Elke maand kiest het Amsterdams Songwriters Guild een bijzonder singer-songwriter. Deze keer een portret van de bijzondere en eigengereide Welshman Davie Lawson." /> Elke maand kiest het Amsterdams Songwriters Guild een bijzonder singer-songwriter. Deze keer een portret van de bijzondere en eigengereide Welshman Davie Lawson." />
Asset 14

Davie Lawson

Elke maand kiest Anne namens het Amsterdams Songwriters Guild een bijzonder singer-songwriter. Deze keer een portret van de bijzondere en eigengereide Welshman Davie Lawson. "I’ve got what I’ve got and it’s briljant!"

[audio: http://www.hardhoofd.com/wp-content/uploads/2010/04/02-Annie-Marathon.mp3]Davie Lawson - Annie Marathon (Tree Tumble Wake Mother, 2010)

Jaren geleden leerde ik Davie Lawson (geboren David Lawson Froggatt, Chester, 1980) kennen als mijn ‘Attick Monkey’. Ik weet niet eens meer wie van ons twee die naam bedacht heeft, maar hij leek gepast. Davie zwierf weer eens door Nederland met een gitaar, tekenboekje en een rugzak vol met kleren en ik gaf hem onderdak op de zolder van het studentenhuis dat ik toen bewoonde. Zijn eerste plaat Konichiwa? (2007, smoked recordings) was al uit en hij verzorgde onder andere het voorprogramma van Lucky Fonz III. Toen ik kennis maakte met zijn muziek viel mij meteen een soort ‘puls’ op, een hartslag die door al zijn nummers pompt, een herkenbare benadering van ritme en energie die in elk liedje doorklinkt, hoe verschillend het karakter ook.

Een tijdje hoorde ik even niet veel meer van Davie, ook muzikaal niet. Hij zal toch nog wel spelen dacht ik, anders is het eeuwig zonde. Afgelopen week was hij er opeens weer. Met de karakteristieke vrolijke blauwe ogen, een aantal optredens samen met zijn gitarist Paul Tasker en een nieuwe CD: Tree Tumble Wake Mother (maart 2010, smoked recordings) Daarbij heeft hij nu een heuse documentaire aan zijn broek hangen. Reden genoeg voor een portret:

Davies beeldende taalgebruik heeft hij opgelopen op het platteland van Wales. De landelijke omgeving heeft ook zijn manier van schrijven bepaald. ‘Als je opgegroeid bent met stadsgeluiden heb je een compleet andere vorm van beeldvorming dan wanneer je tussen de heggen, bossen en rivieren bent opgegroeid. Die dingen manifesteren zich in de manier waarop ik schrijf.’

[audio: http://www.hardhoofd.com/wp-content/uploads/2010/04/06-Black-River.mp3]Davie Lawson - Black River (Tree Tumble Wake Mother, 2010)

Davie Lawson kwam voor het eerst met Nederland in aanraking toen hij meereisde met zijn vriendin die in Wageningen kwam studeren. Terwijl hij aan het rondtrekken was leerde Davie bij toeval het Amsterdams Songwriters Guild kennen, dat toen nog in een heel pril stadium verkeerde. ‘Ik kwam aan per trein, had mijn gitaar op mijn rug en sliep in een hostel aan de Vondelstraat waar ik mijn geld in mijn kussensloop bewaarde. Ik hoorde van het ASG en besloot er heen te gaan. Otto Wichers (Lucky Fonz III) was een van de eerste mensen die ik ontmoette, vlak daarna kwam Ro Halfhide (voorman ASG) en daarna volgden nog vele anderen. Ik liep bij het ASG naar binnen en ben nooit meer weg gegaan. Het was fantastisch om het ASG door de jaren heen te zien groeien. Er is inmiddels bijna een hele nieuwe generatie bezig.’ Op de vraag wat het ASG voor hem gedaan heeft geeft Davie beslist antwoord; ‘Het gaf me een plek om te kunnen spelen en groeien. Ik verwachtte dat niet en ik heb er ook nooit om gevraagd. En daarnaast de vrienden en alle support; ik heb op vloeren geslapen, op zolders gewoond. Jullie zijn knettergek, jullie Nederlanders, ik kan niet geloven hoe gastvrij jullie zijn!’

Zijn relatie met Nederland werd bestendigd in zijn samenwerking met Dan Tuffy van ‘smoked recordings’. Dit platenlabel bracht Davie’s eerste cd Konichiwa? uit. ‘Dan Tuffy laat me doen wat ik wil. Artistiek gezien. Hij support me daarin ongelofelijk. Daarbij zijn mensen in Nederland bereid de deur uit te gaan, geld uit te geven en zo artiesten te steunen. Wanneer ze een muzikant zien groeien hebben ze het gevoel er zelf deel van uit te maken.’

Davie heeft het gevoel dat die artistieke vrijheid in de UK veel minder is. ‘Het steekt wel een beetje dat ik in de UK veel minder bekend ben, het zou natuurlijk geweldig zijn daar een echt publiek te hebben. Dat zou ik ook zeker nog willen opbouwen, maar dat graag willen kan een invloed hebben op hoe je als artiest functioneert. Als een schrijver een boek alleen schrijft met de publicatie in zijn hoofd wordt het geen goed boek. Ik word nu hier in Nederland ondersteund door het label en de distributie. Als ik heel hard werk en nog meer publiek opbouw zal ik blijven groeien als artiest en muzikant. Waar dat publiek dan precies is maakt me niets meer uit. I’ve got what I’ve got and its brilliant!

De documentaire No windows without walls (2010, Matthijs van der Ven) geeft een prachtig inzicht in Davie als muzikant en het muzikantenbestaan in het algemeen. Daarbij wordt de kijker ook nog getrakteerd op een paar schilderachtige beelden van Nederland. Davie vond het erg vreemd zelf bij de vertoning aanwezig te zijn. ‘Het was zenuwenslopend. Wanneer je muziek speelt heb je nog opties om je een beetje te verbergen. Nu was er geen enkele plek om me te verbergen. Maar het voelt ongelofelijk dat iemand iets wil documenteren en dat vervolgens zo geweldig doet. Matthijs is een natuurtalent in filmen en trouwens een hele slechte kok.’

De titel No Windows without walls is afkomstig uit Davie’s repetoire. Desgevraagd vindt hij het echter nogal moeilijk zijn eigen tekst te interpreteren. ‘Maar dat is ook precies waarom ik het schrijf. Het zou flink stom zijn als ik precies zou weten wat alles is. Ik schrijf juist liedjes zodat ik het níet hoef uit te leggen. Laat de mensen luisteren en denken en interpreteren wat ze willen, het zijn geen raadseltjes om op te lossen. Ik ben niet bang om me op eenvoudige wijze uit te drukken. Ik hou van bloemrijke taal maar mijn favoriete regel ooit uit mijn eigen repertoire is de regel uit het nummer Tree Tumble Wake Mother: “I Packed my lunch in the bag that the bread came in.” Ik hou ervan hoe simpel dat taalgebruik is, Het vertelt werkelijk iets over mij, want dat is wat ik dagelijks doe.’

Het idee dat er in muziek een kracht schuilt om woorden en muziek te verenigen onderschrijft Davie van harte. ‘Het is iets wat bijna lichamelijk waargenomen kan worden. Achteraf, soms wel twee jaar later valt de betekenis van een tekst op zijn plaats. Eigenlijk helpt het schrijven me om te leven. De ruimte tussen het schrijven, zingen en optreden maakt dat je de nummers gaat interpreteren. Een beetje je eigen orakel zijn, alhoewel ik mezelf heus niet als religieus profeet zie.’

[audio: http://www.hardhoofd.com/wp-content/uploads/2010/04/11-Tree-Tumble-Wake-Mother.mp3]Davie Lawson - Tree Tumble Wake Mother (Tree Tumble Wake Mother, 2010)

Over de titel van zijn nieuwe CD Tree Tumble Wake Mother: ‘Het is een beeld dat ik in mijn hoofd had: een kamer vol met slapende kinderen en dan komt er een gigantische boom door het dak heen vallen. Het eerste waar ze aan zullen denken is; maak mama wakker! Zo is het met alles, iets gebeurt en je denkt, wat gaan we nu doen? Maar het gaat niet om de boom, het gaat om het roepen. Dat er iemand ís om te roepen. Het is een slecht ding, wat er gebeurt, maar je hebt iemand daar om te roepen. Het gaat om degene die daar is.’

Iemand hebben die daar is als je wilt roepen lijkt uiteindelijk de ultieme ambitie van Davie Lawson. ‘Ik denk niet dat ik ooit zal stoppen muzikant te zijn. Maar dat betekent niet dat ik niet ook geniet van andere dingen. Er zijn ook andere vormen van inspiratie en die moet ik onderhouden om een gezonde benadering te houden. Daar ligt mijn balans; ik moet me bezig houden met andere dingen dan muziek om in staat te zijn muziek te kunnen maken. Als mensen echt willen stoppen met muziek maken dan moet je je afvragen waarom ze in de eerste plaats begonnen zijn. Een schrijver stopt ook nooit met schrijver zijn. En als je het niet kunt uitvoeren, moet je iets anders zoeken waarvan je geniet. Dat is niet een compromis sluiten, dat is prachtig.’ Uiteindelijk is het Davies doel om een interessante opa te zijn. ‘Alles wat daaraan bij kan dragen ga ik aan. Wat ik echt graag zou zien als toekomst is een klein huisje en een familie. Dat is wat er overblijft als je de rest laat verdampen.’

www.davielawsonmusic.com
www.myspace.com/davielawson

Mail

Anne Roos Rosa de Carvalho

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Een stem van een muze

Een stem van een muze

Bij het schilderen van een portret geven kunstenaar en muze zich bloot. Het resultaat is de interpretatie van de kunstenaar. Wat nou als ook de muze zou kunnen praten? Lees meer

 Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met name kleine webshops zijn vaak genoodzaakt om (veel) groter verpakkingsmateriaal te gebruiken. Illustrator Chloé Pérès-Labourdette brengt het nieuws in beeld. Lees meer

AVS:

Knuffels, superhelden en opgroeien

Deze week worden onze redacteurs blij van teddyberen, een maatschappelijk relevante superheldenserie en satire in zwart-wit. Lees meer

Interview: Suzanne Wallinga van Amsterdam Art

Verzamelen voor alle leeftijden tijdens het Amsterdam Art Weekend

Interim-directeur van Amsterdam Art Suzanne Wallinga vertelt hoe zij het verzamelen van kunst toegankelijk wil maken voor iedereen. Lees meer

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Of gewoon een boom

Of gewoon een boom

''We kunnen met schuim een nieuwe dampkring spuiten 
en van oceanen spiegels maken
alle fietshelmen, alle daken 
bedekken met restjes zilverpapier'' Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

Vacature voor hemelbestormers: Hard//hoofd zoekt makers!

Hard//hoofd zoekt talent!

Wij zoeken vrije geesten, rusteloze zielen en ambitieuze daedalussen die ons tijdschrift structureel willen komen versterken als lid van de redactie. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

De schrijver van deze brief ging tegelijkertijd en naar dezelfde school als de kinderen van minister Arie Slob, en leeft nog altijd met de wonden van de homofobie op die school. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 38

(Amateur)kunst en de vrouwelijke Freek

Deze week worden onze redacteurs blij van dierenweetjes, vorken met persoonlijkheid en een podcast als vervanging voor het museum. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan