Beeld: Dennis Duijnhouwer

Porno verovert de maatschappij en de slaapkamer. Mees is daar niet blij mee." />

Beeld: Dennis Duijnhouwer

Porno verovert de maatschappij en de slaapkamer. Mees is daar niet blij mee." />

Hard//hoofd

Zomerboek 'Summer of 2069'

Porno-pauze

Tekst Ava Mees List

Porno dringt op onbewaakte ogenblikken onze slaapkamers binnen. Moeten we dit genre volledig verbannen? Mees vindt de invloeden van de seksindustrie in elk geval een grote afknapper, meestal.



Het was vroeg in de ochtend. Nog half slapend voelde ik een hand over mijn lijf omlaag gaan, gevolgd door het zachte ruwe gevoel van een stoppelbaard, twee lippen die me zoenden. De deken viel op de grond, ik maakte mijn rug hol, kroelde door zijn haar. Mijn stem, die op deze kalenderdag nog niet had gesproken, bracht een rokerig laag geluid voort. Een luide kreun ontsnapte aan mijn mond. Opeens was ik afgeleid. Waarom maakte ik dit geluid? Het was niet de eerste keer dat ik mezelf er op betrapte te kreunen en hijgen op een manier de me tegennatuurlijk voorkwam. Waar kwam dit vandaan, wie probeerde ik hiermee te behagen? Voor wie was ik aan het acteren? Verstoord door mijn eigen gedachten gebaarde ik mijn minnaar dat ik niet meer wilde. Vragend keek hij me aan, zwijgend schudde ik mijn hoofd en stond op om te gaan plassen. Vandaag kwam het niet meer goed.

Porno heeft zich vaker als ongenode gast in mijn bed vertoond. Van snerende opmerkingen over ongetemd schaamhaar (van mannen met keurig getrimde ballen), tot verzoeken om klaar te mogen komen in mijn gezicht (doe even normaal) en geprefabriceerde zinnen die in mijn oor werden gegromd (regelrecht uit een willekeurige Jenna Jameson). Meestal heb ik alles beleefd weg kunnen wuiven en zo mijn eigen conclusies getrokken over de bedpartner in kwestie. Maar een enkele keer kwam daar dan toch de schaterlach. Nee, er zijn geen spiegels aan het plafond nodig om te figureren in je eigen expliciete speelfilm.

Bevrijdend


Het omgaan met porno in onze samenleving is iets wat we allemaal hebben moeten leren met de komst van het internet en vooral sinds de oprichting van sites als YouPorn, die porno niet alleen gratis maar ook grootschalig aanbieden aan de consument. Porno toont het menselijke seksuele wezen aan het grote publiek en hierbij worden minder en minder taboes geschuwd. Door de steeds opener houding tegenover seks zijn veel mensen bevrijd uit hun donkere kelders. Zo zocht ik bij een recent bezoek aan San Francisco een vriendin op, die sinds de laatste keer dat ik haar had gezien de hoofdrol had gespeeld in een professionele pornofilm. In deze film werd ze geblinddoekt en in het openbaar door een groep mensen geslagen, geneukt, vernederd en betast; een zogeheten ‘public disgrace’.‘Het gaf me zelfvertrouwen, het was een bijzondere ervaring en ik voelde me uiteindelijk machtig. Ik vond het geweldig en het heeft me veel geleerd.’ ‘Hoe voelt het dan dat mensen hier naar gaan kijken?’ vroeg ik haar. ‘Als het niet was gefilmd, had ik het ook goed gevonden. Maar het voyeurisme trekt me ergens wel,’ antwoordde ze. ‘Eigenlijk windt het me zelfs nog meer op dat mensen naar mijn ervaring kunnen kijken en hier geil van worden. Maar zelf hoef ik het niet terug te zien. Ik voel het nog in mijn lijf.’

Public disgraces, dubbele anale penetratie, bestialiteit, (de suggestie van) incest, gouden regen, sadomasochisme, het is maar een kleine tip van de sluier. Pornografie is een verademing voor fetisjisten die eindelijk hun soortgenoten kunnen vinden en ik zal dan ook niet betogen tegen het bestaan ervan. Maar mijn vriendin is geen tiener meer. Zij is een volwassen vrouw van 29 die precies weet wat ze wil en geen jongeman van 14 die door middel van beelden op zijn scherm zijn libido bevredigt. Want seksuele vorming op vroege leeftijd gaat vaak gepaard met clandestiene zelfbevrediging bij de aanblik van een imposante plastic boezem als moederlief denkt dat je aan je huiswerk zit of slaapt, en laten we daar vooral niet moeilijk over doen. Want dezelfde tiener zal geen moment verlangen naar die siliconencup als hij met zijn jonge handen voor de eerste keer een echt meisjeslijf aanraakt.


Beeld: Dennis Duijnhouwer



Fast food of verbeelding


Echter, de mate waarin we onszelf blootstellen aan met name mainstream pornografie vormt onze perceptie van wat normaal wordt bevonden in bed. En om deze reden is het belangrijk stil te staan bij de vraag of we echt wel willen kijken naar deze beelden. Naomi Wolff vergeleek in haar stuk The Porn Myth de alomtegenwoordigheid van pornografie met fast food. Gedreven door een miljoenenindustrie wordt iets aan ons voorgeschoteld van slechte kwaliteit, waar we maar kort door worden bevredigd. Naderhand hebben we een smerige smaak in ons mond en eigenlijk nog steeds honger. In principe, betoogt ze, verlaagt de overkill aan pornografie het libido van de samenleving, in plaats van deze te stimuleren. Hiermee weerlegt ze de mening van Andrea Dworkin, de beroemde antiporno feministe die in de jaren tachtig fel redeneerde dat porno er voor zou zorgen dat mannen vrouwen zouden objectificeren en dat dit vervolgens zou leiden tot brute verkrachtingen.

Inmiddels, dertig jaar later, zijn de meningen nog steeds verdeeld over dit onderwerp. Feministen hebben verschillende stellingen ingenomen, zowel tegen als voor de pornografie, maar in de jongerencultuur word je al snel preuts (of een leugenaar) genoemd als je toegeeft liever niet naar porno te kijken. Natasha Vargas-Cooper recenseerde in The Atlantic twee boeken die de invloed van porno op de maatschapij analyseren. In 'Hard core' schrijft Vargas-Cooper over de mate waarin de perceptie van seks is veranderd door pornografie. Volgens haar is seks door invloed van porno steeds extremer geworden door de weergave van de ware mannelijke seksuele psyche. De verhoudingen tussen wat vrouwen zelf willen en geven omwille van de man zijn scheef geworden. Hierbij gaat de auteur overigens volledig voorbij aan de vrouwelijke seksualiteit en verlangens, het ouderwetse standpunt aannemend dat vrouwen enkel de liefde willen bedrijven en mannen keiharde seks prefereren (waarna hun partner het liefst nog na de daad het huis verlaat.) Maar Vargas-Cooper behandelt een belangrijk punt: porno is onze levens binnengedrongen en onderwijst een hele generatie over seks op een harde, visuele wijze. Het tonen van cumshots met vrouwen die het sperma uit hun mond laten sijpelen, is voortgekomen uit de onmacht een man te tonen die klaarkomt tijdens de penetratie. Inmiddels worden deze en andere praktische zaken in film als gangbaar onderdeel van seks gezien. Hardcore pornografie laat weinig aan de verbeelding over en is daarmee soms zelfs indirect een invasie van ons boudoir.

Moeten we porno verbannen? Zeker niet. Toch is er veel te zeggen voor het reduceren van goedkoop geproduceerde korte filmpjes die ons netvlies binnendringen. We vergeten bijna de geur, de spanning, de versnelde hartslag die ons tijdens het bedrijven van de liefde naar een hoger niveau kunnen brengen. We zouden ons meer moeten laten leiden door ons eigen genot, zonder almaar af te kijken van de massa en mee te gaan in gedachteloze consumptie van betaalde seks. Neem het heft in eigen handen en zet de computer weg.

Het is laat in de nacht, mijn telefoon trilt. Ik lig al te slapen maar de berichttoon dringt door tot in mijn dromen. ‘Ik sta voor je huis, mag ik naast je liggen?’ Ik draai me eerst om, want ik had niet voor niets vroeg het feestgedruis verlaten. Ik ben moe, zo moe. Maar de verleiding is moeilijk te weerstaan en in mijn ondergoed doe ik even later open. Ik loop de trap op, half in dromenland, hij aait over mijn billen. ‘Morgen’, fluister ik. ‘Ik slaap nog.’ In bed probeert hij tevergeefs mijn beha los te krijgen, een kunst die niet te leren valt op YouPorn. In één handbeweging ontdoe ik de haakjes. Ik draai me om, zijn borsthaar kriebelt tegen mijn rug en met een warme rustige adem in mijn hals val ik in slaap. Morgen begint de wedstrijd vroeg. Want laten we eerlijk zijn, ik speel toch liever voetbal dan dat ik er naar kijk.
We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe. Word kunstverzamelaar
Deel
Ava Mees List
b
a
a

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun Hard//Hoofd