Foto: Privécollectie Ava Mees List Water of wodka? Mees was gisteren (1 april) op oorlogspad." /> Foto: Privécollectie Ava Mees List Water of wodka? Mees was gisteren (1 april) op oorlogspad." />
Asset 14

Geinponem

Het hele jaar kijk ik er naar uit. Ik schep er over op, ik broed plannetjes, en een week van tevoren beginnen de zenuwen door mijn lijf te gieren. Nee, ik heb het niet over mijn verjaardag. Ik heb het over 1 april natuurlijk. Trouwens toevallig twee dagen na mijn verjaardag, waardoor dit per definitie de allervetste week van het hele jaar is.

Afgelopen winter, toen de eerste sneeuw begon te vallen, gingen mijn ogen gevaarlijk glinsteren. Een onzichtbare gloeilamp lichtte fel boven mijn hoofd op, en een idee was geboren. De volgende ochtend, toen er een dik pak op het balkon lag, deed ik de deur open en maakte twee perfect ronde sneeuwballen. Met het oog op één april stopte ik de projectielen in mijn vriezer, naast de vrijwel lege fles wodka, de ijsklontjes die ongebruikt verborgen gingen onder een dikke laag wit schaafsel, en een ondefinieerbaar pakketje (Vlees? Brood? IJsjes?). Maanden later, als het al lang en breed lente was, zou ik ze in het gezicht van een nietsvermoedende voorbijganger of beter nog, mijn lieve onschuldige huisgenote kunnen peperen.

Ik geloof niet dat ik als kind eigenlijk echt aan deze feestdag deed. Waarschijnlijk trapte ik net als al mijn leeftijdgenoten elk jaar wéér in de traditioneel flauwe, maar geniale grap van het Jeugdjournaal. Ik kan me er geen uit mijn hoofd opnoemen, maar wat ik me wel levendig herinner is de meesmuilende kop van de presentator die ons op 2 april inlichtte dat het allemaal een geintje was geweest. De laatste jaren is het echter een persoonlijke traditie geworden alles en iedereen om me heen in de maling te nemen. Volwassenen zijn namelijk al lang vergeten wat deze dag betekent, en zo is mijn gehele omgeving verworden tot weerloos slachtoffer voor al mijn grollen. Zo heb ik tientallen veters aan elkaar gestrikt, niet-bestaande vlekken op truien gespot, en ‘poep’ onder schoenen geroken. Dit is natuurlijk allemaal kinderspel, onbeduidende opwarmertjes voor het echte werk. Ik heb al namelijk tevens een paar behoorlijk gemene op mijn naam staan, waarbij de ergste moet zijn geweest dat ik een scharrel ’s ochtends in bed bedeesd vertelde dat ik drie weken over tijd was. Je had zijn hoofd moeten zien. Duizend doden stierf hij vanbinnen. Het was een hele poos stil, en toen reageerde hij. ‘En? Wat ga je doen?’ Ook ik was even stil. Toen sprong ik bovenop hem en riep: ‘ÉÉN APRIL!’ Hij was uiteraard niet geamuseerd, ik des te meer.


Foto: Privécollectie Ava Mees List

Zoals de oplettende lezer wellicht heeft opgemerkt, zit ik deze week een paar dagen op kantoor. Ik zweer het je, ik moest echt wennen aan concepten als ‘kantooruren’, ‘lunch met boterhammetjes’, en ‘clean desk policies’. Enfin. Woensdagnacht was ik zwaar aan het overwerken (hoewel gezegd moet worden dat ik pas om 12 uur ’s middags was verschenen). Scheel van alle letters op het scherm was ik bijna vergeten dat om middernacht mijn favoriete feestdag was aangebroken. Wat te doen? Ik besloot veilig te beginnen met het plaatsen van een valse Facebook status update. Mensen begonnen er bij bosjes in te trappen, en zelfs mijn moeder belde me de volgende ochtend bezorgd op welke klootzak mij had beroofd. De vormgeefster, die met mij als enige nog aanwezig was in het verder uitgestorven pand, werd inmiddels betrokken bij het kattenkwaad. Enthousiast sprongen we rond op kantoor op zoek naar de perfecte grap. En toen zagen we het. Op het bureau van de hoofdredacteur stond een onschuldige fles Spa Blauw. Half gevuld met water zat dit object trouw te wachten tot er ’s ochtends weer dorst gelest moest worden. Uit de keuken gristen we schaterlachend een fles wodka en vervingen het water in zijn fles met dit eveneens heldere bocht. We piesten bijna in ons broek van de gedachte aan het moment waarop hij ’s ochtends fris en fruitig een slok zou nemen. En zo geschiedde het. Helaas was ik niet aanwezig bij het moment suprème om hem te laten weten wat er achter deze grap schuilde, dus de arme man wist niet zo goed wat hem overkwam en waarom.

Toen ik gisteravond thuiskwam trok ik de vriezer open. De sneeuwballen waren verhard. Er was niet meer van ze over dan twee kleine knikkertjes, ijsballetjes waar je nog geen kleuter de schrik mee aan kon jagen. Teleurgesteld pleurde ik ze in de wasbak. Maar ik geef me niet gewonnen. Er zijn nog zo veel kwinkslagen te bedenken. Ik zie jullie volgend jaar weer, sukkels!

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer