Om de opwinding die de onvermijdelijke spiraal van progressie opwekt.
Illustratie: Gemma Pauwels
Brankele legt uit waar visuele mindfucks vandaan komen.
Hou op met series kijken, twintiger.
Het is een win-win.
Geen designer baby’s, wel met je DNA profiel naar de dokter: een gesprek over de toekomst van de genetica.
Voor je het weet staat de hele metro vol glimmende gezichten en barst men gezamenlijk in een perfect georkestreerde musical uit.
Roken: je weet dat het slecht is, maar je doet het toch. Brankele kijkt je aan en schudt haar hoofd.
Ieder zijn eigen toiletpraktijken. Maar let een beetje op, wil je.
De wereld vanuit kinderogen bekijken is lang zo gek nog niet.
Iedereen is tegen proefdieren. Brankele vindt dit onzin: wat is het alternatief?
Er is immers niets leuker dan de afgestompte medemens te confronteren met zijn kleingeestigheid.
Ondenkbaar kleine deeltjes veroorzaken onvoorstelbaar grote rampen. Maar hoe?
Fransen aten altijd al gezond, maar lopen nog niet echt warm voor andere groene maatregelen.
Ongenode gasten: sommigen vinden het gezellig, anderen vermoeiend. Maar de mee-eters die Brankele bespreekt is iedereen liever kwijt.
Gentherapie, eugenetica, gemodificeerd voedsel, wat betekent dit nu eenmaal? Wat is DNA eigenlijk? Geen nood, Brankele geeft antwoord.
Weer een jaar ellende voorbij? Vier het met verbrande slingers!
Huh? Dit stuk heb ik toch al eens gelezen?
Hoe weet zo’n klein wit pilletje nou waar jouw pijn zit?
Het protesteren is een gecontroleerd onderdeel van de Franse cultuur geworden. Maar hoe chaotisch is georkestreerde chaos?
Depressieve hersens zien er anders uit.