Hard//hoofd

Zomerboek

Sorry, niet cool

Een tip voor als je met je mond vol tanden staat

Tekst Emma Stomp

Laatst maakte een jongen abrupt een einde aan onze affaire door voor mijn neus met een ander meisje te kussen. Toen ik hem de volgende ochtend per sms liet blijken dat ik hier bedroefd om was reageerde hij met de volgende drie woorden:

Sorry, niet cool :(

Eerst was ik boos. Waarom had hij niet meer te melden? Waarom stond hij niet op zijn minst voor de deur met een bos bloemen? Waarom kwam hij geen serenade brengen onder mijn balkon? Na een paar dagen maakte mijn woede plaats voor bewondering.

‘Sorry, niet cool’ is eigenlijk de perfecte reactie als je net de boel naar de filistijnen hebt geholpen en er een woedende menigte met fakkels om je heen staat. Het is precies wat je moet zeggen als je de ernst van de situatie wilt omzeilen. Ik dacht aan alle mensen die de boel recent om zeep hadden geholpen en dit zinnetje goed hadden kunnen gebruiken.

Zo dacht ik aan United Airlines, die met grof geweld een passagier uit een overboekt vliegtuig lieten slepen. De arme man, die gewoon betaald had voor zijn ticket, werd aan zijn handen door het gangpad getrokken. De baas van de vliegtuigmaatschappij maakte pas na twee dagen excuses, maar hij had ook gewoon ‘Sorry, niet cool!’ kunnen roepen. Ik dacht aan de Japanse ouders die het een goed idee vonden om hun zoontje bij de snelweg achter te laten nadat hij stenen naar voorbijrijdende auto’s had gegooid. Het jongetje overleefde een week lang in bossen waar ook beren woonden. De vader betuigde zijn spijt door nederig met zijn hoofd te buigen, maar ook hij had gewoon ‘sorry, niet cool,’ tegen de pers kunnen zeggen.

Ik dacht aan de directeur van het Kruidvat die moest uitleggen waarom er Hitler-kleurplaten in zijn schappen waren beland, aan de man die een verkeerde berekening had gemaakt waardoor er een vliegtuig met een lege kerosinetank boven de Stille Oceaan zweefde. Natuurlijk dacht ik ook een beetje aan Drake in Amsterdam en de makers van die belachelijke Pepsi reclame waarin iedereen blij door de straten marcheert en een blikje cola de politie laat zwichten. Ook deze mensen hadden allemaal: ‘Sorry, niet cool!’ kunnen roepen.

In een mensenleven worden er veel fouten gemaakt. Daar ontkom je niet aan. Gelukkig hoef je niet langer met een schuldbewust excuus op de proppen te komen als je binnenkort de mist in gaat. ‘Sorry, niet cool’ werkt omdat het de ultieme dooddoener is. Elk probleem verdwijnt als sneeuw voor de zon zodra je deze drie magische woorden uitspreekt. De personen die net nog met beschuldigende vingers naar je aan het wijzen waren zullen zich bedenken dat ze zich aanstelden, dat het aan hun emotionele huishouding ligt en dat alles relatief is. Misschien denken ze wel even aan de smeltende poolkappen en hoe nietig de mens is in vergelijking met het universum. In ieder geval zullen ze niet meer aan jou denken.


Deel op of
Emma Stomp (1994) schrijft over alles wat ze niet begrijpt: van vreemde Mexicaanse gezegdes tot aan het wakker worden naast een onbekend lichaam. Op doordeweekse dagen studeert ze sociologie, waar ze vooral veel moet lezen over gentrification.
b
a
a