Hard//hoofd

Zomerboek 'Summer of 2069'

de pont

Vroeger is alles beter

Tekst Derk Fangman

Derk gaat op pad nog voordat de zon op is, want hij houdt van de ochtend. De eerste uit een reeks van acht belevenissen die hebben plaatsgevonden terwijl jij lag te dromen.



De pont vaart. Ik sta aan dek. Het is half zeven ’s ochtends en iedereen staart naar het punt van aankomst. De NDSM-werf.
Achter ons is het Centraal Station van Amsterdam.
(Aan die kant zijn lichtjes)

Iedereen is stil. Er is eenzelfde sfeer als in de trein om half zeven ’s ochtends. Alleen dan met regen, wind.
Het water van het IJ in je gezicht.


Beeld: Mirte Slaats



1. De man voor mij. Met de fietstas vol kranten. Hij draagt vingerloze handschoenen. Zijn vingers trommelen op de handvatten van zijn fiets.

2. De man met kapiteinspak in het kantoortje binnen.
Hij is niet de kapitein, hij is er voor calamiteiten. Hij drinkt koffie. Er zijn drie koffiezetapparaten, een Senseo en twee filterapparaten.

3. Ik. Ik steek een sigaret op, bescherm het vlammetje met mijn hand.

4. De kapitein. Die zit boven in zijn hut, stuurt de pont de hele dag heen-en-weer.

5. De man met de rode jas.

6 - 7. Twee mannen in werkkleding. Ze praten half Nederlands, half in een andere taal. Pools vertellen ze me, als ik het vraag.

- Gaan jullie vaker ’s ochtends met de pont?
- Nee alleen vandaag voor een klus. We moeten een muur bouwen.
- Zomaar een muur?
- Ja.
- Maar waarvoor is die muur?
- Wij stellen geen vragen, zegt de een.
- Wij bouwen en dan gaan we weer door, zegt de ander.

Meeuwen vliegen op voor de pont. Schieten witte gaten in de donkere lucht.
(Meeuwen slapen op open water
dat wist ik niet)

De klep valt op de kade, iedereen dringt naar voren. Ook ik terwijl ik gewoon weer terug moet naar waar ik vandaan kom.
(Blijven staan is raar)

Ik loop mee en sluit op de kade weer aan bij degenen die richting het station gaan. Terug aan dek zie ik de man met de rode jas. Hij is wel blijven staan.

Hij zegt:
- Iets vergeten?
Ik zeg:
- Ik moet terug.
- Ik ook, zegt hij. ’s Ochtends pak ik de pont soms wel vier keer heen-en-weer.
- Waarom?
- Vroeger werkte ik op de binnenvaart.
- Juist.
- Of nou ja, eigenlijk werkte mijn vader vroeger op de binnenvaart.
- Juist.
- Maar het contact met het water verlies je niet.

Ik knik. Het geluid van de zware motoren dreunt over het IJ.
Het is weer licht, straks.
We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe. Word kunstverzamelaar
Deel
Derk Fangman kon als klein jongetje eerder praten dan zijn meeste leeftijdsgenoten. Meeuwvogel was zijn lievelingswoord, daar scoorde hij veelvuldig mee.
b
a
a

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun Hard//Hoofd