Asset 14

Anna bezoekt Lena Dunham

Anna kon het niet laten en ging luisteren naar Lena Dunham.

In De Duif gonzen de vrouwenstemmen. "Ik vraag me af of ik ooit in een ruimte met zo veel vrouwen ben geweest," hoor ik achter me. "Ik ben lid geweest van een studentenvereniging..." antwoordt iemand. Wie niet praat bestudeert haar smartphone, zoals ik, en leest de tweets die Lena Dunham vanochtend verstuurde. Het laatste dat ze schreef was om 11.30, als reactie op de beschuldigingen dat ze haar zusje seksueel misbruikt zou hebben: "Sometimes I get so mad I burn right up. Also I wish my sister wasn't laughing so hard." Gisteravond zat ze in Londen in Southbank Centre naast Caitlin Moran. Ik wou dat ik daar bij was geweest, het was nogal bijzonder, zie ik op Twitter. Hier in Amsterdam is de eer aan Niña Weijers en Simone van Saarloos. Ik oefen met mijn fototoestel op de drie stoelen die klaar staan. Na een paar foto's van het lege podium bekijk ik de laarsjes, sjaaltjes, speldjes en rokjes om me heen. Ik zie geen Hannah Horvath-outfits. Misschien is het ook iets te koud om halfnaakt te zijn.

Misschien is het ook iets te koud om halfnaakt te zijn.

Aaf Brandt Corstius verschijnt bij de microfoon, ter introductie. "Ik heb hele rode wangen want ik heb net Lena Dunham aangeraakt en dat was heel speciaal." We lachen, hahaha. We zien groen van jaloezie. Aaf meldt trots dat de dame van de bloemenwinkel bij haar om de hoek ook in de zaal zit. Het lijkt alsof ze bedoelt dat Lena van iedereen is, of je nou bloemen verkoopt of in de Volkskrant columneert. Maar toen ik gisteren bij de kapper zat kon ik haar met geen mogelijkheid uitleggen wie Lena Dunham is. Ik twijfel nu: leeft mijn kapster onder een steen of leef ik in een LD-bubbel? Waarschijnlijk dat tweede. Straks betreedt Lena zelve die bubbel en blijft die dan nog heel? Ik wil liever niet dat hij barst. Zo veel idolen heb ik al opgegeven, deze zou ik graag nog eventjes houden. Michael Jackson papte aan met kleine jongetjes (terwijl ik een klein meisje was potdomme!), Leonardo DiCaprio’s hoofd wordt steeds boller (schokkend is het en het wordt steeds erger) en zo kan ik nog wel even doorgaan. Mijn damesidolen haalden nog veel vreemdere capriolen uit. Lena Dunham heeft met haar Girls dat woord eindelijk voorzien van een zinvolle betekenis. Ik had de hoop al bijna opgegeven. Haar televisieserie laat jonge vrouwen zien zoals jonge vrouwen zijn, zoals wij hier zitten met zijn allen.

Leeft mijn kapster onder een steen of leef ik in een LD-bubbel?

Nee, ik neem me voor Lena nooit meer uit mijn bubbel te laten. Ik heb mijn geliefde alvast gewaarschuwd dat het laat kan worden. Ik hoop en verwacht namelijk dat vannacht niets meer of minder zal worden dan de avond die Caitlin Moran met Lady Gaga doorbracht. De avond die bewijst dat een ontmoeting tussen een journalist en haar idool een heerlijke nacht kan opleveren (daar is zelfs één foto van). Maar goed, kennelijk moet ik eerst Lena's nieuwe BFF Aaf uit de weg ruimen, die ons Anja Meulenbelts beroemde boek De schaamte voorbij uit 1976 nog even tipt.

Dan komt Lena binnen en ze zwaait. Wij applaudisseren alsof ze zojuist een salto heeft gemaakt. Ze is overigens wel halfnaakt: van boven draagt ze een dikke jas over een korte jurk, van onderen blote benen en zwarte schoenen met zwarte pompoms erop. Ze neemt plaats. Ik kijk naar die pompoms, die een beetje bewegen als ze praat. Simone van Saarloos vraagt hoe het met Lena gaat. Het gaat wel goed met Lena. Zou ze het ook zeggen als het niet zo goed ging? Dan geeft ze toe: het ging niet zo goed, “but then I met you two and I feel much better now...” Lena is charmant en slim en vooral razendsnel. De interviewsters hebben moeite haar tempo bij te benen.
Lena zegt zonder merkbare spaties dingen als: "andthenImadeafilmcalledTinyFurniturewhichyoujustmentionedthankyou". Maar ook mooie dingen als: “writingisawaytoreleaseshame”, en ze maakt grapjes waar wij zo hard om lachen dat het bijna ongemakkelijk is. Ze vertelt dat schrijven over schaamtevolle dingen de wereld kleiner lijkt te maken, dat ze haar ervaringen ermee wil normaliseren. Omdat ik precies achter haar nieuwe BFF zit, heb ik het gevoel dat Lena soms naar me kijkt en dan glimlach ik bemoedigend en bezwijk tegelijkertijd zowat.

Plaatsvervangende schaamte én jaloezie strijden in mijn lichaam om de eer.

Dan komen er vragen uit het publiek. Plaatsvervangende schaamte én jaloezie strijden in mijn lichaam om de eer. De jaloezie wint het al snel, want deze vragenstellers zijn de minsten niet. Een genderstudiesstudente, een heer (ze zijn er wel), een filmmaakster. Spontaan volgen nog vragen van Sunny Bergman en Marlies Dekkers. Dekkers vraagt Lena hoe we de derde feministische golf het beste kunnen noemen (Lena vindt het een goede vraag maar weet het ook niet) en belooft haar lingerie te geven. “That’ssosweetofyouthankyou”, antwoordt Lena en vertelt dat ze eigenlijk nooit een bh draagt. We lachen ons kapot. Dit zal de eerste keer zijn dat tijdens een Opzij-evenement een feminist een andere feminist een bh geeft. Die derde golf is best een dolle boel.
Er mag nog één spontane vraag komen en dan sta ik op en zwaai verwoed richting microfoon, maar op de eerste rij gaan ook twee armen in de lucht. Die horen bij twee dames die kennelijk samen een identieke tweeling zijn en “socute” volgens Lena. Daar kan ik niet tegenop. Achter me slaakt iemand een medelevende “aaaaah” als ik weer ga zitten. De tweeling maakt zich zorgen om de weergave van homo’s en lesbiennes in de serie. Zo’n beste vriend die homo is, is dat niet een enorm cliché? Lena legt uit dat haar eigen beste vriend ook homo is, dat heterodames nou eenmaal vaak homoseksuele vrienden hebben. Maar ze zal de kritiek meenemen, belooft ze. Met haar missie vrouwen te tonen zoals we zijn, heeft ze zich nogal een verantwoordelijkheid op de hals gehaald. Andere vragen gingen namelijk al over het gebrek aan etnische diversiteit in de serie en over de stereotypering van mannen op tv. Het is aan Lena de wereld te laten zien zoals die is, al valt te betwijfelen of wij in deze feministische bubbel enig verstand hebben van hoe die er werkelijk uitziet.

Foto's: Anna van Leeuwen

Om het College Tour-gevoel nog even te rekken luidt de slotvraag van de interviewsters welk advies Lena het liefst aan ons zou geven. Vaker nee-zeggen is haar advies.
Ik zie ons avondje uit op dat moment verdampen. Op dat moment pas, maar ik had beter kunnen weten.
De deur naar het podium is open blijven staan, alle 63 minuten dat Lena op het podium was. Ze was duidelijk niet van plan in deze bubbel te blijven. Ze poseert voor een selfie met ons allemaal, ze zwaait, wij klappen weer hysterisch en ze verdwijnt door de deur. Even later zie ik haar op de gracht in een taxi stappen. Iemand roept “doedoei!” naar haar en ze verdwijnt de nacht in. Misschien om met iemand anders naar de Lellebel te gaan, maar waarschijnlijk niet.
Een dag later is ze thuis vanwege medische redenen, maar men zegt dat het met de misbruikbeschuldigingen te maken heeft. Ze had van sommige rechtse Amerikanen nooit haar zusjes vagina mogen bestuderen. De schaamte zijn we kennelijk nog lang niet voorbij.

Mail

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer