Asset 14

Pannenkoeken, emoties, en het leven zelf

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.

Pannenkoekenboot: De rust van weleer
✩✩✩✩✩
Mark de Boorder

'Afgelopen weekend vond Amsterdam Dance Event plaats, dat door de hele stad haar futuristisch klinkende muziek liet horen. Om balans in mijn weekend te brengen, probeerde ik de rust van weleer op te roepen door mee te varen op de Pannenkoekenboot, een jeugddroom die uitkwam. Ik ervoer hoe je voor €17,50 (excl. drankjes) terug kan in de tijd.
Allereerst waan je je op een willekeurig kinderfeestje. Omdat er pannenkoeken zijn, maar vooral omdat er een ballenbak aanwezig is. Voor degenen bij wie dit geen positieve herinneringen oproept, biedt de Pannenkoekenboot nog de toevlucht tot andere tijdsdimensies. Afvarend vanaf de NDSM-werf neemt het traag voortbewegende vaartuig je mee op reis langs 500 jaar Amsterdamse architectuurgeschiedenis aan beide IJ-oevers, voordat je bij het KNSM-eiland rechtsomkeert maakt.
Een tussen het feestgedruis door welkome nostalgische uitvlucht, waar met een beetje fantasie de rust nog zegeviert, en de snelheid van de tijd is aangepast aan de schenksnelheid van je stroop.'

Kelela: Scala aan emoties
✩✩✩✩✩
Sarah van Binsbergen

'Het afgelopen jaar is mijn hart keihard gebroken en langzaam weer geheeld. Opnieuw weer een beetje geopend en soms ook weer als een oester dichtgeklapt. Als ik daar een conclusie uit heb mogen trekken dan is het dat het rouwen, missen, accepteren en weer opnieuw beginnen geen nette stipjes op een opwaartse lijn zijn, maar fases die heen en weer springen en klotsen en soms allemaal tegelijk lijken te gebeuren. De achtbaan van emoties die daarbij hoort is de rode draad op het debuutalbum van de Ethiopisch-Amerikaanse zangeres Kelela: Take Me Apart. Haar warme, sexy stem gecombineerd met strakke beats doet denken aan de betere Janet Jackson-nummers, met een vleugje van de grilligheid van Björk. De teksten zijn hyperpersoonlijk en bedekken het hele scala aan emoties dat bij de liefde hoort: op iemand wachten tegen beter weten in, het loslaten van iemand waarvan je zielsveel houdt, het bedwelmende gevoel van weer verliefd worden. De gelaagdheid van het album maakt dat je, al luister je dagenlang niets anders, toch steeds iets nieuws ontdekt. Op 13 december staat ze in Paradiso, ik vermoed dat je dat niet wilt missen.'

Roelof ten Napel: Een boek om een dag vrij voor te nemen
✩✩✩✩✩
Iduna Paalman

'Van tevoren kreeg ik de tip: ruim een dag leeg. Geen afspraken, niet te veel to-do-lijstjes, weinig appen. Even alleen zijn. En dan het boek lezen, gewoon in één dag uit. En als je het uit hebt: een uurtje of twee aangedaan en open wezen.
Over welk boek hebben we het? Nou, het tweede boek van Roelof ten Napel. Het leven zelf, heet het. De roman gaat over de zwemmende Amos (meer vis dan jongen, zegt zijn vader). Maar dan stopt Amos met zwemmen, en komt er een zwaarte over hem heen die niet meer weggaat. Vanuit verschillende personages leren we niet alleen de wereld van Amos, maar die van velen om hem heen kennen. Ergens doet het denken aan die serie, A’dam en E.V.A, een ingezoomd vlechtwerk waarin achter elk mens een verhaal schuilt; een leven met eigen (on)gemakken en gedachten, een leven dat telkens weer lijnen uitzet naar de levens van anderen, de gedachten van anderen.
En dat levert zúlke aandachtige, zúlke kwetsbare verhalen op, dat ik inderdaad blij ben dat ik de dag hiervoor vrij heb, om niets over het hoofd te kunnen zien. Het beeld dat het langst in mijn hoofd blijft haken: de omhelzende eigenschap van een groot badlaken, door een geknielde vader als een vlag gespreid, zodat de jonge zwemmer er zo in kan lopen, in die klaarstaande omhelzing. En zinnen die ik niet snel vergeet: 'De horizon kon ze maar slecht onderscheiden. Een wond, dacht ze bij zichzelf – de horizon is een wond waaruit de wereld bloedt.'
Ga het boek lezen en wees dan, ja ik geef de tip maar al te graag door, een uurtje of twee aangedaan en open.'

Beeld: Roel Hemkes via Flickr

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer