Hard//hoofd

Zomerboek

Baby Driver

Filmtrialoog

Tekst Redactie

Baby Driver, de nieuwe film van regisseur Edgar Wright (Shaun of the Dead, Scott Pilgrim vs. the World), werd in de bioscoop gezien door eindredacteuren Jozien Wijkhuijs en Dorien Vrieling, en social-media guru Matthijs Valent. Ansel Elgort speelt Baby, een getaway driver voor een beruchte misdadiger. Als het hem lukt om zijn 'one last job' succesvol af te ronden is hij vrij om met zijn liefje richting de noorderzon te rijden.


Jozien: Ik zet ondertussen even de soundtrack aan, want… de soundtrack!

Matthijs: Ik ben tegenwoordig overal tien minuten te vroeg omdat ik altijd de soundtrack op heb staan.

Dorien: Ik wist meteen bij Jon Spencer Blues Explosion: dit ga ik tof vinden.
'Ik heb hele dagen de Harlem Shuffle in mijn hoofd'

Jozien: Ik heb volgens mij de hele film de rest van de zaal zitten irriteren met 'OEH! WELK LIEDJE IS DIT OOK ALWEER!'

Dorien: Welk nummer luisteren jullie het meest?

Jozien: Neat Neat Neat van The Damned.

Matthijs: Ik betrap mezelf erop vaak te beginnen met Barry White. Dan stap ik toch wat soepeler op m’n fiets.

Jozien: Niks mis mee!

Dorien: Ik heb hele dagen de Harlem Shuffle in mijn hoofd. En het shufflet ook zo heerlijk door het huis. En daarna Focus, want dat zijn Nederlanders. Dus daar moeten we trots op zijn.

Matthijs: Deze film heeft me aangespoord mijn autoradio (en mijn auto in het algemeen) te repareren. Wat denken jullie, is dit de strakst gemonteerde film ooit? Er zat geen enkel flauw moment in de film. Alleen adempauzes.

Jozien: Ik herinner me momenten dat ik dacht: hier is de montage echt precies raak! Wel dacht ik soms: ik zie wat je daar doet, en ik ben er eigenlijk tegen, maar wat een lekker muziekje zit eronder zeg. Maar mag ik een stelling poneren? Zonder deze soundtrack was Baby Driver gewoon een beetje een domme actiefilm geweest, toch?

Dorien: Oeh, scherp. Maar je kan 'm bijna niet zonder de soundtrack zien. Want de muziek is een cruciaal onderdeel, doordat de scènes zo met de ritmes zijn verweven.

Matthijs: Zou je een Tarantino-film zonder muziek kijken?

Dorien: Nou ja, Tarantino heeft ook nog dialogen en grapjes

Jozien: Die zaten hier ook wel in! 'He puts the Asian in home invasion'.

Matthijs: Goud.
'Alles moest kapot en daar houd ik wel van'

Jozien: Ik dacht, als ik ga navertellen waar ‘ie over ging: dit is ie-de-re actiefilm ooit. Auto’s, boeven, vrouwen, et cetera. Maar dat gevoel had ik niet na het kijken.

Dorien: Nee, omdat ‘ie zo reteswingend is. Ik vond de hoofdrolspeler (acteur Ansel Elgort, die Baby speelt) ook sterk trouwens.

Matthijs: Goed gecast, net zoals het meisje, Debora (gespeeld door Lily James).

Jozien: Bij haar dacht ik: wie ís dat ook alweer? En toen ineens dacht ik halverwege: Shelly uit Twin Peaks! Maar dat kan niet.

Matthijs: Ja! Is het een zus? Die moeten verwant zijn.

Jozien: Geen idee, volgens mij niet. Maar los daarvan vond ik haar echt goed.

Dorien: Zij waren de enige twee niet-kluchtige figuren als ik erover nadenk, Debora en Baby. Maar ik genoot eigenlijk ook wel van al die stripfiguren, Don Draper en z'n smatje.

Matthijs: Allemaal erg jaren vijftig, niet?

Jozien: Jon Hamm! Erg jaren vijftig ja. Goede kleuren op de muren ook steeds.

Dorien: Het was ook fijn om naar te kijken allemaal. Kleurrijk.

Matthijs: Deze film is de suikerspinversie van Drive. Die leunde ook erg op de muziek, voor een jaren tachtigsfeertje.
'Kunnen we er trouwens nog een La La Land-vergelijking tegenaan gooien?'

Dorien: Ik herinner me een jaren negentigfilm met achtervolging, The Chase, waar ook goeie muziek in zat. Wel eentoniger, veel punk. Maar die film was verder veel saaier. Dat was met Charlie Sheen, die een meisje ontvoert.

Matthijs: Was dat geen docu, toevallig?

