Elke maand kiest het Amsterdams Songwriters Guild een bijzonder singer-songwriter. Deze keer een portret van de bijzondere en eigengereide Welshman Davie Lawson." /> Elke maand kiest het Amsterdams Songwriters Guild een bijzonder singer-songwriter. Deze keer een portret van de bijzondere en eigengereide Welshman Davie Lawson." />
Asset 14

Davie Lawson

Elke maand kiest Anne namens het Amsterdams Songwriters Guild een bijzonder singer-songwriter. Deze keer een portret van de bijzondere en eigengereide Welshman Davie Lawson. "I’ve got what I’ve got and it’s briljant!"

[audio: http://www.hardhoofd.com/wp-content/uploads/2010/04/02-Annie-Marathon.mp3]Davie Lawson - Annie Marathon (Tree Tumble Wake Mother, 2010)

Jaren geleden leerde ik Davie Lawson (geboren David Lawson Froggatt, Chester, 1980) kennen als mijn ‘Attick Monkey’. Ik weet niet eens meer wie van ons twee die naam bedacht heeft, maar hij leek gepast. Davie zwierf weer eens door Nederland met een gitaar, tekenboekje en een rugzak vol met kleren en ik gaf hem onderdak op de zolder van het studentenhuis dat ik toen bewoonde. Zijn eerste plaat Konichiwa? (2007, smoked recordings) was al uit en hij verzorgde onder andere het voorprogramma van Lucky Fonz III. Toen ik kennis maakte met zijn muziek viel mij meteen een soort ‘puls’ op, een hartslag die door al zijn nummers pompt, een herkenbare benadering van ritme en energie die in elk liedje doorklinkt, hoe verschillend het karakter ook.

Een tijdje hoorde ik even niet veel meer van Davie, ook muzikaal niet. Hij zal toch nog wel spelen dacht ik, anders is het eeuwig zonde. Afgelopen week was hij er opeens weer. Met de karakteristieke vrolijke blauwe ogen, een aantal optredens samen met zijn gitarist Paul Tasker en een nieuwe CD: Tree Tumble Wake Mother (maart 2010, smoked recordings) Daarbij heeft hij nu een heuse documentaire aan zijn broek hangen. Reden genoeg voor een portret:

Davies beeldende taalgebruik heeft hij opgelopen op het platteland van Wales. De landelijke omgeving heeft ook zijn manier van schrijven bepaald. ‘Als je opgegroeid bent met stadsgeluiden heb je een compleet andere vorm van beeldvorming dan wanneer je tussen de heggen, bossen en rivieren bent opgegroeid. Die dingen manifesteren zich in de manier waarop ik schrijf.’

[audio: http://www.hardhoofd.com/wp-content/uploads/2010/04/06-Black-River.mp3]Davie Lawson - Black River (Tree Tumble Wake Mother, 2010)

Davie Lawson kwam voor het eerst met Nederland in aanraking toen hij meereisde met zijn vriendin die in Wageningen kwam studeren. Terwijl hij aan het rondtrekken was leerde Davie bij toeval het Amsterdams Songwriters Guild kennen, dat toen nog in een heel pril stadium verkeerde. ‘Ik kwam aan per trein, had mijn gitaar op mijn rug en sliep in een hostel aan de Vondelstraat waar ik mijn geld in mijn kussensloop bewaarde. Ik hoorde van het ASG en besloot er heen te gaan. Otto Wichers (Lucky Fonz III) was een van de eerste mensen die ik ontmoette, vlak daarna kwam Ro Halfhide (voorman ASG) en daarna volgden nog vele anderen. Ik liep bij het ASG naar binnen en ben nooit meer weg gegaan. Het was fantastisch om het ASG door de jaren heen te zien groeien. Er is inmiddels bijna een hele nieuwe generatie bezig.’ Op de vraag wat het ASG voor hem gedaan heeft geeft Davie beslist antwoord; ‘Het gaf me een plek om te kunnen spelen en groeien. Ik verwachtte dat niet en ik heb er ook nooit om gevraagd. En daarnaast de vrienden en alle support; ik heb op vloeren geslapen, op zolders gewoond. Jullie zijn knettergek, jullie Nederlanders, ik kan niet geloven hoe gastvrij jullie zijn!’

Zijn relatie met Nederland werd bestendigd in zijn samenwerking met Dan Tuffy van ‘smoked recordings’. Dit platenlabel bracht Davie’s eerste cd Konichiwa? uit. ‘Dan Tuffy laat me doen wat ik wil. Artistiek gezien. Hij support me daarin ongelofelijk. Daarbij zijn mensen in Nederland bereid de deur uit te gaan, geld uit te geven en zo artiesten te steunen. Wanneer ze een muzikant zien groeien hebben ze het gevoel er zelf deel van uit te maken.’

Davie heeft het gevoel dat die artistieke vrijheid in de UK veel minder is. ‘Het steekt wel een beetje dat ik in de UK veel minder bekend ben, het zou natuurlijk geweldig zijn daar een echt publiek te hebben. Dat zou ik ook zeker nog willen opbouwen, maar dat graag willen kan een invloed hebben op hoe je als artiest functioneert. Als een schrijver een boek alleen schrijft met de publicatie in zijn hoofd wordt het geen goed boek. Ik word nu hier in Nederland ondersteund door het label en de distributie. Als ik heel hard werk en nog meer publiek opbouw zal ik blijven groeien als artiest en muzikant. Waar dat publiek dan precies is maakt me niets meer uit. I’ve got what I’ve got and its brilliant!

De documentaire No windows without walls (2010, Matthijs van der Ven) geeft een prachtig inzicht in Davie als muzikant en het muzikantenbestaan in het algemeen. Daarbij wordt de kijker ook nog getrakteerd op een paar schilderachtige beelden van Nederland. Davie vond het erg vreemd zelf bij de vertoning aanwezig te zijn. ‘Het was zenuwenslopend. Wanneer je muziek speelt heb je nog opties om je een beetje te verbergen. Nu was er geen enkele plek om me te verbergen. Maar het voelt ongelofelijk dat iemand iets wil documenteren en dat vervolgens zo geweldig doet. Matthijs is een natuurtalent in filmen en trouwens een hele slechte kok.’

De titel No Windows without walls is afkomstig uit Davie’s repetoire. Desgevraagd vindt hij het echter nogal moeilijk zijn eigen tekst te interpreteren. ‘Maar dat is ook precies waarom ik het schrijf. Het zou flink stom zijn als ik precies zou weten wat alles is. Ik schrijf juist liedjes zodat ik het níet hoef uit te leggen. Laat de mensen luisteren en denken en interpreteren wat ze willen, het zijn geen raadseltjes om op te lossen. Ik ben niet bang om me op eenvoudige wijze uit te drukken. Ik hou van bloemrijke taal maar mijn favoriete regel ooit uit mijn eigen repertoire is de regel uit het nummer Tree Tumble Wake Mother: “I Packed my lunch in the bag that the bread came in.” Ik hou ervan hoe simpel dat taalgebruik is, Het vertelt werkelijk iets over mij, want dat is wat ik dagelijks doe.’

Het idee dat er in muziek een kracht schuilt om woorden en muziek te verenigen onderschrijft Davie van harte. ‘Het is iets wat bijna lichamelijk waargenomen kan worden. Achteraf, soms wel twee jaar later valt de betekenis van een tekst op zijn plaats. Eigenlijk helpt het schrijven me om te leven. De ruimte tussen het schrijven, zingen en optreden maakt dat je de nummers gaat interpreteren. Een beetje je eigen orakel zijn, alhoewel ik mezelf heus niet als religieus profeet zie.’

[audio: http://www.hardhoofd.com/wp-content/uploads/2010/04/11-Tree-Tumble-Wake-Mother.mp3]Davie Lawson - Tree Tumble Wake Mother (Tree Tumble Wake Mother, 2010)

Over de titel van zijn nieuwe CD Tree Tumble Wake Mother: ‘Het is een beeld dat ik in mijn hoofd had: een kamer vol met slapende kinderen en dan komt er een gigantische boom door het dak heen vallen. Het eerste waar ze aan zullen denken is; maak mama wakker! Zo is het met alles, iets gebeurt en je denkt, wat gaan we nu doen? Maar het gaat niet om de boom, het gaat om het roepen. Dat er iemand ís om te roepen. Het is een slecht ding, wat er gebeurt, maar je hebt iemand daar om te roepen. Het gaat om degene die daar is.’

Iemand hebben die daar is als je wilt roepen lijkt uiteindelijk de ultieme ambitie van Davie Lawson. ‘Ik denk niet dat ik ooit zal stoppen muzikant te zijn. Maar dat betekent niet dat ik niet ook geniet van andere dingen. Er zijn ook andere vormen van inspiratie en die moet ik onderhouden om een gezonde benadering te houden. Daar ligt mijn balans; ik moet me bezig houden met andere dingen dan muziek om in staat te zijn muziek te kunnen maken. Als mensen echt willen stoppen met muziek maken dan moet je je afvragen waarom ze in de eerste plaats begonnen zijn. Een schrijver stopt ook nooit met schrijver zijn. En als je het niet kunt uitvoeren, moet je iets anders zoeken waarvan je geniet. Dat is niet een compromis sluiten, dat is prachtig.’ Uiteindelijk is het Davies doel om een interessante opa te zijn. ‘Alles wat daaraan bij kan dragen ga ik aan. Wat ik echt graag zou zien als toekomst is een klein huisje en een familie. Dat is wat er overblijft als je de rest laat verdampen.’

www.davielawsonmusic.com
www.myspace.com/davielawson

Mail

Anne Roos Rosa de Carvalho

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

Automatische concepten 70

Vertrouw de dingen die je met gemak doet

Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten van de Gerrit Rietveld Academie naar het beste advies dat zij ooit kregen. Vandaag: Geert Mul, die onder meer computeranimaties, installaties en sculpturen maakt. 'Als iets geforceerd was, dacht ik dat dat dan wel kunst zou zijn.' Lees meer

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Floris Alkemade trapte het nieuwe seizoen Zomergasten af. Tot al te boude uitspraken liet de Rijksbouwmeester zich niet verleiden. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Vergeetweek mixtape

Een onvergetelijke mixtape

Traditiegetrouw sluiten we onze themaweek af met een mixtape, met nummers gekozen door onze redacteuren. Welke muziek doet ons vergeten of herinneren? Welke artiest maakte het beste nummer over vergeten en welk nummer waren we zelf geheel vergeten - en misschien was dat maar beter zo? Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer