Het schijnt tegenwoordig niet meer te kunnen, maar ik houd van het woord ‘gezelligheid’.
‘Hè, gezellig!’.
‘Kom jij maar eens even gezellig naast me zitten’.
‘Kijk eens naar al die lampjes! Gezellig, toch?’
Mijn hart maakt een sprongetje en ik voel dikwijls zelfs een neiging tot het maken van kirrende geluidjes (iets waar ik anders geen enkele behoefte toe voel).
Ja, als er gezelligheid in de lucht hangt, kun je mij opvegen.
Nu is het natuurlijk niet alle dagen feest. Daar ben ik doodeerlijk in.
Soms vraag ook ik me af waar de gezelligheid is gebleven. Je kent het wel: ’s avonds op de fiets naar huis, door de regen, je ziet mensen gezamenlijk de maaltijd nuttigen in warme huizen en denkt: potverdomme, ik zit zo weer alleen te kniezen op mijn kamer van 12 vierkante meter terwijl het acht uur journaal de doden van dit moment opsomt (dit verhaal is overigens ook van toepassing op mensen met bijvoorbeeld een grachtenpand als onderkomen).
En nu komt het erop aan: geef je je over aan de ellende of weet je met een simpele handeling het leven weer iets draaglijker te maken?
Nu moet er gezegd worden, dat het creëren van een gezellige situatie niet aan iedereen is besteed.
Maar geloof me, met deze tip, weet zelfs de grootste hork nog de feestvreugde op gang te brengen.
Steek een kaars aan.
Ik herhaal: steek een kaars aan.
Of nog liever: steek meerdere kaarsen aan. En waxinelichtjes.
Dim het elektrische licht (en gooi in godsnaam alle tl-verlichting de deur uit) en zeg één keer hardop:
‘Hè, gezellig’.
Wedden dat je het zelf gaat geloven?

En dat bracht mij op de volgende kwestie: hoe start je een onderzoek naar een delicate kwestie zoals deze? Hoe weet je nu zeker dat de ondervraagden de waarheid spreken? Hoe doet Maurice de Hond dat? Als er gepeild moet worden hoe vaak mensen sex hebben in de week, wie weet dan of de praatjesmaker die ‘nooit iets tekort komt bij de vrouwtjes’ de waarheid spreekt? Precies, dat weet je dus niet. En toch worden die onderzoeken voor waar aangenomen en brengt het gesprekken teweeg als die ik hierboven omschreef. En dus houdt niets je tegen om je eigen onderzoeksbureau te starten! Altijd al nieuwsgierig geweest naar de toiletgewoonten van je buurtgenoten? Willen weten wie er aan de buis gekluisterd zit als Ivo Niehe op tv is? En wie Geert Wilders een sympathieke man vindt? Zeg dat je van een onderzoeksbureau bent, geef je nieuwsgierigheid de vrije hand en vraag erop los.

Mensen ondervragen is ook een heel verantwoorde hobby, want mensenkennis is een groot goed en het uitbreiden daarvan zal alleen maar positieve gevolgen met zich meebrengen.

Als één van je vrienden met een probleem bij je komt (bijvoorbeeld: ik voel me zo eenzaam, maar dat ben ik helemaal niet), dan kun je bijvoorbeeld zeggen: ach, maak je geen zorgen, dat hebben vijf op de tien mensen hier in de buurt. Wedden dat je binnen de kortste keren het orakel van je vriendenkring bent?

Kennis over de medemens werkt bovendien dikwijls troostend, het ‘je bent niet alleen-gevoel’ sleept menig ongelukkige door zijn zwarte dagen heen. En omdat er op veel onderwerpen die ten grondslag liggen aan depressies en angsten een taboe rust en vragen hierover stellen aan anderen dus vaak schaamte met zich meebrengt, kun je onder de noemer van je eigen onderzoeksbureau informatie verzamelen die je door het leven heen zal slepen.

In Alone in the wild (niet te verwarren met de film Into the wild, wat al mijn vrienden wel deden waardoor ik elke keer moest uitleggen dat dit toch echt iets anders was), volg je cameraman Ed Wardle tijdens het waarmaken van zijn grote droom: drie maanden lang geheel zelfstandig overleven in de wildernis. Terug naar het leven van de oermens, met het hectische leven van de geciviliseerde samenleving in zijn kielzog. Dat houdt in: géén televisie/internet/radio/telefoon, geen supermarkt en bovenal géén menselijk contact. Maar het houdt ook in dat Ed één wordt met de natuur, zijn angsten overwint en bloot wordt gesteld aan de mooiste beelden van de wildernis. Maar dan echt.

Alle beelden van de avonturier in de wildernis worden gefilmd door Ed Wardle zelf, waarin te zien is hoe Wardle gewapend met zijn basisuitrusting, o.a. bestaande uit een geweer, een hangmat en schrikdraad, grip probeert te krijgen op het leven in de natuur.

De documentaire begint met Wardle in een watervliegtuig op weg naar zijn nieuwe woonplaats voor drie maanden. Wanneer hij het vliegtuigje vervolgens staat uit te zwaaien vanaf een eenzame oever aan de Canadese Yukon rivier, realiseert hij zich niet alleen dat zijn droom werkelijkheid wordt, maar dringen ook de gevolgen van die droom zich op. Zo beseft hij zich dat de piloot die hij net gedag heeft gewuifd, de laatste mens is die hij in drie maanden zal zien. En dat alleen misschien toch wel heel alleen is.

Vol goede moed begint Wardle aan zijn overlevingstocht en hoewel hij de eerste weken nog in de roes van de uitgekomen droom beleeft, wordt hij al snel geconfronteerd met zijn angsten, zijn sociale behoeftes en bovenal met zichzelf. Als ook zijn aangelegde voedselvoorraad zienderogen slinkt en de zalm die hij dacht te gaan vangen niet komt opdagen, begint zowel zijn fysieke als zijn mentale conditie hem parten te spelen.

Ook zijn niet aflatende angst voor beren (hij bevindt zich in een gebied waar 17000 beren leven), helpt niet bepaald mee. En wat doe je dan als er niemand is die je zegt dat alles goed komt? En als er niemand zegt dat het zo knap is dat je al twee keer een stekelvarken hebt gevild en opgegeten? Als überhaupt niemand iets zegt, behalve je eigen stem? Juist, dan zie je het niet meer zitten.

‘Alone in the wild’ toont een unieke ervaring, meesterlijke (natuur-)beelden, een indringende blik op ons mens-zijn en schept bewondering voor iemand die zijn droom heeft nagestreefd. Een echte aanrader in deze tijden van overdaad. Dus trek die fles wijn open en dompel je onder in het avontuur van Ed Wardle. Nog te zien op Uitzending Gemist.

Onlangs las ik in een interview met een actrice die onlangs de middelbare leeftijd bereikt had, dat ze nu toch echt heel anders in het leven stond. ‘Ik ga nu zelfs wel eens wandelen!’, had ze gezegd. ‘Iets waar ik mij 15 jaar geleden suf om gelachen had. Wandelen!’. De journaliste had begrijpend geknikt.

Het was mij al eerder opgevallen, maar het schijnt behoorlijk not done te zijn om er gewoon eens lustig op los te wandelen. Althans; niet als je de pensioengerechtigde leeftijd nog niet bereikt hebt. Ikzelf bereik die leeftijd pas over 40 jaar en was niet van plan mij tot die tijd te onthouden van allerhande wandelingen omdat ik mij anders in het land der nerds schijn te begeven.

Oké, ik geef toe: er zijn grenzen. Nordic walking is echt behoorlijk wat bruggetjes te ver en hoewel ik zou proberen om iemand van 25 die met twee stokken de stad doorkruist niet te veroordelen; deze wandelvorm moet mijns inziens toch echt exclusief voor bejaarden blijven.

Nee, ik heb het over wandelen in het algemeen. En dan met name doelloos wandelen.

Het wandeltempo is niet van belang: slenteren kan helend werken, maar hardlopen doet ook wonderen voor lichaam en geest. Zo rende ik laatst door een tot voor kort voor mij redelijk onbekende buurt en zat mijn hoofd voor deze activiteit nog vol met allerlei zorgelijke gedachten; ná de verkenningstocht kwam ik met een opgeruimd gemoed en nog meer liefde voor mijn stad weer thuis. Het is niet alleen de fysieke handeling die aantrekkelijk en gezond is, doelloos wandelen haalt je ook even uit de hectiek van alledag. Voor het geestelijk welzijn is de wandelhobby dus ook zeer geschikt. Zoals analoog fotograferen ook weer helemaal terug van weggeweest is en je je juist onder de hippe vogels der aarde begeeft met je retrocamera, zo pleit ik voor een revival van de wandelkunst.

Fijn muziekje erbij, een dikke jas, verstand op nul en gaan met die benen.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor sfeerverlichting en de aanblik van een door lampjes omringde tent deed mijn hartje er vroeger al op los slaan. Dan creëerde mijn fantaserende kinderhoofd beelden van leeuwen en vuur en trapezes en clowns en acrobaten (ja, ik was fan van Bassie & Adriaan), terwijl ik nog helemaal niet wist wat er zich binnen in de tent afspeelde. Bovendien leek het me machtig om op een woonwagenkamp te bivakkeren: rondtrekken over de wereld met mensen én dieren, wat wil je nog meer. Die zwerversromantiek koester ik overigens nog steeds.

Ik liep drie rondjes om de tent, groette de Duitssprekende drollenschepper bij het olifantenverblijf en probeerde een glimp op te vangen van het interieur van de tent. Maar gelukkig: de tent bleef gesloten en mijn fantasie kreeg de vrije hand. Toen ik me na mijn onverwachte avontuur weer onder mijn collega’s begaf, vertelde ik dat ik die middag olifanten langs de Waal had zien staan. Mijn collega’s vroegen of ik me wel goed voelde en liepen hoofdschuddend weg. ’s Avonds in bed dacht ik aan al die mensen in die caravans die vanavond weer met leeuwen hadden gevochten en nu lekker lagen te slapen in hun warme bedjes.

Ontwaar je in de verte een circustent, zie het dan als een kans om even aan de realiteit te ontsnappen. En mocht je er nadien nog geen genoeg van hebben, dan kun je je heil zoeken bij Circus ‘De Formatie’. En als je dan heel erg je best doet, wordt ook dat vanzelf slechts fantasie.

Privacy is een groot en veelbesproken goed. Als ik lekker in mijn kamertje tegen mijzelf aan het praten ben, ben ik immer blij dat niemand dit treurig tafereel aanschouwt.

Maar als ik in de trein een telefoongesprek voer over koetjes en kalfjes, ben ik mij er terdege van bewust dat Pietje en Koosje naast mij mijn koetjes en kalfjes ook aanhoren. Tot mijn grote vreugd schijnen er ook mensen te bestaan die a) dat níet doorhebben of b) dat geen reet kan schelen.

En hier wordt het leuk.

Juist daar waar men zich in de openbare ruimte bevindt, vervagen de grenzen van privacy en is één ding hoe dan ook geoorloofd (al gaat het misschien tegen morele overwegingen in): afluisteren.

Afluisteren kan zeer vermakelijk zijn, is een prettig tijdverdrijf, kan inspiratie tot gevolg hebben, je mensenkennis aanscherpen en zet je dikwijls aan het denken over je eigen manieren van communiceren.

Er zijn figuren die er lustig op los kwebbelen en dat ook graag kracht bijzetten met wilde gebaren en veel volume. Dat daar dan twintig mensen getuige van zijn, kan ze – zie boven – geen reet schelen.

Doe hier je voordeel mee. Pak pen en papier en noteer erop los. Ook als het ogenschijnlijk een saai gesprek lijkt: wees scherp. Een geniale uitspraak is zo gedaan. Bijbehorende gebaren teken je ook op, zie het als regieaanwijzingen. Het helpt immers de herinnering met de tijd levend te houden als je het temperament ook hebt genoteerd.

Laatst was ik getuige van een telefoongesprek dat mijn oma voerde vanuit het ziekenhuis (een plek waar ik altijd de neiging krijg te gaan fluisteren). Mijn oma schreeuwde in de hoorn dat het allemaal HEEL VOORSPOEDIG was gegaan en dat ze HELEMAAL VAN DE WERELD was geweest, ze was in narcoseland wezen SKIËN en had SJANS met de DOKTER. Met rode konen gebaarde ik haar dat ze zachter moest praten terwijl ik ondertussen de medepatiënten verontschuldigend toelachte. Die konden er wel om lachen en geef ze eens ongelijk: mensen afluisteren is heerlijk!

Mijn oma was zich overigens totaal niet bewust van haar exhibitionistische gedrag en sprak na het telefoongesprek op normaal volume weer met mij verder over haar operatieavonturen.

Maar had ik destijds in het ziekenhuisbedje aan de overkant gelegen, dan had ik fijn van de onwetendheid van die oude dame gebruik gemaakt en mijn Moleskine boekje verrijkt met heerlijke uitspraken van een onbekend wezen.

Ik kan mij zo voorstellen dat men nu denkt: maar ik erger mij altijd juist aan mensen die ongegeneerd hun gespreksonderwerpen door de openbare ruimte verspreiden! Vecht hier niet tegen, maar gebruik het! Schrijven werkt immers helend en kan je juist een handvat geven om te relativeren.

En zo wordt het afluisteren ook nog een hele gezonde aangelegenheid, waarbij het hartje lustig erop los klopt bij het aanhoren van allerhande smeuïge details.

Lies (L)
Pjotr (P)

L Zijn we er bijna?
Ik heb honger.

P We hebben net gegeten.

L Ik heb gewoon honger, ja.

P Dat kan helemaal niet, want jij bent een Westerling en die kennen enkel trek.

L Dat vind ik toch altijd zo hypocriet. Ik voel het toch. Ik heb verdomme gewoon honger.
Wou jij beweren dat ik lieg?

P Ik zeg alleen dat je overdrijft.

L Ordinaire honger.
Bollebuikjeshonger.
Afrikahonger.
Als er nu vliegen om mijn hoofd zouden zweven, zou het plaatje compleet zijn.
Zie je dat mijn buik helemaal opgezet is? En jij wil zeggen dat dat komt omdat ik een beetje trek heb?

P Die pens is opgezet omdat je net gegeten hebt, weet je nog.

L Net gegeten. Ja hoor. We lopen hier goddomme al vier uur door dit doolhof te dolen – waar jij PERSÉ in wilde omdat dat zo LEUK was – en ik ben er goed zat van.

P Het was ook leuk! Totdat jij als een klein kind begon te zeuren.

L Ik wil jou wel eens horen als je het idee hebt dat je maag uiteengereten wordt. En op den duur dus ook je lever en je vitale organen en uiteindelijk je hart.
Als je denkt dat je wel eens het loodje zou kunnen leggen in een godverlaten doolhof bij één of ander fucking drielandenpunt!

P Nou, nou.

L Het is zelfs zo erg dat ik denk dat ik mensenvlees zou eten, als het voor handen was. Weet je hoe schokkend dat is? Ontdekken dat ik kannibaal zou kunnen zijn? Dit zou wel eens een traumatische ervaring voor mij kunnen worden! En wie gaat dat betalen hè? Die jarenlange therapie en geestelijke zorg?

P Ik heb altijd al gezegd dat jij therapie nodig hebt.

L Ik heb honger als een witte haai op oorlogspad.

P Links of rechts?

L Wat?

P Gaan we hier links of rechts?

L Moet ik nu in mijn conditie ook nog gaan bepalen welke richting we op gaan? Excuse me, maar mijn hersens staan on hold. Door jou.

P Links dan maar.

L Ach, wat een verrassing! Nog meer metershoge heggen.

P Als jij nu eens probeert te bedenken wat voor wijze levenslessen je uit deze ontberingen kunt trekken in plaats van continue met een chagrijnige kop rond te lopen, zou jij mij heel gelukkig maken.

L Nu moet ik jou gelukkig gaan maken? Terwijl ik door jou in deze ontberingen verzeild ben geraakt?
Ik kan niks bedenken wat hier leuk aan is.

P Het doet je bijvoorbeeld in ieder geval beseffen dat je leeft, zo’n uitdaging.

L De aanblik van zo’n doolhof doet mij beseffen dat ik graag dood wil. Is dat ook een levensles?

P Ik praat niet meer met jou. Je zoekt het maar uit.

L Oh gezellig.

(stilte)

L Ken je dat gedicht van Toon Hermans?
Hè?
Ga nooit heen zonder te groeten.
Ga nooit heen zonder een zoen.
Wie het noodlot zal ontmoeten, kan het morgen niet meer doen.
Als ik nu doodga, heb jij de rest van je leven een schuldgevoel hoor.

P Ken jij de slogan van Bassie & Adriaan?

L Hè?

P Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen.
Zolang jij dat niet ter harte neemt, zie ik geen enkele reden om met een schuldgevoel rond te lopen.

L Oké, ik heb misschien een beetje overdreven. Een fractie op de schaal van ergheid, maar toch. Ik beken.
Wil je nu dan weer vriendjes zijn? Alsjeblieft?

P Nou vooruit, Bassie. Ga dan nu maar rechtsaf. Ik ruik de patat al.

L Potverdomme, is dit echt of ben ik dit nu aan de binnenkant van mijn ogen aan het bekijken, Adriaan? De uitgang! Met een frietcaravan!
Jij trakteert.

Hartstikke leuk. Voor chocopastaliefhebbers. Maar ik heb al vanaf mijn kindertijd een pindakaasverslaving.

Ik zeg altijd zonder enige ironie: een dag zonder pindakaas, is een dag niet geleefd. En je kunt er zoveel kanten mee uit! Zo is pindakaas een zeer geslaagd gespreksonderwerp gebleken en heb ik al middagen gevuld met het uitwisselen van allerhande pindakaascombinaties (‘Met komkommer, ja echt!’), pindakaaservaringen (‘Twee weken Bali zonder pindakaas, dat gaat je niet in de koude kleren zitten’), pindakaasmerken (Calvé is heus niet de enige) en heb ik romantisch samen ‘mmm’-end broodjes pindakaas gegeten.

Pindakaas zit vol gezonde bouwstoffen en je wordt er supersterk van, zegt de reclame. Ik ben dan ook nooit een slapjanus geweest; toeval? Dacht het niet.

Ik eet mijn pindakaas meestal met boter eronder, maar dat is niet noodzakelijk. Ik eet pindakaas niet alleen op brood en knäckebrot, maar ook op krentenbollen en bovenal op ontbijtkoek. Een klassieke combinatie is de boterham met pindakaas en hagelslag, ook mogelijk met chocopasta. Verder is honing een fijne smaakmaker, mag banaan er wezen en is de combinatie van pindakaas met speculaas (of Schuddebuikjes) een ware delicatesse. Met komkommer of aardbeienjam, krijgt de pindakaas een frisse bijsmaak. Bij een geboorte maak je ook goede sier met een heerlijk beschuitje boter-pindakaas-gekleurde muisjes.

Tot op heden was ik er van overtuigd dat in ieder huishouden standaard een pot pindakaas te vinden is, maar niets is minder waar! Bij verscheidene kastinspecties en logeerpartijen heb ik tot mijn schok ontdekt dat het hebben van een pot pindakaas helemaal niet zo vanzelfsprekend is.

Jose
Pien

J Nou, de vuurdoop gehad hoor.

P Ja?

J Ja. De kop is eraf.

P Wat heerlijk voor je. Beviel het?

J Ja. Die druk hè? Die druk is er dan meteen af.

P Snap ik.

J Je zit er toch maar de hele tijd tegenaan te hikken en nu is dat hikken in één keer over, snap je?

P Snap ik.

J Ik ben gewoon helemaal uit balans, zei die praatvrouw.

P Joh.

J Ja, helemaal niet meer yin en yang hè? Veel meer zwart, zei ze. Véél meer zwart.
De balans is zoek.

P En die gaan jullie nu samen vinden?
J Dat is de insteek ja.

P Hopen dat jullie ook een beetje op één lijn zitten dan.

J Nou, ik had er een heel goed gevoel bij hoor.

P De eerste indruk is toch goud waard.

J Ja. Dat is waar, maar dat gaat in dit geval toch niet helemaal op.

P Hoezo niet?

J Toen ik binnenkwam en haar zag zitten, had ik meteen hele nare associaties. En toen dacht ik: nee, Jose, je luistert nu een keer niet naar je vooroordelen maar gaat open deze confrontatie aan.

P Nare associaties?

J Ja. Of nou ja…naar…ze leek op Eucalypta. Van Paulus de Boskabouter, weet je wel?
En meteen vlogen de herinneringen van vroeger me om de oren.

P Jeetje.

J Maar dat bleek uiteindelijk heel nuttig, want Cassandra – ze heet Cassandra – werkt heel erg vanuit vroeger. Ze doet ook rebirthing.

P Wat?

J Rebirthing. Opnieuw geboren worden.

P Nou, je ziet er ook als herboren uit.

J Oh, dat is pas in sessie vijf hoor. Dat ik echt opnieuw geboren ga worden.
Maar we zaten wel meteen heel diep. Heel diep in mijn jeugd. En het hielp dan toch dat ze me deed denken aan Eucalypta.

P Wonderlijke toestand.

J Enfin, volgens Cassandra ben ik iemand met heel veel gevoel.

P Gevoel voor wat?

J Voor emoties. Daarom ben ik zo uit balans, zei ze.

P Goh.

J En ze wist ook meteen dat ik altijd heel erg bezig ben met de mening van anderen. Dat vond ik zó bijzonder. Dat kreeg ze door. Uit de spirituele wereld, zeg maar.

P Die is niet op d’r achterhoofd gevallen, da’s wel duidelijk.

J ‘Je bent wie je bent’, zei ze. Ik vond ‘r extreem to the point.

P Hoeveel vraagt zij nou voor zo’n sessie?

J Ik wist al meteen dat jij er ook wel wat voor zou voelen. Ze doet ook healings.

P Maar wat kost zo’n sessie?

J Ik moest honderdtwintig euro afrekenen. En je ziet hoeveel het me al heeft gebracht. Na één keer!
Wil je d’r telefoonnummer?

P Nee, bedankt, ik was nooit zo’n fan van Paulus de Boskabouter. Ik was meer een Flipper-kind.
Ik denk dat ik dus in het kader van de rebirthing maar eens een tripje ga boeken.
Naar Turkije. Lekker zwemmen met dolfijnen. Moet jij eens opletten hoe herboren ik terugkeer.

J Als dat is wat goed voelt, moet je dat gewoon doen. Gewoon doen.
Dat zei Cassandra ook nog: je moet altijd doen wat goed voelt.
En gelukkig is mijn gevoelsleven ontzettend rijk.

P Zo is het.

A Zo stonden ze daar.
Biertje in de hand, balletje erbij.

B Wat voor balletje?

A Bitter.

B Oh, zulke types.

A Alsof ze net naar een voetbalwedstrijd geweest waren.
Alsof ze goddomme net hadden staan te juichen.

B Wat ontzettend wrang.

A En ik stond daar met rode vlekken in mijn nek en een knoop in mijn maag te nippen van een glaasje kraanwater.

B Want dit was vlak na de plechtigheid, zeg maar?

A De kist was de kerk nog niet uit. Bij wijze van spreken dan hè.
De boeketten waren net geplukt.
Ze was bijkans nog warm!

B Hè, doe niet zo luguber.

A Zo is het toch!
Niks geen treurmars.
En het is heus niet zo dat ik vind dat er rouwregels moeten komen, maar een beetje meer respect is toch niet teveel gevraagd?

B Wat voor iemand was ze eigenlijk?

A Ja, daar vraag je me wat. Zo goed kende ik haar ook weer niet.

B Wat was ze eigenlijk van jou? Ik bedoel: wat waren jullie van elkaar?

A Tja, kennissen denk ik. Of nou ja, kennissen…bekenden. Of nou ja, we wisten wie we waren, zeg maar. Van elkaar. Ik wist wie of dat zij was.

B En zij wist dat ook van jou?

A Dat denk ik wel ja. Ik kan ‘t haar in ieder geval niet meer vragen.

B Maar waar kenden jullie elkaar dan van?

A Gewoon, van straat. Van de supermarkt. De wachtkamer bij de dokter. De buurt, zeg maar.

B En wist je dan wie die balletjesgozers waren? Voor hetzelfde geld waren het haar broers.

A Daar gáát het niet om. Het gaat hier over de dood.
En over hoe daar mee om te gaan. Als mens an sich.
Broer of geen broer.

B Maar misschien stond ze zelf ook elke avond met een balletje en een biertje voor zich uit te prevelen.

A Nee, daar was het totaal het type niet voor. Altijd netjes gekapt, pakjes aan, geen rimpel in de wijde omtrek te bekennen. Nee hoor, dit waren ordinaire begrafenisprofiteurs, dat kan niet anders.

B Wat?

A Begrafenisprofiteurs. Die komen alleen voor de hap achteraf. De cake en de koffie zeg maar. En als het dus zo uitkomt ook de balletjes.

B Maar hoe dan ook: zij heeft het vast zo gewild, balletjes na de plechtigheid. Dat zegt dan toch wat. Over haar.

A Wat weet jij nou van – hè god, hoe heet ze nou, ik kan het duizend keer zeggen – haar?

B Kennelijk dus niet heel veel meer dan jij.

A Dat is waar. Nou, ik hoef ze niet hoor.

B Wat?

A Balletjes na de dood. Doe mijn nabestaanden maar gewoon een plakje marmercake met slappe koffie.
Dan weet je tenminste waar je aan toe bent.

B Ik zal het onthouden.