Hard//hoofd

Zomerboek

Geloof in Koning Kanye

Een tip over de Einstein van onze generatie

Tekst Tommy de Bruijn

Kanye West. In zijn eigen woorden is hij ‘this generation’s closest thing to Einstein’*: een zelfverklaard genie. Zijn meest recente album, The Life of Pablo, en een eindeloze stroom aan opruiend gedrag maakt dat West al maandenlang het nieuws haalt. Hij heeft het genereren van controverse tot een kunstvorm verheven.

Eind juni zag ik de release van zijn videoclip voor het nummer Famous — controversieel vanwege de zin, ‘Feel like me and Taylor [Swift] might still have sex/because I made that bitch famous’ — op streamingservice Tidal. In de clip legt de camera op voyeuristische wijze de naakte, slapende figuren van een twaalftal beroemdheden vast, en blijft soms onaangenaam lang rusten op de ontblote borsten van onder andere Taylor Swift en Caitlyn Jenner. Niet opruiend genoeg? Vervolgens in beeld: het nachtmerriebeeld van een zachtjes snurkende, post-coïtale Donald Trump. De video is ‘geïnspireerd op’ cq. gejat van een schilderij van Vincent Desiderio, Sleep, en is volgens Kanye zelf een commentaar op roem.

In werkelijkheid is het natuurlijk een transparante manier om opnieuw een paar weken de naam Kanye West op de voorpagina’s van toonaangevende publicaties te krijgen. Alleen al aan de zichzelf verkneukelende toon van Wests tweets (‘Could Somebody Sue Me Already!?’) was te merken dat iedere stap van dit proces uitgekiend was om zoveel mogelijk oproer te veroorzaken. En controverse was er.

Iedere welmenende muziekblogger en mediacorrespondent maakt zo (bewust of onbewust) deel uit van de mediastrategie van een megalomaan popgenie. Waar naar mijn mening (ik ben groot fan) West zich echter onderscheidt van andere artiesten, waarvan de muziek net zo nep is als het imago, is dat ik Kanye geloof. Ik geloof dat hij weet dat hij met Famous overwerkte Pitchforkschrijvers een field day bezorgt en bij de streamingservice van compagnon Jay Z geld in het laatje brengt. Ik geloof dat hij óók weet (of denkt te weten) dat een tien minuten durende quasi-sekstape met een zachtjes snurkende Bill Cosby erin de beste manier is om zijn Sister Nancy-sampelende nummer te ondersteunen. Ik geloof dat Kanye West gelooft dat hij this generation’s Einstein is.

Ik geloof het, en ik wil ook geloven in Kanye. En dat zou je ook eens moeten proberen. Het hele mediacircus, de tweets, de perfect getimede interviews, de borsten van Kim K., dáár word ik moe van. Maar The Life of Pablo is een fantastisch album van een fantastisch artiest. Soms onaf, soms bijna subliem tenenkrommend, soms frustrerend, en minstens even zo vaak absoluut briljant. Het is een album dat alle verwachtingen overstijgt.

(Verwachtingen die, nu ik erover nadenk, misschien ook wel kunstmatig laag zijn gehouden. Godverdomme, niets is meer te vertrouwen in de hyperrealiteit die de moderne popwereld ons voorhoudt.)

*Uit Saint Pablo, van het album The Life of Pablo

Beeld: Titiaan - Venus met spiegel via Google Art Project


Deel op of
Tommy de Bruijn schrijft, is eindredacteur. Ook ontwerpt hij interactieve installaties, als hij niet in een stoffig museum zit.
b
a
a