Asset 14

Achtbaantester

Achtbaantester 1

‘Luister, het gaat allemaal om denouement!’ brul ik over de wind heen.
‘Danny wat?’ brult Steef terug. Hij gebaart dat ze hem moeten stilzetten. We hangen ondersteboven in de laatste looping, mijn kettinkje klakt tegen mijn neus. Steef is me heel dankbaar dat ik ben gekomen om z’n werk te beoordelen, er komen niet vaak intellectuelen, denkt hij, of hij herkent ze niet. De enige andere schrijver die hij ooit in het park had was hoeheetze op de Tina-dag, en die wilde nergens in.
‘Het spijt me van het lawaai,’ zegt Steef, ‘We werken eraan.’
‘Nee, lawaai is goed,’ zeg ik. ‘Mensen willen gekraak horen, dat verhoogt het achtbaan-gevoel.’
Door mijn haar zie ik een paar oranje hesjes bij de knoppen staan, daarachter glanzen in de carrousel de doodstille paarden met zwarte ogen. Steef pakt iets uit zijn borstzakje, een notitieblokje en HB potloodje.
‘Vind je dat echt? We hadden wat hickups… met inspectie. Ik ben heel benieuwd wat je tot nu toe-’
Direct gaan we achteruit en over de kop c.q. weer rechtop. Mijn buik voelt alsof ik een ballon heb ingeslikt die zich met grote teugen lucht opblaast.
‘Een achtbaan is een verhaal!’ brul ik, ‘Met alle emoties!’
‘Nog niet starten!’
‘Jij denkt alleen aan blijdschap, fun! Maar in een goed! Verhaal! Zitten tegenslagen! Heel! Veel! Zelfs!’
In de schuin hangende bocht stoppen we weer. Mijn ballon slinkt.
‘Wat ZEI ik nou?!’ Steef maakt alle armgebaren die het karretje toelaat.
‘Wij doen niks baas,’ roept een hesje.
‘Wel godverd-’
‘Boosheid, ongeduld,’ zeg ik rustig. ‘Heel bruikbaar. Je begint je verhaal met een onverwachtse wending. Mensen hebben in de rij gestaan, vervelen zich. De beugels gaan naar beneden. Dan laat je het karretje extra schudden bij het instappen. Mensen gaan denken: dit ken ik niet, dit is geen gewone achtbaan, is dit wel veilig? Zaadje geplant.’
We komen langs het begin, de kar stopt en sjeest nu vooruit, ik zie links en rechts van me een hoop hesjes en zelfs een paar Park Security’s aan komen rennen.
‘Zaadje geplant, ja!’ roept Steef, ‘Maar geen echt defect, hmm? Het moet wel leuk blijven. Wat vind je van deze bocht Marthe, creepy, maar leuk toch? We hebben het leuk.’
‘Dan volgt een extra beugel, puur voor de sier: the point of no return. Je kunt niet meer uitstappen. De Reis begint, dat doe je met fun: lekker hobbelen, dat buikgevoel.’ De ballon in mijn buik is inmiddels zo groot dat ik er haast gewichtloos van word.
‘De TWEEDE generator!’ brult Steef naar beneden. Steefs rode hoofd lacht naar me. ‘Sorry, ik heb een hoop stagiairs aangenomen afgelopen zomer.’
‘Als je de bocht om gaat zie je welke loopings er voor je liggen. Dan ontrolt het verhaal zich vanzelf: blijdschap, onnodige vertraging – hier moet je vertraging inbouwen – ongeduld, verbazing, boosheid en verdriet, Steef.’
‘Verdriet?’
We vertragen en bereiken een top. Er springen vonken van de rails en er klinkt een oorverdovend metaalgekreun. De horizon van de hele wereld aarzelt, grijpt zich net op tijd aan de top vast en strompelt over de rails naar ons toe.
‘Er moet altijd één piek zijn die ze wel zien liggen, maar waar ze niet overheen gaan.’
We gaan abrupt zo’n dertig centimeter vooruit, schudden heftig en worden terug in de rugleuning getorpedeerd.
Denouement is de ontknoping, het een-na-laatste hoofdstuk,’ zeg ik en ik merk dat we nu schuin omlaag hangen, voorovergebogen alsof we bezoekers zijn die gaan braken. Steef, rood en zweterig, pent aan één stuk door.
‘Maar ik zet het ook vaak in als de valse opluchting,’ benadruk ik, ‘De boel lijkt gered, je rijdt langzaam terug, maar deze looping is dan de een-na-laatste, er komt nog één afgrond, één over-de-kopje.’

We vallen omlaag. Na een kort moment van consternatie aan de grond waarbij woorden, noodtelefoontjes en armgebaren worden gewisseld lijken Steef en ik ons tweede rondje in te gaan, terwijl de hesjes de stopknop blijven indrukken. We remmen bij de start en Steef slaat een assisterende arm die hem de achtbaan uit wil helpen weg. Hij veegt zijn ogen af en glimlacht.
‘Ik wil nog een rondje,’ zegt hij tegen de hesjes. ‘Ik wil dat een-na-laatste hoofdstuk herlezen.’ Ik gebaar ze mijn beugel omhoog te doen en stap uit.
‘Heb je mij nog nodig Steef? Anders ga ik weer aan mijn schrijven.’

 

Het leven is een achtbaan, je moet alleen zelf de veiligheidsbeugel vasthouden

Achtbaantester

Mail

Marthe van Bronkhorst (zij/haar) is schrijver, theatermaker en psycholoog en studeerde aan de VU Amsterdam en Harvard Medical School. Ze schreef voor onder meer Theater Ins Blau, Sonnevanck, Over het IJ festival, Kluger Hans, Meander, De Revisor en werkt aan een roman over duikers bij uitgeverij De Geus.

Melcher Oosterman is een freelance illustrator uit Rotterdam. Zijn werk bestaat vooral uit tragische en humoristische karakters die stiekem als een soort zelfportret fungeren. Naast commercieel werk houdt Melcher zich bezig met persoonlijke projecten zoals het maken van strips, bedrukken van t-shirts en het brouwen van bier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer