niet mijn zaak of deze chicks minderjarig zijn, hadden ze maar beter moeten checken aan de deur. Ik giet een flinke scheut in hun glazen, en als beloning krijg ik wel tien dollar fooi. Thanks, suckers!

Ik word de volgende dag wakker en in mijn make-up tasje vind ik een stapel dollars waar je u tegen zegt. Ik voel me rijk, rijk als een pooier, al die dubbelgevouwen biljetten zijn wel vijf centimeter dik. Het zijn vooral één dollars, ik tel ze. Honderdachtentwintig dollar fooi, voor een avondje achter de bar. Mijn loon was vijfenveertig dollar. Een lachertje, in vergelijking. Ik begrijp opeens waarom het zo moeilijk is om een baan te vinden in de horeca, het is volop cashen. Helaas was dit een eenmalige klus voor een illegaal feest wat we gaven in de galerie waar ik vrijwilliger ben. Ik zou van dit loon ruim kunnen leven.

Het is welbekend dat er in Amerika veel fooi wordt gegeven. Toen ik hier net arriveerde moest het concept 'flink extra lappen' me nog worden geleerd. Eén dollar per drankje, werd me verteld nadat ik met verwondering reageerde toen ik al mijn wisselgeld in enkeltjes retour kreeg van de barvrouw. Met pijn legde ik elke keer de extra dollars op de bar. Niet dat ik nooit fooi geef in het Amsterdamse, maar op deze schaal was ik het niet gewend. Ook de taxichauffeur ontvangt extra dollars, en in restaurants is het zelfs gebruikelijk om twintig procent aan de rekening toe te voegen (vijftien procent is voor slechte service of voor krenten). De telefoon die ik bij aankomst kocht voor acht dollar in de Radio Shack, nog net niet gemaakt van honderd procent plastic, doet er een kwartier over om een degelijk sms-je te schrijven maar heeft wél een functie om de fooi voor je uit te rekenen (en de rekening vervolgens voor je te verdelen onder het aantal tafelgasten.) Inmiddels geef ik met gemak de dollars uit handen.

Bij de supermarkt betaal ik mijn boodschappen in enkele dollars. De kassamedewerker is er blij mee, de rij achter me iets minder. 'Fooi,' zeg ik, 'gister gewerkt,' en ik hoop dat men niet aanneemt dat ik de dollars in een stringetje in de stripclub heb verzameld.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer