Hard//hoofd

Zomerboek 'Summer of 2069'

Raw jeans baby

Column

Tekst Iduna Paalman &
Beeld Tsjisse Talsma

Hard//hoofd heeft een nieuwe columnist! Na het open einde van Kasper van Royen hebben we eindelijk een geschikte opvolger gevonden. Wij verwelkomen dichter, (toneel-)schrijver, winnaar van de Lowlands Schrijfwedstrijd 2016 en docent Duits Iduna Paalman. Om de woensdag zal zij haar woorden laten dansen op onze website, met illustraties van Tsjisse Talsma.


Mijn neefje werd geboren in een unwashed spijkerbroek. Het was een badbevalling dus het water kleurde direct paars van het bloed en de blauwe verf. De vader van mijn neefje, mijn broer, schepte behoorlijk op. ‘Ik wist dat dit zou gebeuren, ik wist alleen niet dat het zo mooi zou zijn.’ De moeder, mijn schoonzus, leek ook tevreden. ‘Ik vind ‘m echt stoer zo’, zei ze, ‘anders dan al die andere baby’s.’

Op kraamvisite lieten wij ons vertellen dat unwashed jeans, ook wel untreated, rigid of raw denim, precies was wat de baby aan omhulling nodig had. Raw denim was in staat naar de baby te luisteren zoals mensen dat niet konden. ‘It allows the wearer’, zei mijn broer die lesgeeft op een fashioninstituut, een eigen jeansmerk runt en zowel met zijn studenten als met zijn denimgezellen in het Engels converseert, ‘to personalize the pants for his unique shape, with creases and fade marks forming to his body type.’ Het leek of mijn neefje ons even bevestigend toeknikte.

Het baby’tje sliep en dronk goed en ook zijn stoelgang kwam al snel op gang. De spijkerbroek bleek op de groei en veerde dus mee als er een luier onder moest worden gepropt. Er was een oma die gymschoentjes breide, ikzelf kwam aan met een wollen hemdje en zo werd de broek opgenomen in een natuurlijk geheel. Maar toen ik na een paar weken eens op mocht passen en voorstelde het broekje mee te wassen met een boel rompertjes en spuuglappen vloog mijn broer op. ‘Wassen?’ zei hij, ‘ben je helemaal krankzinnig geworden?’ Raw denim bleek zelfreinigend en onder geen enkele voorwaarde geschikt voor de wasmachine. Een wasbeurt zou alle magie verdrijven. De kleine keek me met een opgetrokken frons aan. Jezus, leek hij te zeggen, dat weet ik zelfs.

Mijn neefje groeide en begon zijn gelaatstrekken te ontwikkelen. Als mijn broer hem ontwerpen voor nieuwe broeken liet zien was het alsof ze een druk gesprek voerden waarin ze discussieerden en elkaar advies gaven. Er werd een hele raw garderobe voor de baby aangelegd; een mobile met figuren van spijkerstof en een denim kruipdekentje vormden de kopstukken. Het rauwe blauw overstemde alle andere kleuren in huis.

Op een dag – mijn broer was met zijn gezellen naar een weverij in Pisa om stoffen te checken – ging ik theedrinken bij mijn schoonzus. Ik zag al in de deuropening dat er iets niet in de haak was.
‘Het lukt me niet meer’, zei ze toen we op de bank zaten. Ze wreef met haar handen langs haar slapen en over haar oogleden. Mijn neefje lag in een wiebelwagen onrustig de pasvorm van zijn broek te controleren. ‘Die denim achtervolgt me. Het is een monster, een donkere tunnel, het slokt me op. ’s Nachts is het niet de baby, maar die verduvelde spijkerbroekjes die god weet waarom op de stoel liggen te krijsen.’
‘Je bent jezelf kwijt’, zei ik.
‘Ik word geleefd, ik voel me versleten, kapot. Het neemt ons over, het drijft ons uit elkaar.’ Ze nam een slok thee, haar hand trilde. Ik stond op en liep naar mijn neefje, zijn gezichtje vertoonde een blauwige gloed. ‘Er is een oplossing’, mompelde ik. Ik trok de broek van zijn beentjes en rukte de mobile weg. Er daalde al direct een vreemd soort rust op hem neer. Ik opende de trommel van de wasmachine en samen met alle andere raw denim gooide ik het broekje naar binnen. Ik voegde wasmiddel toe, draaide de knop naar veertig graden en drukte op start. Mijn schoonzus keek sprakeloos toe. Het water werd rochelend aangevoerd, de was lag weerloos als geschoten wild op een hoopje achter het glas.


We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe. Word kunstverzamelaar
Deel
Iduna Paalman (1991) is Hard//hoofdcolumnist. Haar poëzie en korte verhalen verschenen o.a. in De Gids, Het Liegend Konijn en NRC Handelsblad. Ook schrijft ze voor het toneel en werkt ze als docent. // iduna@hardhoofd.com
Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.
b
a
a

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun Hard//Hoofd