Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
Werken op de Parade: Jaarlijks de bubbel in
✩✩✩✩✩
Yentl van Stokkum
'De afgelopen weken ben ik weg geweest. Niet weg zoals we weg zijn wanneer we op vakantie gaan, niet verstopt onder dekens: ik bevond mij in de vredige Parade-bubbel. Al enkele jaren werk ik in de zomer op dit rondtrekkende theaterfestival. Ik tap er bier, schenk charmante vormpjes in de koffie en bezoek in mijn vrije tijd zoveel mogelijk voorstellingen. De Parade is een kleurig tentdorp waardoor je als medewerker het terrein stiekem liever niet verlaat, omdat dan pas opvalt hoeveel grijstinten er in onze steden zijn. De ervaring grenst aan een cultuurshock. Het terrein oplopen daarentegen voelt als thuiskomen. Er zijn vrienden die ik alleen op dit festival zie, toch voer ik met hen de meest innige gesprekken, wat een seizoensgebonden familiegevoel oplevert. Wanneer we elkaar gedurende het jaar in de “echte wereld” toevallig tegenkomen gaat dat als volgt:
1. Het oplichten van gezichten.
2. Knuffelen.
3. Vragen hoe het gaat etc.
4. “Ga je de komende zomer werken? En zo ja, welke steden?”
5. Opluchting of teleurstelling afhankelijk van het antwoord.
6. Het afscheid gaat gepaard met knuffelen en handen vastpakken.
7. Naar de Parade verlangen.'
De paraplu: Redding van de Nederlander
✩✩✩✩✩
Tim Fraanje
'De mens is op aarde om te lijden en de Nederlander nog wel het meest van iedereen. Dat lijkt soms zo, in ieder geval, als het weer eens keihard regent en je naar buiten moet terwijl je net je coupe zorgvuldig in de plooi gelegd hebt. Deze week liep ik weer eens te balen als een verzopen hond, diep weggedoken in mijn kraag, slierten haar in mijn ogen en mijn zure gezicht op het overstroomde trottoir gericht.
Toen ik even opkeek om te checken of ik kon oversteken, kwam er vanaf de andere kant van de straat een vrouw aangehuppeld, glimlachend, stralend en met zachte krullen die speels heen en weer waaiden. Droge krullen, ze had een paraplu. Een paraplu opsteken als het regent is net als een aspirientje als je een kater hebt. Het voelt als valsspelen, maar het kan gewoon. Lang niet al het menselijk lijden is onoverkomelijk. Ik moest de neiging bedwingen om er meteen een aan te schaffen bij een opportunistische kruidenier die alleen bij slecht weer hondslelijke exemplaren verkoopt à acht euro per stuk, maar de volgende keer dat het regent zorg ik zeker dat ik een paraplu heb. Ik kan het iedereen aanbevelen.'
Stippenlift: Depriwave om op te dansen
✩✩✩✩✩
Anouk Evertse
'Hard//hoofd weet wat goed is: een jaar geleden, nog voor de komst van deze rubriek, stond Stippenlift al met een kerstversie van een van zijn nummers in de puddingtrialoog. Ik ben redacteur Lisanne van Aert heel erg dankbaar want 'Huilen' bleek perfect te passen bij mijn door hartzeer gekwelde winter. Hele dagen luisterde ik naar Gemiste Kansen. ‘Huilen’ bleef favoriet, maar ook ‘Hoofdpijn’ en ‘De Leegte’ leken speciaal voor mij geschreven te zijn. Stippenlift begreep mij.
Twee weken geleden was de lancering van het Hard//hoofd zomerboek en tijdens het feestje zou niemand minder dan Stippenlift komen optreden. Helaas kon ik er niet bij zijn - een behoorlijk gemiste kans.
Wie Stippenlift nu pas ontdekt en hem dus ook tot nu toe heeft moeten missen, hoeft niet te treuren: na Gemiste Kansen, Vol. 1 volgden afgelopen jaar Vol. 2 en Vol. 3. Ik stel voor dat je nu een van zijn nummers aanzet. Tip: ‘Euthanasie’. Heb je ooit een nummer over euthanasie gehoord waar je zo goed op kunt dansen? De treurige teksten van Stippenlift lijken totaal misplaatst bij de vrolijke deuntjes, maar juist daarom werkt het. Gemiste Kansen is de beste manier om je verdriet te vieren.'
