Asset 14

Zonder dat het irritant wordt

Alles vijf sterren: IJzersterke duimen en Russische romantiek 1

Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.

GLOW: De vrijheid van verschoppelingen
✩✩✩✩✩
Simone Peek

'In één week keek ik een seizoen van Stranger Things, Orange is the New Black en GLOW: Gorgeous Ladies of Wrestling. Ze hebben iets gemeen: Stranger Things en GLOW spelen in de jaren tachtig. Orange en GLOW hebben een bijna volledig vrouwelijke cast, met enkele rollen voor mannen (de gevangenisdirecteur, de regisseur). De laatste twee zijn van dezelfde makers.

De nieuwe GLOW heeft een redelijk onsmakelijk seksistische vrouwenworstelshow uit 1985 feministisch weten te portretteren. De spotlight staat op de vrouwen achter de schermen. Net als Orange maakt GLOW gebruik van de dramatische kracht van onvolmaaktheid. Maar het biedt vooral een lekkere beleving van de vrijheid van verschoppelingen. Saamhorigheid in een donkere trainingsloods onder de Californische zon. Een theatrale reductie van wereldproblemen tot worstelwedstrijdjes (de zwarte Welfare-Queen versus de blonde Liberty-belle versus Soviet ‘Zoya the Destroya’). En synthesizer-pop en -rock uit de eighties. Die regisseur wordt gespeeld door Marc Maron: ‘I don’t like you. Take that in. Hold on to it. Try not giving a fuck. There is a lot of power in that.’ Ik kijk uit naar seizoen twee.'

De Toren: Intellectuelen achter het IJzeren Gordijn
✩✩✩✩✩
Daan Steinebach

'Het fijne aan literatuur is dat je af en toe in een andere wereld kunt zijn, al is het maar voor even. Eén van de fijnste, maar ook meest complexe werelden die ik daarin ben tegengekomen is die uit De Toren van Uwe Tellkamp. Het gaat over de bewoners van de gelijknamige wijk in Dresden, in het laatste decennium van de DDR. De bewoners zijn, zonder veel omhaal, intellectuelen – artsen, literair redacteuren. Maar hoewel ze leven in het Land der Dichter und Denker en zich daar uiterst bewust van zijn, leven ze ook in het land van het real existierender Sozialismus, waar denken een moeilijke bezigheid was.

Tellkamp neemt de tijd. Ik lees er al jaren af en toe in, moet moeite doen om de over achthonderdzoveel pagina’s verspreidde meanderende zinsconstructies – of beter nog: constructen, van ingenieuze structuur en, soms, indrukwekkende lengte – te verteren. Maar het leert je hoe diep een totalitaire staat kan doordringen in het denken, ook van de denkenden. Of is al dat intellectualisme, het gedweep met Schumann en Goethe, een romantische vlucht van de werkelijkheid van dat echt bestaande socialisme?'

Happy Valley: Jeukende handen
✩✩✩✩✩
Dorien Vrieling

Een klein, grauw stadje in Noord-Engeland, waar de mensen arm zijn en de meeste jongeren verslaafd. Knap om in zo’n deprimerende setting een serie neer te zetten die niet alleen realistisch aanvoelt, maar ook bloedstollend en geestig is.

Dat dat de makers van Happy Valley gelukt is komt doordat het verhaal origineel is en goed in elkaar zit, maar het is vooral de kracht van de hoofdrolspeler. Sarah Lancashire kreeg volkomen terecht een BAFTA voor haar rol als politiechef Catherine Cawood. Politievrouwen in series zijn vaak wat stuurs en bonkig - Sarah Lund, Saga Loren -, maar Catherine is sterk en kwetsbaar. Ze mept om zich heen als het moet, maar snottert ook heel wat af. Zonder dat het irritant wordt. De ellende en het geweld zijn niet van de lucht in Happy Valley. En toch gloort er steeds ook weer hoop. Hoeveel klappen haar ook toegebracht worden, en hoe vindingrijk haar nemesis Tommy Lee Royce ook is – ook een erg goede rol, van James Norton, je handen gaan ervan jeuken - Catherine krabbelt steeds weer op.'

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer