Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
Life is easy: Wat een pret
✩✩✩✩✩
Ron Vaessen
'Heb jij ‘m al gehoord? Stop met gretig knikken, ik bedoel niet de laatste Editors of Kendrick Lamar. Nee, de nieuwe Afterpartees natuurlijk: Life Is Easy. Easy? Wat een ontregelende bewering, in deze moeilijke tijden. Ik krijg er een stijve glimlach van. Het is niet alleen pret op deze geelgeile plaat, met een wellustig geluid van blijmoedige deuntjes die kalm zijn uitgesmeerd over het geluidsspoor. De band zingt ook over bad situations en ziek zijn van de wereld. Maar pret is er. We moeten atoombommen worden, vaders kopen een mansion in Kansas en het is een weird conversation with your girl, when you’re trying to be honest.'
Ali Smith: Krassen in het nu
✩✩✩✩✩
Sarah van Binsbergen
'We leven in een tijd waarin alles draait om de ‘surface’ van de dingen en zijn vergeten wat daaronder huist. Dat zei schrijfster Ali Smith deze week in de Amstelkerk, waar ze geïnterviewd werd over haar nieuwe boek Winter. Je zou ‘surface’ kunnen vertalen met oppervlakte, maar dat dekt de lading niet helemaal: ‘surface’ is materieel, het is iets waar je op kan slaan, waar dingen vanaf glijden, waar je in kan krassen. Dat laatste is wat Smith met haar verhalen doet, ze krast in het nu en toont de verhalen, de beelden en geschiedenissen zien die zich daarachter bevinden. Zoals in het onbeschrijflijk mooie How to be both (2014), een roman met twee parallelle verhalen, een over een meisje in het Londen van nu dat rouwt om haar moeder en een over een renaissanceschilder. Smith bouwde het boek op als een fresco, laag over laag. Welke laag je als bovenste te zien krijgt, hangt van het toeval af: er zijn twee versies in omloop die elk een ander beginpunt hebben. Haar laatste boeken Autumn en Winter liggen nu naast mijn bed om gelezen te worden, ik kan niet wachten.'
Queer eye: Belangrijke trash-tv
✩✩✩✩✩
Jozien Wijkhuijs
'De originele Queer eye for the straight guy, uit het begin van de zeroes, heb ik nooit gezien. Toen ik vorige week de reboot Queer Eye tegenkwam, werd ik dan ook vooral aangetrokken door de oneliners uit de trailer en het mooie lange haar van Jonathan van Ness. Maar het is zoveel meer dan dat. Het is belangrijke trashtelevisie, die troost biedt, en dialoog, en natuurlijk mooie catwalkloopjes. Net als in het origineel geven vijf homoseksuele coaches een stijlloze man die klem zit in het leven een make-over. Ze pakken zijn huis aan, zijn kleding, zijn verzorging en zijn levenskeuzes. Maar er wordt ook gesproken over politiegeweld, religie, homo-acceptatie en rouw. Met een Amerikaans nepsausje, dat wel, maar dat ben je bij aflevering 3 vergeten.'
Beeld: Afterpartees via Wikimedia commons
