Hard//hoofd

Zomerboek 'Summer of 2069'

A Quiet Place

Dialoog

Tekst Redactie

A Quiet Place van John Krasinki is dé horrorfilm van dit moment, maar al snel bleek dat de redactie van Hard//hoofd uit tere zieltjes bestaat die niet zo op een portie spanning zitten te wachten. Daarom dit keer geen trialoog maar een dialoog: Tommy en Matthijs durfden het gelukkig wél aan.


Tommy: Viel wel mee hoe eng 'ie was hè?

Matthijs: Ja meer een constante dreiging dan echt eng, op bepaalde momenten na dan.

Tommy: Is misschien ook een kwestie van verwachtingen: ik had overal gelezen dat het de engste film sinds tijden zou zijn, en dat viel me mee. De film had wel een sterk centraal gegeven: moordlustige monsters hebben al aan het begin van het verhaal zo'n beetje de wereld overgenomen. Ze worden aangetrokken door harde geluiden en om te overleven moeten de mensen dus muisstil zijn. De eerste scène zet gelijk de toon.

Matthijs: Zo ja, je weet meteen: niemand is veilig, en niemand wordt gespaard.
'Als ik M&M’s had gekocht, had ik ze echt niet durven openmaken.'

Tommy: Wat ook essentieel is om de spanning die de rest van de film kenmerkt geloofwaardig te maken. Want echt eng vond ik 'm niet maar wel rete-, retespannend. En écht een film die je met een respectvol publiek moet kijken, want toen die ene guy z'n neus snoot tijdens een van de vele bijna volledig stille momenten die de film rijk is, moest ik echt heel erg op m'n wang bijten om niet in lachen uit te barsten.

Matthijs: Ja, de spanning is in die zin wel kwetsbaar. Als ik M&M’s had gekocht, had ik ze echt niet durven openmaken.

Tommy: Ook fijn trouwens: een bioscoopfilm van 90 minuten. Dat had ook echt niet langer hoeven zijn.

Matthijs: Nee dit was uitstekend. De film had een heerlijk strak tempo zonder ook maar één overbodige scène.

Tommy: En ik houd ook wel van films die zo kleinschalig durven zijn. Je krijgt een paar inzichten in de situatie in de wijdere wereld maar vrijwel de hele film draait om twee ouders en hun kinderen. Oh en hier moeten we natuurlijk niet vergeten te noemen dat die ouders, John Krasinki en Emily Blunt, in real life ook getrouwd zijn.

De world-building vond ik erg sterk. De film laat overtuigend zien hoe men zich heeft aangepast aan een wereld waarin niets geluid mag maken. En wanneer je erachter komt dat Emily Blunts karakter zwanger is, is natuurlijk het eerste wat door je hoofd schiet: hoe gaan ze dat in vredesnaam doen als die baby geboren wordt? Iets wat naar mijn mening niet echt een bevredigende scène oplevert trouwens.

Matthijs: Ja, dat was erg jammer.

Tommy: In een film die zo relatief eenvoudig is als deze vallen dat soort misstappen ook meer op.

Matthijs: Vanaf het moment dat je die buik ziet vrees je echt voor wat er gaat gebeuren, maar de bevalling zelf werd een beetje verspeeld, terwijl de aanloop naar het moment wel echt heel spannend was. Het moment dat haar vliezen braken dacht ik echt alleen maar: nee nee neeee!

Tommy: Ja. Vond dat wel vaker: hele goede set-up voor scènes, maar dan in de uitwerking net de plank misslaan. Ik miste soms een beetje meer zwier, zelfvertrouwen, verrassing.

Matthijs: Ja, maar verder was alles wel ijzersterk: de film breekt geen moment z’n eigen regels.

Tommy: Ik weet niet of ik het daar helemaal mee eens ben. Er waren een paar momenten waarop ik dacht: waarom hoorden ze dát dan niet? Maar dat je zo aandachtig kijkt én luistert dat zulk soort dingen opvallen, is eigenlijk positief aan de film. Het sound design is sowieso van de bovenste plank. Echt een film die je in de bios moet zien (mits je geen M&M's eet en een rustig publiek treft).

Matthijs: En Emily Blunt en John Krasinki waren allebei heel goed. De angst die ze uitstraalden als iets fout gaat… de kinderen vond ik ook goed trouwens.

Tommy: Ja. Wel weer een scène of twee met mijn persoonlijke pet peeve: kinderen die veel te wijze dingen zeggen. Ik was ondanks het sterke acteerwerk sowieso niet heel erg emotioneel betrokken bij de karakters, omdat ze allemaal wel heel perfect leken. De dochter neemt het zichzelf bijvoorbeeld kwalijk dat haar broertje sterft aan het begin van de film, en is bang dat haar vader haar ook verantwoordelijk houdt. Ik had het interessanter gevonden als dat ook daadwerkelijk zo wás, of als ze meer met dat conflict hadden gedaan. Nu was het allemaal wel erg gezapig en was John echt de supervader en karakters zonder fouten zijn altijd een beetje saai. Maar die baard maakte veel goed.
'Op meer van hetzelfde zit ik niet te wachten. Ik wil wel meer films van Krasinki zien.'

Matthijs: Ja, die kon bijna niet echt zijn. Zo perfect.

Tommy: Ik ben jaloers.

Matthijs: Emily Blunt wordt ook alleen maar mooier met de jaren. Sommige mensen hebben alles. Ik las trouwens dat er een vervolg op de film komt en ik weet niet of dat zo’n goed idee is.

Tommy: Nee, daar zou ik totaal geen interesse in hebben. Vond het juist fijn dat dit een korte, effectieve en eenvoudige film was. Op meer van hetzelfde zit ik niet te wachten. Ik wil wel meer films van Krasinki zien.

Matthijs: Ja precies, laat die man snel weer een film maken. Ik moest trouwens nog aan iets denken toen ik zag dat ze overal zand hadden gestrooid om stilletjes te kunnen lopen.

Tommy: Mooi detail was dat sowieso.

Matthijs: In een natuurdocumentaire zag ik een keer dat een of andere woelmuis ook vaste paden heeft door het grasveld waardoor het beestje roofdieren te slim af kan zijn. In deze film is de mens eigenlijk een prooidier dat alleen z’n best kan doen zo onopgemerkt mogelijk te blijven. Toen ik thuis kwam na de film en het totaal stil was, testte ik hoeveel geluid het neerzetten van een vol kopje thee maakt. Dan was ik al dood geweest.

Tommy: Ja, het was inderdaad in zekere zin een ode aan de menselijke vindingrijkheid. Aan hoe we zelfs in een situatie zo uitzichtloos als deze nog manieren vinden om te overleven. Net zoals de woelmuis.

A Quiet Place is nu te zien met:




We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe. Word kunstverzamelaar
Deel
Redactie
b
a
a

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Dat kunnen we niet blijven zonder jouw hulp. Steun Hard//hoofd en verzamel kunst.

Steun Hard//Hoofd