Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
Brahms vierde: hoog in de lucht schommelen
✩✩✩✩✩
Ella Kuijpers
'Laatst liep ik op een woensdagmiddag in Rotterdam De Doelen binnen om een lunchconcert te bezoeken. Het was gratis, dus mijn verwachtingen waren laag. Maar ik wist niet dat Brahms vierde symfonie (in E mineur, Opus 98) gespeeld zou worden.
Het Rotterdams Filharmonisch begon met het Allegro non troppo. Stel je daarbij voor dat je hoog in de lucht hangt, een hele diepe adem neemt, iemand trekt je een klein stukje omhoog, voordat je in slow-motion naar beneden en weer naar boven schommelt. Dat is de opmaat waar Brahms mee begint. Ik heb niet vaak zoiets moois gehoord.
Sindsdien ben ik gaan zoeken naar de mooiste uitvoering van het stuk, wat afhangt van het orkest en de dirigent. Een favoriet is de rustige en bescheiden versie van Bernard Haitink met het Chamber Orchestra of Europe. Ik verzamel nu in de diepte in plaats van de breedte, met cd's en lp's van hetzelfde klassieke stuk. Moet je eens proberen. Je traint je oren ermee.'
Seydou Keïta: portretfotograaf, zo moet het!
✩✩✩✩✩
Sarah van Binsbergen
'Wie ooit een professionele portretfoto van zichzelf heeft laten maken, weet wat een hel dat kan zijn. Je wordt in allerlei onnatuurlijke poses gewrongen en neemt plotseling gezichtsuitdrukkingen aan die zo ongebruikelijk zijn dat je je gezichtsspieren bijna verrekt.
Bij de heerlijke, speelse portretfoto's die de Malinese fotograaf Seydou Keïta in de jaren '40 en '50 in zijn studio maakte en die nu in FOAM in Amsterdam te zien zijn, lijkt niets van die onnatuurlijkheid aanwezig. Keïta portretteerde mensen zoals ze zelf graag gezien wilden worden: in hun favoriete kleren en in zelfgekozen poses. En, niet onbelangrijk, met te gekke props. Radio's, Vespa's, vanalles werd er uit de kast en in de studio getrokken. De expositie is nog tot 20 juni te zien, ga er heen! Verplicht voor iedereen die graag naar mensen kijkt, maar zeker voor iedereen die wel eens een mens voor zijn/haar lens zet.'
66 Boeken: filosofie en fictie
✩✩✩✩✩
Wiard van der Kooij
'Het is geen sinecure om filosofie toegankelijk te maken zonder afbreuk te doen aan haar complexiteit. Om filosofie op een geloofwaardige manier te mengen met fictie, is al helemaal geen kattenpis. R.P. Bosch flikt die shit. 66 Boeken, onlangs verschenen bij IJzer, is een geslaagde synthese van vertelkunst en wijsbegeerte.
Het betreft een mooi verhaal over Naomi, wiens moeder plots toetreedt tot een katholieke sekte. Tegelijkertijd volgt Naomi een filosofiecursus bij de excentrieke Britse wijsgeer Mocks. Als je eindelijk eens wilt begrijpen wat de fuck Kant met het Ding an sich bedoelt en simultaan een mooi verhaal wilt lezen dat zich hoofdzakelijk afspeelt in een van de spannendste streken van ons land, West-Friesland, word je in 66 Boeken op je wenken bediend. Dit is een boek dat je na het uitlezen regelmatig weer ter handen neemt om snel even je begrip van deze of gene wijsgeer op te frissen. Shit is rijker dan Wittgensteins papa.'
Beeld via Flickr