Dorien: Vonden jullie het aan het eind te kluchtig worden?

Jozien: Ik was er even bang voor. Maar het viel me uiteindelijk mee.

Dorien: Het hielp dat de vaart erin bleef.

Jozien: Zijn break-down-moment (geen spoiler) vond ik ook origineel en heerlijk destructief. Alles moest kapot en daar houd ik wel van.

Dorien: Die garagescène was wel tamelijk over de top, maar ik had er toch wel lol in.

Jozien: Weet je wat ik vet vond: al die kleuren in de wasmachines. Ik werd heel blij van die wasmachines. Er zat in elke machine een andere kleur.

Dorien: Oh dat heb ik helemaal gemist! Ha, goede reden om nog een keer te gaan. Kunnen we er trouwens nog een La La Land-vergelijking tegenaan gooien?

Matthijs: Die heb ik niet gezien. Er is iets aan een film die La La Land heet en bedolven wordt onder Oscars waarvan ik een vreemde jeuk krijg.

Jozien: Ik heb hem ook niet gezien.

Dorien: Och jongens, verstandig. Ik had daarbij dus ook zoiets verwacht als bij Baby Driver, zo'n film als een meeslepende trip met te gekke muziek, en dat viel vreselijk tegen.

Matthijs: Ik had eerlijk gezegd ook weinig verwachtingen van deze film. Bij de trailer denk je, deze film gaat véél te hard proberen om cool te zijn. Alhoewel: Radar Love. Daarom wilde ik toch wel gaan kijken.

Dorien: Ik ook, dat helpt! Ik wist alleen: actiefilm, goeie muziek, Jon Hamm, en dat vond ik genoeg reden om te gaan.

Jozien: Jon Hamm! (Ik zeg gewoon af en toe even z'n naam)
'Is deze film eigenlijk een aanrader voor mensen die niks met muziek hebben?'

Matthijs: Kunnen we gelijk even een pleidooi voor Jon Hamm als de nieuwe Indiana Jones erin fietsen? Als we dan toch bezig zijn.

Jozien: Ja! Wel met baard. Zonder baard is ‘ie een beetje te vierkant. Voor Indiana Jones dan.

Dorien: Wow! Ik hoor nu pas die rare scattende kabouter aan het eind van Hocus Pocus van Focus.

Jozien: Zo leer je nog eens wat over onze vaderlandse popgeschiedenis. We hebben Jamie Foxx nog helemaal niet genoemd. Wat zegt dat over zijn rol hierin?

Dorien: Ik vond hem wel vermakelijk. Maar blijkbaar niet overdreven memorabel, nee.

Jozien: Maar zonder hem was het wel saai geweest in de auto, aangezien JON HAMM de hele tijd zat te snavelen met zijn meisje, Darling. En haar pistool voor haar moest herladen. Dat vond ik lichtelijk irritant: staan ze samen te schieten, moet hij haar pistool herladen. Ze zou toch allang dood zijn geweest als ze dat niet zelf kon?

Dorien: Ja, dat is debiel. Is deze film eigenlijk een aanrader voor mensen die niks met muziek hebben?

Matthijs: Nee.

Jozien: Nee, want als actiefilm is het niets bijzonders.

Matthijs: De muziek is zo bepalend voor het ritme van de scènes en zo verweven met de film, dat je ze echt niet los kan zien. Een doof persoon kan deze film wel overslaan.

Dorien: Maar iemand met tinnitus dan weer niet.

Matthijs: Die mogen de zaal nooit verlaten.

Jozien: Oh, nog even een waarschuwing voor mensen die (net zoals ik) net een auto-ongeluk hebben gehad. Ik ben een paar keer weggedoken.

Matthijs: Dat lijkt me een pittige zit.

Jozien: Het ging wel hoor. Alleen ik zat iets minder rustig in m'n stoel dan normaal.

Matthijs: Ik kreeg dus heel veel zin om te gaan scheuren, alleen is mijn autoradio, en nu ook de accu dus stuk.

Jozien: Oh nee! Ik zou echt niet zonder autoradio kunnen!

Dorien: Muziek kunnen luisteren in de auto was een van mijn drijfveren om mijn rijbewijs te halen. Dat is echt het allerfijnst. Ik ga het best op Creedence Clearwater Revival en dat soort dingen.

Jozien: En zingen.

Matthijs: Ik ben bang dat als ik ga zingen de wielen eraf vliegen; het is een auto uit ‘92.

Jozien: Ik heb vanmiddag Strong Enough van Cher gezongen in de auto. Dat was echt een feest.

Dorien: …met AUTOtune.

Matthijs: Lekker.

Baby Driver is:




Deel op of
Redactie
b
a
a