Asset 14

Veelgestelde vragen

Zoals je misschien wel gemerkt hebt is Hard//hoofd deze maand bezig met een donateurscampagne. Voor 8 maart hebben we 300 kunstverzamelaars nodig om ons tijdschrift levend te houden! Hieronder lees je enkele veelgestelde vragen over het hoe en waarom van deze actie. Ben je al overtuigd? Schrijf je hier dan gelijk in.

Hard//hoofd bestaat toch al heel lang, hoe hebben jullie het tot nu toe dan gerooid?
Hard//hoofd is opgericht in 2009 door een groep jonge en gedreven schrijvers, beeldmakers, grappenmakers en denkers die een jong, intelligent geluid in de media wilden laten horen. Het verdienmodel was, vanaf het begin, het enthousiasme en de loyaliteit van de vrijwilligers die het tijdschrift maakten en daar zelf in tijd, en soms ook financieel, in investeerden. In 2011 werd door de toenmalige redactie een crowdfundactie opgezet, waarmee de vaste lasten gedekt konden worden. Daarnaast hebben we over de jaren hier en daar een tijdelijke subsidie weten binnen te slepen. Onder andere het Letterenfonds, het Stimuleringsfonds voor de Creatieve Industrie, Dutch Culture, de Van Bijleveltstichting en het Stimuleringsfonds voor de Journalistiek hebben ons over de jaren ondersteund, en daar zijn we ze uiteraard ontzettend dankbaar voor.

Waarom hebben jullie nu ineens meer geld nodig?
Het subsidielandschap is de afgelopen jaren sterk veranderd en ondersteuning wordt tegenwoordig bijna uitsluitend uitgereikt voor bijzondere projecten die we boven op onze normale activiteiten als tijdschrift ondernemen. . Sterker nog, vaak wordt gevraagd dat je als organisatie zelf ook financieel bijdraagt aan een project. Dat geld hebben we niet. En nu het spaarpotje van de crowdfundactie van jaren geleden ook binnenstebuiten is gekeerd, is ook onze laatste financiële basis weggevallen.

Hard//hoofd is toch een vrijwilligersorganisatie, waar wordt het geld dan aan besteed?
Het is waar dat zowel de redactie als de makers zich op vrijwillige basis voor ons inzetten, over de redenen daarvoor kun je hier meer lezen. Naast arbeid zijn er echter nog veel andere kosten; denk aan het huren van een kantoor waar de redactie kan werken en vergaderen, het in de lucht houden van de website en het kunnen laten aanpassen en updaten daarvan, abonnementen op Soundcloud, Vimeo, enzovoorts. Het zijn heel banale dingen om te noemen, maar ze kosten geld, en dat geld moet ergens vandaan komen.
Daarnaast, en dat is misschien wel het belangrijkste, moeten we een manier vinden om het vuur van onze vrijwilligers brandend te houden. Als Hard//hoofd makers geen financiële vergoeding kan bieden, moeten we in ieder geval zorgen dat we ze een mooi platform bieden waar ze trots op kunnen zijn. De plannen om dat platform verder te ontwikkelen liggen er in overvloed, zowel voor online (nieuwe functies op de website, podcasts, video) als offline (liveprogramma’s, masterclasses en talentontwikkelingsprogramma’s). Nu enkel nog het geld om ze mogelijk te maken.

Waarom donateurs en geen ander verdienmodel, zoals een betaalmuur?
We hebben de afgelopen jaren allerlei mogelijke verdienmodellen onderzocht en zijn ervan overtuigd dat dit de manier is om ervoor te zorgen dat Hard//hoofd gratis, advertentievrij en onafhankelijk kan blijven.
Hard//hoofd is altijd een gratis toegankelijk online platform geweest en dat moet zo blijven. De kracht van het tijdschrift schuilt erin dat lezers eindeloos kunnen grasduinen en verrast kunnen worden door wat ze aantreffen. We willen niet dat een betaalmuur dat plezier wegneemt en we willen graag toegankelijk blijven voor mensen die niet veel te besteden hebben. Na tien jaar ineens een muur bouwen om wat we altijd al gratis hebben aangeboden is een ondemocratische stap die bovendien het experimentele karakter van Hard//hoofd teniet zou doen.
We kiezen er daarom voor om een beroep te doen op trouwe lezers en nieuwe fans die een kleine bijdrage per maand wel kunnen missen, en die er zo voor zorgen dat het tijdschrift open en toegankelijk blijft voor iedereen. Zij kunnen nu Hard//hoofd steunen en ook nog eens kunstverzamelaar worden.

Waarom ‘kunstverzamelaars’ in plaats van ‘donateurs’?
Als donateur ontvang je een of twee keer per jaar een exclusieve, gesigneerde en genummerde print van een jonge, veelbelovende kunstenaar en zo bouw je aan een spannende kunstcollectie. Wij zoeken de makers voor je uit. Makers die met hun werk een verhaal vertellen en grenzen verleggen. Precies het soort makers aan wie Hard//hoofd een platform wil bieden, dus. Wij geven jou, tastbaar en gesigneerd, in handen waar we ons online hard voor maken: vernieuwing, experiment en vertelkracht.
Met dit model zetten we in op de reputatie die Hard//hoofd heeft opgebouwd als platform voor jonge, spannende kunst, literatuur en journalistiek. We hebben dan wel geen geld, maar wat we wel hebben is een goed oog voor kwaliteit en een groot netwerk van talentvolle kunstenaars. En daar pluk jij als donateur de vruchten van.

Doe je mee? Schrijf je in en word kunstverzamelaar.

Heb je nog vragen? Mail dan naar kunstverzamelaar@hardhoofd.com.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

:De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

Hij wil de DSM weggooien, spreekt controversieel over euthanasie, drank, de ggz... wat niet? Wie ís de allerlaatste Zomergast? Psychiater Jim van Os, dus. ‘Wat je uiteindelijk nodig hebt, is een ander mens.’ Lees meer