Hard//hoofd

Zomerboek 'Summer of 2069'

Eén wet

Hard//Talk

Tekst Miriam van Ommeren

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Miriam wil niet eindigen met een zorgrobot aan haar bed.





Zoals mijn moeder daags na mijn geboorte een babyboek begon, waarin zij ruim een jaar lang mijn eerste levensmaanden aan mij vertelde, in vrolijke en hoopvolle bewoordingen, zo worden de laatste jaren van mijn oma’s leven aan haar verteld door zes verschillende vrouwen in wisselende volgorde. Mensen van vlees en bloed, met oneindig veel geduld, die haar helpen met douche, steunkousen en boterhammen.

Mijn oma wil niet meer; hierover schreef ik al eerder een Hard//Talk. Maar inmiddels ligt haar 94e verjaardag alweer een halfjaar achter haar, en ze is er nog steeds. Ook de luxe van leven heeft een houdbaarheidsdatum. Ik gun haar een zachte dood; een warme, diepe slaap waaruit het niet meer ontwaken is. Maar ik kan haar die niet geven.

Het weekend bracht ik door in een Belgische kustplaats, samen met goede vrienden. We dronken, bespraken een boek dat niemand had uitgelezen en deden een poging tot flaneren. En we observeerden onze medebezoekers.

Zelden zag ik in één weekend zoveel rollators, rolstoelen, ingezwachtelde ledematen en opgezwollen enkels als hier. Een soort Lourdes, zoals één van mijn vrienden opmerkte, maar dan zonder happy end. Een eindstation aan zee. In mijn hoofd draaide het mantra dat ik de laatste maanden vaker dan ooit heb opgerakeld, weer volop rondjes: ik wil nooit wegkwijnen; ik wil nú voluit leven, en sterven zodra dat niet meer kan.

Op zondag herinnerde ik me de 75e sterfdag van Hendrik Marsman, de vitalistische dichter die veel te jong verdronk in Het Kanaal, op de vlucht na de Duitse inval in Nederland. Ik las ’s avonds enkele van zijn gedichten terug, en werd weer overvallen door de energie die van de pagina’s knalt; een intense levensdrang als enige juiste antwoord op alle ellende die een mens op zijn pad vindt.

‘ik heb gehoord, dat ik heb gezegd
in een huiverend, donker beven:
ik erken maar één wet:
léven.
allen, die wegkwijnen aan een verdriet
verraden het en dat wíl ik niet.’


In mijn hoofd herhaalde ik mijn mantra nog eenmaal, me afvragend hoe groot de luxe van leven voor mij zal zijn, stiekem hopend dat ik nooit 94 zal worden. Wensend dat er nooit een witte zorgrobot met roestvrijstalen glimlach in mijn file zal hoeven registreren hoeveel ik die dag aan het mopperen was.


Foto: Jan Postma
We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe. Word kunstverzamelaar
Deel
Miriam van Ommeren
b
a
a

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun Hard//Hoofd