Asset 14

Hard//hoofd wringt

Hard//hoofd wringt 1

Kortgeleden schreef Hard//hoofd een vacature uit. We zochten hemelbestormende makers* die regelmatige bijdragen aan onze website willen leveren. ‘We bieden geen financiële vergoeding’ stond er, en daar schrokken sommige lezers van. ‘Wat fout dat @HardHoofd geen financiële vergoeding biedt’ klonk Twitter. ‘Er zullen vast mensen reageren, maar dit wringt echt enorm.’

We hadden even tijd nodig om te reageren – mede vanwege het grote aantal sollicitaties dat we kregen te verwerken, daar ook de organisatie het werk vrijwillig verricht – maar nu schrijven we terug: dit wringt inderdaad, maar wij vinden niet dat wat wij doen fout is. Nee, we betalen onze makers niet. Maar wij verdienen ook niet aan hun werk.

‘Gratis en voor niks. Alsof het produceren van dit alles geen vak is en dus ook maar geen geld mag kosten. #tegendebakker’ – een reactie op Facebook.

Onlangs waren wij bij de bakker, we kochten daar brood voor de lunch en betaalden met geld. Bij het afrekenen haalde de bakker een bakplaat met koeken tevoorschijn. ‘Ik heb iets nieuws geprobeerd,’ zei de bakker. ‘Willen jullie proeven of het lekker is?’

Hard//hoofd is dat koekje, jij bent onze klant. Schrijvers, journalisten en illustratoren krijgen de kans om hun liefste ideeën uit te werken, worden door onze scherpe eindredacteuren begeleid om dit idee zo goed mogelijk uit te voeren. Wij selecteren en bakken het tot de beste versie van zichzelf. Op de toonbank van Hard//hoofd mogen ze hun werk aan jou aanbieden.

Hard//hoofd-makers blijven eigenaar van het werk en het gebeurt niet zelden dat het werk van een goede Hard//hoofder alsnog zijn weg naar betaling vindt. Soms wordt een artikel aangekocht, de schrijver uitgenodigd voor een voordracht of debat, en er zijn zelfs al een aantal boeken van Hard//hoofders verschenen. Ook vallen er geregeld prijzen in de richting van onze makers, zoals in 2015 de Fiep Westendorp-prijs.

'De retorische kwinkslag #tegendebakker brengt een noodzakelijk perspectief: creatief werk wordt te vaak vanzelfsprekend onbezoldigd verondersteld.'

Wij onderstrepen #tegendebakker. De retorische kwinkslag brengt een noodzakelijk perspectief: creatief werk wordt te vaak vanzelfsprekend onbezoldigd verondersteld.

In een land waar zelfs de bomen en het water gedicteerd worden middels een bestemmingsplan, schijnt het dat een maker voor het toepassen van zijn vrije geestelijke vakmanschap dankbaar moet zijn dat iemand het wil zien. Wringt dit? Best wel. Maar wij vinden het opmerkelijk dat het verrast dat Hard//hoofd geen compensatie biedt: Hard//hoofd biedt het materiaal ook kosteloos aan.

‘Inderdaad: Voor niets gaat de zon op @#$^% eikels’ – een reactie op Facebook.

We bestaan nu bijna zeven jaar en pionierden in het online medialandschap toen Twitter nog met een vraagteken werd uitgesproken. We hebben door de jaren steun ontvangen van o.a. Het Letterenfonds, de Van Bijlenveldstichting, Dutch Culture en De Taalunie.
Nu de schreeuw voor de kunst verstomd is, de cultuursubsidiestromen door haarvaatjes vloeien en de gedachte dat kunst en media toch ook rendabel moeten zijn achterliggend is bij ieder nieuw project, is ook Hard//hoofd aan het zoeken naar haar eigen waarde in euro’s.

We kijken met interesse naar platformen die kiezen voor verdienmodellen op basis van pay per view of lidmaatschap, maar wij stellen het liefst al ons werk vrij voor iedereen beschikbaar: een grote Hard//hoofd-bibliotheek. Die een nietsvermoedende googleaar kan treffen, omdat het precies was wat diegene zocht en nodig had. Wij willen liever niet dat iemand zoekt naar Lessen uit de illegaliteit of Deel je verdriet, en op een betaalmuur stuit.

'Het is opmerkelijk dat het verrast dat Hard//hoofd geen compensatie biedt: Hard//hoofd biedt het materiaal ook kosteloos aan.'

Hard//hoofd kiest ook niet voor het schrijven van gesponsorde artikelen. Wel gaan wij partnerschappen aan met culturele organisaties, maar altijd onder de voorwaarde dat de maker volledig vrij is aan de invulling die hij of zij geeft aan het gemaakte. Omdat cultuur plus cultuur het mes slijpt. Maar onze onafhankelijkheid is niet te koop.

Dit is waarom het verwijt dat we met onze oproep zouden doen alsof het maken van dit alles geen vak is en geen geld mag kosten ons zo bijt. En het idee dat wij een ‘lekker makkelijke’ weg kiezen, ongerijmd. Hard//hoofd kiest voor de autonomie van haar makers, zowel op de inhoud als het copyright op het gemaakte. Onze makers waarderen dat. Lezers die dit ook waarderen hebben de mogelijkheid ons – vrijwillig – financiëel te steunen. Als je vindt dat het wringt dat onze makers geen geld verdienen, en ook vindt dat ons instituut moet blijven bestaan, doe dan vooral een bijdrage. Denk je te weten waar wij glimmende euro’s laten liggen, stuur ons dan vooral een bericht. Onvermoeibaar zullen wij je er veel moois voor teruggeven – en aan dit model bijkomstig: je bakker krijgt het ook.

Hartelijks,

Simone Peek (hoofdredacteur)
Lisanne van Aert en Suzanne Schönbeck (adjunct-hoofdredacteuren)

* makers zijn alle mensen die iets produceren op tekstueel, visueel en audiogebied.

Afbeelding via Pinterest

 

 

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
Lees meer
test
het laatste
Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer