Asset 14
https://hardhoofd.com/10-jarig-bestaan-hard-hoofd/

Onder water zijn

Ze woont alleen, werkt hard en heeft naast haar werk steeds minder energie voor een sociaal leven. Ze voelt dat er iets mis is, een druk op haar borst maakt haar ongerust. Een kort verhaal van Anne Wijn in het licht van de Hard//hoofd Apocalypsweek.

Ze bedacht zich dat ze nu dood zou zijn geweest, als ze niet naar de uitslagen van de bloedtests had gevraagd.

...

Ze was 26 en promoveerde op iets ingewikkelds in een hoogstaand chemisch lab. Ze was er goed in, maar vaak vond ze het moeilijk zich te herinneren waarom ze er ooit aan was begonnen. Ze werkte hard, bijna elke avond hing ze tot een uur of zeven boven de kweekschaaltjes. Soms liepen besprekingen uit en was ze niet voor tienen thuis. Ze vond het fijn om met een sigaret nog wat door de stad te fietsen na haar werk, een ommetje te maken en het tl-licht van het lab uit haar ogen te krijgen. Vaak dronk ze iets te veel droge witte wijn als ze vervolgens thuiskwam, om dan met een serie aan in slaap te vallen. Ze had twee katten in haar eenpersoonsappartement, het liefst zat ze met hen op schoot op het balkon in de zon. Maar daar was eigenlijk nooit tijd voor.

Aan het begin van het nieuwe jaar werd ze steeds vaker moe. Ze nam af en toe de metro omdat fietsen haar te veel begon te worden. Ze probeerde vroeger naar bed te gaan, maar werd steeds minder makkelijk wakker. Soms vergat ze ’s avonds als ze thuiskwam de katten eten te geven. Dan vond ze hen de volgende ochtend krabbend aan de leuningen van de bank, verwijtend miauwend als ze eerst een sigaret ging roken.

Ze voelde dat er iets mis was, een druk op haar borst maakte haar ongerust. Ze werkte gewoon te hard, iedereen zei het haar. Ze was naar de huisarts geweest, die had haar aan alle kanten onderzocht. Stress was inderdaad de conclusie. At ze voldoende, sliep ze genoeg? Zou ze niet eens stoppen met roken? Vroeger naar bed, meer groente en minder wijn. Haar hart kon het niet zijn, zo had de huisarts haar verklaard. Ze was te jong om iets aan haar hart te hebben.

Ze ging door, wat moest ze anders? Ze woonde alleen, naast haar werk had ze eigenlijk weinig zin en energie over voor mensen, laat staan liefde. Haar vrienden werkten ook allemaal hard, het hoorde erbij als je jong en ambitieus was. Ook haar verslavingen hoorden erbij. Die hielpen haar tijdelijk te ontsnappen aan een verdrietig gevoel dat ze al tijden met zich meedroeg. Wanneer dat gevoel gekomen was, wist ze niet meer. Wel dat het roken en de wijn onmisbaar waren geworden.

Op een avond voelde haar lichaam beroerder dan ooit. Ze lag op bed. Ze had zin in een sigaret maar haar pakje lag op het balkon en het idee er naartoe te moeten lopen joeg haar de stuipen op het lijf. Ze ging de volgende ochtend vroeg nog eens naar de huisarts. Niet zeuren, gewoon op de fiets. De assistent zou, na wat aandringen, toch even bloedprikken en een hartfilmpje maken, dat kon geen kwaad. Eenmaal bezig met de meting, raakte de assistent gefrustreerd. De waardes konden helemaal niet gemeten worden bij zo’n gezonde jonge vrouw. Ze moest er niet te veel van verwachten, zei hij; de uitslagen zouden niet erg betrouwbaar zijn.

De huisarts kon inderdaad niet veel met het hartfilmpje. Ze moest maar een afspraak maken met de cardioloog, zo zei hij. Daar voelde ze niks voor. Het idee zich voor zo’n afspraak weer een middag ziek te moeten melden maakte haar gestrest. ‘Kunt u dan misschien nog naar de uitslagen van de bloedtests kijken?’ Ze vroeg het maar, blijkbaar dacht hij er zelf niet aan. ‘O ja, helemaal vergeten. Momentje, ik zal ze er even bij pakken.’

...
hardhoofdannewijn
Het stokken van de adem van de huisarts was een van de weinige dingen die ze zich later nog kon herinneren. Hij trok wit weg en keek haar aan. ‘Ik ga nu een taxi voor je bellen.’ Alles daarna leek als een roes voorbij te zijn gegaan. De gehaaste rit naar het ziekenhuis, ineens bleek fietsen levensgevaarlijk. De muffe geur van zweet in de leren bekleding van de auto, ze nam nooit de taxi. In het ziekenhuis moest ze meteen al haar kleren uittrekken. Hoe vaak er geprikt en gescand was, wist ze niet meer. Wel herinnerde ze zich de bezorgde blikken terwijl haar voortdurend gezegd werd zich vooral niet druk te maken. Hoe ze bedacht dat ze ooit had gehoord dat het voor verpleegkundigen het moeilijkst was om een jong iemand te zien sterven.

De wirwar aan buizen en snoeren die uit haar lichaam staken, hoe ze aan alle kanten aan haar trokken als ze zich uit bed boog om bij haar telefoon te kunnen. Dat ze zo stil mogelijk moest blijven liggen. Hoe niet onder stoelen of banken gestoken werd dat haar hart het weleens zou kunnen gaan begeven. Haar huilende ouders aan het bed. Hoe ze alleen maar kon denken dat iemand de katten eten moest geven.

Dat de artsen haar alles die avond nog eens uitlegden. Ze moest proberen te slapen, ze moest energie hebben voor de volgende ochtend, ze moest deze nacht zien door te komen. En als ze wilde plassen kon ze om een po vragen. Hoe ze die nacht niet kon slapen. Denkend aan de grote naald die de volgende ochtend zonder verdoving dwars door haar lijf in haar hartzakje geprikt zou worden. Een liter vocht moest die naald eruit zien te krijgen. Haar hart had al weken in een liter vocht gezwommen, proberend haar in leven te houden. Een ontstoken hartzakje, ze had er dagen mee gewerkt, gefietst, gerookt, gedronken.

Dat het ineens stil was geworden in haar hoofd. Alleen in de kamer, in het kleine bed, met het piepen en het blazen van al die apparaten als het ritme waarop haar gedachten haar tegemoet kwamen kabbelen. Wat als ze de nacht helemaal niet doorkwam? Als het te laat bleek te zijn? Wat als dit het nu was: haar dood?

Hoe haar hoofd steeds verder vol liep. Haar gedachtes niet meer kabbelend maar klotsend tegen de wanden van haar geweten. Hoe zou het zijn om er niet meer te zijn? Oplossen in het niets, zomaar, in dit kleine bed, in de donkere kamer? Zou ze haar best hebben gedaan zichzelf te redden? Zou ze zichzelf uit haar verdoving getrokken hebben, uit haar wijn, haar sigaretten, haar lange dagen? Voor haar onderzoek, haar collega’s, haar vrienden? Haar ouders, haar katten?

...

Ze kon zich nog herinneren dat ze het niet zeker wist.

 

Mail

Anne Wijn is Hard//hoofd-redactielid. Ze kon niet kiezen tussen journalistiek en verpleegkunde en probeert die twee nu maar te combineren.

Wies van der Velde is illustrator, wonend en werkend in Den Bosch. Ze werkt vooral met kleurpotlood en Lino, die samen een mooie balans vormen.

Lees verder Lees verder

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre billen raakten het leer en zijn ogen werden naar het tafeltje naast het raam getrokken. Het tafeltje met de telefoon, ver buiten zijn bereik. Zijn gedachtes vormden woorden die hij niet... Lees meer

Edward Hopper - Chop Suey

Verdrietvoyeur

Van een veilige afstand laat Babet ons meekijken naar een vrouw in een jas en laat ze ons gissen naar wie deze vrouw is of zou kunnen zijn. Lees meer

Schrijver zkt. band

Schrijver zkt. band

Klimaatdestructie en uitsterfgolven lenen zich normaal alleen voor gepieker en slapeloosheid, maar hier is het album 'Schip, 1912', een conceptalbum over de ondergang van de wereld. Lees meer

Voor Valentina Tereshkova

Voor Valentina Tereshkova

Merel van Slobbe schreef een gedicht over Valentina Tereshkova, walvissen en voor de laatste keer een kamer uitlopen. Lees meer

Engel

Engel

Door een bizar voorval raakt een man begaan met het lot van gevallen engelen. Vanaf dat moment merkt hij hun aanwezigheid overal op en smeedt een plan om ze te helpen. Lees meer

Vuur

Vuur

Eind deze maand verschijnt Max Hermens' chapbook Toch zonken ze niet. Lees hier alvast het korte verhaal ‘Vuur’, over een dochter, een werkloze vader en de krullende schilfers van een berkenbast. Lees meer

Waterlanders

Waterlanders

Annelies van Wijk beschrijft een tragische familiegeschiedenis in de vorm van een kort verhaal. Lees meer

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth 3

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth

Yentl van Stokkum schreef drie gedichten ter gelegenheid van de tentoonstelling Long in the Tooth van Josse Pyl. Joëlle de Ruiter maakte er illustraties bij. Lees meer

Tsunami

Tsunami

De vakantie in Frankrijk is anders dan andere zomers, want Katja's opa is overleden. Met haar zus en neef doodt ze de tijd aan de hete kust, tot het noodlot toeslaat. Lees meer

Een zomer op de Wallen (IIII): Voor de show

Voor de show

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier? In... Lees meer

Zomerzucht (V): Franse kaas

Franse kaas

De Franse kaas loopt de kamer binnen en kijkt me strak aan. Lees meer

Automatische concepten 24

Kus me, doop me

Gecontroleerd legt hij me in de badkuip, moeite om mijn jurkje uit te doen neemt hij niet. Lees meer

Een zomer op de Wallen (III): Boven het geklaag

Boven het geklaag

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier? ‘Het... Lees meer

Zomerzucht (III): 1

Goed dat je bent gekomen

'Druppels zweet komen onder mijn borsten vandaan en uit mijn knieholtes. Kaas glijdt door mijn mond.' Lees meer

Zomerzucht (II): 1

Brandend verlangen

Rose Doolan smelt haast door de hitte. De ijsman op zijn beurt door haar. Lees meer

Vast in het café

Vast in het café

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier? ‘Ze... Lees meer

Druipend lichaam

Druipend lichaam

Het is zomer en zo heet dat je van je strandstoel afglijdt. Lees meer

Ik heb nog nooit

Ik heb nog nooit

'Ik heb nog nooit iemand vermoord. Hoe zouden ze kijken als ik dat zeg?' Lees meer

Sea, Sex en Witlof

Sea, Sex en Witlof

Iedereen heeft er weleens last van: het gevoel vast te zitten in de dagelijkse sleur. Tijdens een bezoek aan de plaatselijke supermarkt besluit Hilde om de teugels van haar leven eens flink te laten vieren. Mijn leven is een appel, dacht Hilde Hartsuikers toen ze met haar boodschappen naar huis terugfietste, rond en saai, een... Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan