Asset 14

Achterop bij een vluchteling

Achterop bij een vluchteling

Hij vindt het fijn in Nijmegen, zegt hij, hij kent hier al best veel mensen. Deze week zijn er halsoverkop tweehonderd mensen verplaatst naar een kamp in Groningen, maar die operatie werd stopgezet omdat de bussen vastliepen in de modder bij hun nieuwe verblijf. Hij is er nog. ‘I opened the camp and I am going to be the one to close it, I am afraid.’

Hij is meestal vrolijk, maar vandaag ziet hij er vermoeid uit. De procedures voor verblijfsvergunningen zijn gestart en hij, zijn vrouw en drie kinderen mogen de komende vijf jaar blijven. Dat verandert alleen weinig aan hun huidige situatie; vooralsnog zitten ze gewoon nog in Heumensoord, samen met bijna drieduizend anderen. Dit is duidelijk een teleurstelling, het grote flatgebouw vlakbij in Heumen lonkt. ‘You can see the street from a house, and other people,’ zegt hij.

Ik ga af en toe op bezoek en zit ook vandaag weer aan een bekertje oploskoffie in de recreatiezaal van het kamp. Overal lopen mensen, vooral mannen en jongens, wiens hoofdactiviteiten zich voornamelijk afspelen op schermen. Twee bewakers volgen met hun handen in hun zakken een spelletje tafelvoetbal. Op televisie speelt FC Barcelona en een overenthousiaste Arabische verslaggever schreeuwt zo hard dat ik mijn linkeroor dichtdruk om mijn nieuwe vriend te verstaan. Klagen doet hij nooit, zegt hij. ‘I am here for the kids, and they go to school. So no complaining to COA.’ Hij is grappig, vraagt mij heel vaak waarom ik nog niet getrouwd ben, tik tak, en of ik dan niet kinderen kan maken met een vriend van me. Ik grijns en schud mijn hoofd, nee, maar ik beloof hem er snel werk van te maken.

Onze conversaties lopen vaak langs dezelfde lijnen. Hoe is het met de kinderen, ben je nog ziek, hoe is het op het kamp, wanneer komen jullie weer eten. Hoewel ik het leuk vind om hem en zijn gezin te bezoeken en voor mij de gesprekken niet per se anders hoeven, ontstaat er na verloop van tijd een ongelijkheid. Die benadrukt hij altijd olijk als ik wegga: ‘Come visit again, you know where I am!’ Inderdaad, ik weet waar hij is, ik weet wat hij doet en vooral wat hij allemaal niet kan doen. Er is weinig te bespreken over zijn dagelijks leven van dit moment en daarom gaat het automatisch vaak over mij. Daar buiten begint de echte wereld en ik fiets daar steeds weer heen. ‘I wait. Waiting, waiting.

Ik zeg dat ik weet dat ik van hem niet weg hoef. Het is nogal triviaal, maar ik heb een bijeenkomst van mijn boekenclub. Ja club. Lang verhaal. Sorry. Hij loopt mee naar de uitgang, dan kan hij gelijk zijn zoontje ophalen, die met een van de vrijwilligers mee is gaan karten. Als we bij het hek aankomen, zegt hij dat hij wel achter op mijn fiets kan zitten, het pad naar de weg is immers nog ruim een kilometer. Zijn eigen fiets kan hij namelijk niet gebruiken, want hij is zijn sleutel kwijt. Als hij mijn gezicht ziet, zegt hij dat hij natuurlijk ook kan fietsen. Voor ik het weet, zit ik achterop op mijn eigen fiets en slalomt hij tussen de groepjes mensen door die onderweg terug zijn naar het kamp. We worden verwonderd nagestaard en hij klaagt over hoe zwaar mijn fiets trapt. ‘If you cannot sleep, you should ride around on this bike for a while, it makes you tired.

Het is het meest lichtvoetige en vriendschappelijke moment van de dag, zo normaal dat het opvalt. Hij plaagt me met het feit dat zijn fiets veel beter is dan die van mij. We praten over hoe fijn het fietsweer is. Bij de weg aangekomen wijst hij zijn eigen fiets aan en zegt dat hij nog wel iemand kent op het kamp die een schaar heeft om het slot door te knippen. Pas als ik bijna thuis ben, bedenk ik me dat zo’n schaar in een vluchtelingenkamp best ongewoon is.

Beeld: Fritz Henle

Mail

Jozien Wijkhuijs is altijd journalist, schrijver, en radiomaker. Af en toe is ze ook hobbybarvrouw, literatuurwetenschapper, stadsgids en de irritante idealist op je feestje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

Automatische concepten 46

Demoontjes

Marthe van Bronkhorst laat haar demoontjes uit. Dat scheelt, want dan hoeft ze ze even niet zelf te dragen. Lees meer

Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Als het doek valt

Als het doek valt

De gevoelens van heimwee waardoor Eva als kind geteisterd werd, ervaart ze als volwassen vrouw van tijd tot tijd nog steeds. Lees meer

 Samen alleen op de wereld

Samen alleen op de wereld

Speciaal voor de Heimweek delen tien fotografen beelden die hen doen terugverlangen naar een plek of een moment in hun leven. Het resultaat is een uniek inkijkje in de diversiteit van heimwee en nostalgie; misschien wel de allerindividueelste emoties. Lees meer

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneken Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford. Lees meer

Komt een gangster bij de dokter

Komt een gangster bij de dokter

Nu ze zelf psycholoog is, kijkt Marthe van Bronkhorst heel anders naar een van haar favoriete series. Lees meer

Column: Een Bert of een Ernie

Een Bert of een Ernie

Eva van den Boogaard is met vrienden op vakantie in de Ardèche. Liggend bij het zwembad stelt één van haar vrienden een vraag die in alle eenvoud doet nadenken over de groepsverhoudingen. Lees meer

Column: Volhouden stoppen volhouden 3

Volhouden stoppen volhouden

Iduna Paalman bezoekt haar zieke hond, en hoort haar 's nachts onrustig ademen. 'Ze jankt een beetje, dat doen honden als ze dromen. Of heeft ze pijn?' Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan