nieuwsbrief
Asset 14

Achterop bij een vluchteling

Achterop bij een vluchteling

Hij vindt het fijn in Nijmegen, zegt hij, hij kent hier al best veel mensen. Deze week zijn er halsoverkop tweehonderd mensen verplaatst naar een kamp in Groningen, maar die operatie werd stopgezet omdat de bussen vastliepen in de modder bij hun nieuwe verblijf. Hij is er nog. ‘I opened the camp and I am going to be the one to close it, I am afraid.’

Mail

Hij is meestal vrolijk, maar vandaag ziet hij er vermoeid uit. De procedures voor verblijfsvergunningen zijn gestart en hij, zijn vrouw en drie kinderen mogen de komende vijf jaar blijven. Dat verandert alleen weinig aan hun huidige situatie; vooralsnog zitten ze gewoon nog in Heumensoord, samen met bijna drieduizend anderen. Dit is duidelijk een teleurstelling, het grote flatgebouw vlakbij in Heumen lonkt. ‘You can see the street from a house, and other people,’ zegt hij.

Ik ga af en toe op bezoek en zit ook vandaag weer aan een bekertje oploskoffie in de recreatiezaal van het kamp. Overal lopen mensen, vooral mannen en jongens, wiens hoofdactiviteiten zich voornamelijk afspelen op schermen. Twee bewakers volgen met hun handen in hun zakken een spelletje tafelvoetbal. Op televisie speelt FC Barcelona en een overenthousiaste Arabische verslaggever schreeuwt zo hard dat ik mijn linkeroor dichtdruk om mijn nieuwe vriend te verstaan. Klagen doet hij nooit, zegt hij. ‘I am here for the kids, and they go to school. So no complaining to COA.’ Hij is grappig, vraagt mij heel vaak waarom ik nog niet getrouwd ben, tik tak, en of ik dan niet kinderen kan maken met een vriend van me. Ik grijns en schud mijn hoofd, nee, maar ik beloof hem er snel werk van te maken.

Onze conversaties lopen vaak langs dezelfde lijnen. Hoe is het met de kinderen, ben je nog ziek, hoe is het op het kamp, wanneer komen jullie weer eten. Hoewel ik het leuk vind om hem en zijn gezin te bezoeken en voor mij de gesprekken niet per se anders hoeven, ontstaat er na verloop van tijd een ongelijkheid. Die benadrukt hij altijd olijk als ik wegga: ‘Come visit again, you know where I am!’ Inderdaad, ik weet waar hij is, ik weet wat hij doet en vooral wat hij allemaal niet kan doen. Er is weinig te bespreken over zijn dagelijks leven van dit moment en daarom gaat het automatisch vaak over mij. Daar buiten begint de echte wereld en ik fiets daar steeds weer heen. ‘I wait. Waiting, waiting.

Ik zeg dat ik weet dat ik van hem niet weg hoef. Het is nogal triviaal, maar ik heb een bijeenkomst van mijn boekenclub. Ja club. Lang verhaal. Sorry. Hij loopt mee naar de uitgang, dan kan hij gelijk zijn zoontje ophalen, die met een van de vrijwilligers mee is gaan karten. Als we bij het hek aankomen, zegt hij dat hij wel achter op mijn fiets kan zitten, het pad naar de weg is immers nog ruim een kilometer. Zijn eigen fiets kan hij namelijk niet gebruiken, want hij is zijn sleutel kwijt. Als hij mijn gezicht ziet, zegt hij dat hij natuurlijk ook kan fietsen. Voor ik het weet, zit ik achterop op mijn eigen fiets en slalomt hij tussen de groepjes mensen door die onderweg terug zijn naar het kamp. We worden verwonderd nagestaard en hij klaagt over hoe zwaar mijn fiets trapt. ‘If you cannot sleep, you should ride around on this bike for a while, it makes you tired.

Het is het meest lichtvoetige en vriendschappelijke moment van de dag, zo normaal dat het opvalt. Hij plaagt me met het feit dat zijn fiets veel beter is dan die van mij. We praten over hoe fijn het fietsweer is. Bij de weg aangekomen wijst hij zijn eigen fiets aan en zegt dat hij nog wel iemand kent op het kamp die een schaar heeft om het slot door te knippen. Pas als ik bijna thuis ben, bedenk ik me dat zo’n schaar in een vluchtelingenkamp best ongewoon is.

Beeld: Fritz Henle

Jozien Wijkhuijs is altijd journalist, schrijver, en radiomaker. Af en toe is ze ook hobbybarvrouw, literatuurwetenschapper, stadsgids en de irritante idealist op je feestje.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Tip: Leer elkaars taal van de liefde

Leer elkaars taal van de liefde

Kiki Bolwijn heeft een bijzondere manier van communiceren met haar vader: zonder veel woorden te wisselen begrijpen ze elkaar heel goed. Een tip om elkaars taal van de liefde te leren spreken, ook als dat soms niet de jouwe is. Lees meer

Tip: Ga saneren

Ga saneren

De nachtmerrie van elke boekenliefhebber: Esmé van den Boom moet voor haar werk in de bibliotheek boeken wegdoen. Of word je hier juist ook wel zen van? Lees meer

Alles vijf sterren: Over straat in een andere wereld

Over straat in een andere wereld

Deze week worden we blij van een ontroerende, grappige bewerking van Oorlog en Vrede, een hilarische podcast over porno, en een app die hardlopen combineert met zombies. Lees meer

Column: Een brief op de schoorsteenmantel

Een brief op de schoorsteenmantel

In de jaren '70 hadden veel dertigers iets uit te vechten met hun moeder. Zo ook Trudy, die de hare speciaal daarvoor uitnodigde voor een weekend op het strand. Lees meer

Tip: Neem geen kat 1

Neem geen kat

Eva van den Boogaard heeft een kat. Een hele mooie, die het goed doet op Instagram. Maar toch had ze hem liever niet gehad. Een tip om niet onwillekeurig te gaan houden van een dier. Lees meer

Column: Joh wat origineel

Joh wat origineel

Iduna Paalman had een zinnelijke droom over iemand die niet haar vriend is. Wat moet ze daarvan maken? Lees meer

Tip: Maak zinloze lijstjes

Maak zinloze lijstjes

Het schrijven gaat Jozien Wijkhuis niet altijd even makkelijk af, terwijl ze eigenlijk niets liever doet. Een podcast van Tim Clare bood soelaas. Een tip om het schrijven te demystificeren. Lees meer

Column: Gemaakt om te scharrelen

Gemaakt om te scharrelen

Op alle dingen die Trudy leuk, lekker of gemakkelijk vindt rust tegenwoordig een taboe. Als pensionado geniet ze volop van het leven, en daar drinkt ze graag een wijntje bij. En haar gezonde verstand krijgt weer eens gelijk. Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

Josephine Keuter kijkt graag slechte televisie en schaamt zich daar niet voor. Het is verblijdend, helend en ultiem ontspannend. Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Zien en gezien worden

Zien en gezien worden

Polderdiva Tim Fraanje deelt weer eens een anekdote uit zijn leven als bijna doorgebroken rockster. Hij maakt daarmee schaamteloos reclame voor de nieuwe elpee (+ videoclip!) van Big Hare, het synthpopduo waarvan hij de helft is. ‘Gaat u hier maar staan,’ wordt er afgemeten tegen uw eigen bijna doorgebroken rockster gezegd als ik binnenloop bij... Lees meer

Tip: Flirt gewoon

Flirt gewoon

'Misschien kom je wel niemand tegen omdat je op al die apps zit.' Lees meer

Column: ‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

Iduna Paalman wordt regelmatig geconfronteerd met de als nonchalance verpakte onzekerheden van de jonge generatie. Lees meer

Tip: It takes a village

It takes a village

Een tip om een dorp te bouwen met de leukste mensen om je heen. Lees meer

Tip: Ga rennen

Ga rennen

Soms zegt het stemmetje in Eva van den Boogaards achterhoofd precies op tijd: 'Eet een banaan, drink een glas water, trek je sportbeha en je hardloopschoenen aan, en ga.' Lees meer

Column: Klein leed

Klein leed

De vriend van Trudy kan zich goed opwinden over de grote thema's in het leven. Zijzelf ligt eerder wakker van een eenzaam oud vrouwtje of een kippenstal die afbrandt. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5