Eindredacteur Sarah van Binsbergen vond een muzikale remedie tegen de winterdip
Toen banjospeelster en folkzangeres Maggie Rogers een semester in Frankrijk studeerde ontdekte ze naar eigen zeggen de 'spirituele kant' van dance muziek, een genre dat ze hiervoor alleen maar plat en oppervlakkig vond. Op haar debuut LP Now That The Light Is Fading verweeft ze haar oude liefde voor folk en haar nieuwe liefde voor elektronische muziek met natuurgeluiden, wat een wonderlijke, dromerige plaat oplevert.
Sinds een vriendin me deze week 's morgens vroeg een liedje stuurde ben ik elke dag met Now That The Light Is Fading opgestaan. En wat blijkt: een betere remedie tegen einde-van-de-winter-chagrijn is er niet. Rogers is een wandelend cliché: een lief meisje van 22 met blozende wangen en lange blonde haren, dat zingt over lange wandelingen en slow dancing en roadtrips door het uitgestrekte Amerika. In een cynische bui zou je daar makkelijk op kunnen haten. Maar er zit zoiets puurs in haar liedjes dat dat niet lukt, hoe erg mijn ochtendhumeur ook is.
Redacteur Daan Steinebach vluchtte in series over momenten waarop het erop aankomt
In tijden waarin de Grote Boze Wereld ook echt groot en boos is wil je er soms even uit, terwijl je ook antwoorden zoekt. Tot mijn geluk vond ik twee series die deze twee meesters wonderlijk goed dienen. De eerste is Deutschland ’83, over een jonge Stasi-spion bij het West-Duitse leger. Het is de tijd van hoogoplopende spanningen en de wereld lijkt het toneel van een westernduel, maar dan met kernwapens. Iedereen is paranoïde, iedereen is bang. Maar eigenlijk gaat de serie over hoe je nog een leven leidt in de coulissen van de wereldgeschiedenis – liefde, seks, geweld, eerzucht en (vooral) menselijk onvermogen blijken eigenlijk belangrijker dan Reagan of Honecker en Marx.
De tweede is The Man in the High Castle, een serie naar een boek van Philip K. Dick. Het is begin jaren zestig in New York City, Greater German Reich. Nazivlaggen op Time Square, Japanse in Los Angeles: The Man in the High Castle is alternative history (geen alternative facts) waarin de wereld er iets anders is gaan uitzien na de Tweede Wereldoorlog. Buiten discussies over wat er gebeurt als de oude Adolf Hitler bezwijkt aan Parkinson, gaat het over verzet, de waarheid en echte, hele gemene maar ook hele Amerikaanse nazi’s.
Beide series stellen op een andere manier de vraag: wat doe je als het er echt toe doet? Als de wereldgeschiedenis echt een nachtmerrie is? Misschien binnenkort hele actuele vragen, waar je gelukkig nog even niet over hoeft na te denken als je heerlijk escapistisch naar de mooie plaatjes staart.
Eindredacteur Yoeri Knijnenburg verwarde liefde en 'älskar'
Deze gratis app stelt iedereen die de Engelse taal machtig is in staat om op een redelijk hoog beginnersniveau Spaans, Frans, Duits, Italiaans, Portugees, Russisch, Zweeds, Iers, Turks, Deens, Noors, Pools, Hebreeuws, Esperanto, Oekraïens, Vietnamees, Welsh, Hongaars, Grieks, Roemeens of Swahili te leren spreken. De cursus is opgebouwd als een spelletje. Je begint bij een eerste level, waarin je vanaf het begin al vertalende leert.
Als je een level afrondt, krijg je toegang tot de volgende levels, met elk hun eigen thema. Zo schiet je van ‘geografie’ naar ‘gevoelens’, en krijg je telkens weer nieuwe screenshotwaardige zinnen voorgeschoteld. De app heeft het afhaakrisico verkleind door in te spelen op onze tragische behoefte om ‘te winnen’: je wordt met punten beloond voor een streak. Hierdoor heb ik 156 dagen aaneengesloten Zweeds geleerd. In de nacht die op die dagen volgde, voelde ik een diepe steek in mijn hart omdat ik door de aanwezigheid van een scharrel mijn échte liefde was vergeten. Kortom: geweldig vermaak.
Beeld: still uit de video Alaska van Maggie Rogers
