Hard//hoofd

Zomerboek 'Summer of 2069'

De afdrukken op onze schouders

Gedicht

Tekst Pim Lammers &
Beeld Roos Vink

i.

De ram staart ons aan.
Ontheemd, onthoofd, ontheven.
En ernaast onze zonen:
brengt ere.
We gaven eerst de oudste,
daarna de jongste
en vervolgens hun broers.
We namen
geen afscheid.
Er werd geschreeuwd:
“Nog niet genoeg?”
We slachten ook de engel
en weten:
er is nu niemand meer
om ons tegen te houden.

ii.

De ram staart ons aan.
En ernaast de engel,
onze zonen:
zet af – geweer.
Stemmen verdwijnen.
Waarschuwen
is het enige dat een dichter
tegenwoordig nog kan doen.
Zevenenveertigste druk,
de woorden vet van inkt,
vertaald in meer talen dan pagina’s
en ook de woorden
in neonletters
op hoogstaande gebouwen.
Het verblindend wit
danst na op het netvlies,
maar snel vergeten.

iii.

De ram staart ons aan.
En ernaast de engel,
onze zonen:
ter plaatse – rust.
We hebben het gehoord.
We hebben het gezien.
We hebben het gelezen.
Net als de bijbel,
die we ook nu omhooghouden
- schild, wapen, fakkel.
We lezen het altijd,
begrijpen het zelden.
De dichter waarschuwt weer.
Geef geen geld,
we geven hem al zoveel
om voor te waarschuwen.
Hij zegt:
‘Er is een wereld
waarin mensen luisteren,
het is alleen niet de onze.’

iv.

De ram staart ons aan.
En ernaast de engel,
onze zonen:
op de plaats – rust.
Hoe zijn we
zo ver gekomen?
We namen het vuur, het hout, het mes,
zij zeiden: ‘aanschouw de voorbereidingen’
en we bonden ze vast.
Ze haatten ons niet,
ze gaven ons gelijk.
En ja, de kisten zullen afdrukken achterlaten
op onze schouders.

v.

De ram staart ons aan.
En ernaast de engel,
onze zonen:
rust.
Zal het Leven deze lichamen weer opwekken?
Het enige dat we nu nog kunnen
doen is smeken.
En dan alsnog
kisten timmeren,
klokken luiden,
kaarsen branden,
bidden, bidden, bidden.
Maar we verslinden,
scheuren het vlees
met onze tanden
van de schedels.

vi.

Het lam staart ons aan,
het lam staart ons aan.


'De afdrukken op onze schouders' was te bezichtigen tijdens de expositie FRONT in het Concertgebouw Brugge. Voor het gedicht liet Pim zich inspireren door het War Requiem van Benjamin Britten.


Deel op of
Pim Lammers (1993) schrijft voor volwassenen én voor kinderen. Begin 2017 verscheen zijn debuut ‘Het lammetje dat een varken is’ (met illustraties van Milja Praagman). Voor volwassenen schrijft Pim korte verhalen waarmee hij onder andere WriteNow! Amsterdam won.
Roos Vink (1994) Is werkzaam als freelance illustrator in Groningen en maakt tevens onderdeel uit van kunstcollectief Rond. Haar werk is vaak poëtisch en wat surrealistisch van karakter en ze werkt graag in het spanningsveld tussen leesbaarheid en abstractie. De zoektocht naar nieuwe vormen en kleuren, die tevens in dienst staan van de boodschap, blijft haar hierbij fascineren.
b
a
a