Hard//hoofd

Zomerboek 'Summer of 2069'

Krijtdrop

Een tip voor zoetekauwen

Tekst Maartje Smits

In de trein naar Antwerpen. Op schoot een zakje krijtdrop waarvan de bodem genadeloos dichterbij komt. Het is, geloof ik, onmogelijk om slechts één krijtdropje te eten. Ik durf te wedden dat onder jouw tong zich nu al speeksel verzamelt, in anticipatie op die kleine, witte staafjes, die daadwerkelijk een beetje op schoolkrijt lijken, hoewel dat tegenwoordig zo hopeloos ouderwets is. Ik ben zelf docent maar kan me de laatste keer dat ik met schoolkrijt iets op het bord schreef niet eens herinneren.

Ik vraag me af hoe lang het zal duren voor jij, lieve lezer, toegeeft. Nu je ogen over de tekst vliegen kun je de combinatie van drop, pepermunt en anijs al bijna proeven. Het woordje ‘krijtdrop’ zingt door je hoofd. Argeloos zo’n staafje in je mond stoppen, wat zou je daar nu voor over hebben. Het dunne witte laagje kneust tussen je kiezen, nog eens kauwen, waarna dat zachte witte anijsspul vrij komt. Je vraagt je af of de supermarkt nog open is, de avondwinkel desnoods.

10510132_1006644079408430_1852600658_n

De klassieke krijtdrop (niet te verwarren met de chemische kleurenvariant, die in de buurt komt van wat ik me bij viltstiftdrop voorstel) is niet alleen belachelijk lekker. Het ontwerp van het dropje is van een Bauhaus-achtige eenvoud: niks versiering, geen beeltenis van een of andere clown of oud-Hollands object, maar helder en functioneel. Het witte staafje, niet dikker dan mijn pink, is lekker glad en hard. Het heeft bovendien de juiste grootte. Drop moet in één keer in je mond passen. De kleverige substantie leent zich niet voor afhappen. (Er is daarom iets fundamenteels misgegaan met deze grote dropstukken van Klene.)

De laatste dropjes van het zakje, en hoewel de misselijkheid in aantocht is, stoppen is nu geen optie meer. Toen mijn zusjes en ik nog moedertje speelden, stiftten we onze lippen met krijtdrop, geschept uit de snoepvakken van de drogist. Ik herinner me het trekkende gevoel rond mijn mond, en het dametje dat mijn zusje werd wanneer ze door de gang schuifelde in de trouwschoenen van mijn moeder, de witte lippenstift ver buiten de randen van haar mondje gesmeerd. Het is rustig in de trein. Ik lik aan een dropje, tuit mijn lippen.

Foto via Flickr




We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis. Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe. Word kunstverzamelaar
Deel
Maartje Smits Maartje Smits is schrijvend detective en imker. In 2015 verscheen haar dichtbundel Als je een meisje bent bij uitgeverij De Harmonie.
b
a
a

Hard//hoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. We hebben voor 8 maart 300 kunstverzamelaars nodig om te kunnen blijven voortbestaan. Word nu kunstverzamelaar en ontvang een gesigneerde Jan Hoek (én een prachtig Hard//hoofd-tasje).

Steun Hard//Hoofd