Hard//hoofd

Kunst als oefenruimte. In gesprek met Ola Lanko / Luister hier de podcast

Ga schrijven!

Een tip voor zwijgers

Tekst Ron Vaessen

Opgroeien in een wereld die continu van je verlangt mee te doen is niet voor iedereen even makkelijk. De koortsige menselijke missie om met z’n allen de stilte te bestrijden met gelach en gesprek is soms verstikkend en doodvermoeiend. Niet iedereen heeft altijd wat te zeggen.

Zwijgers worden snel en kundig gediagnosticeerd: zij is verlegen, hij niet zo’n prater. Als je altijd te horen krijgt dat zwijgen abnormaal is, tekent dat je misschien minder dan het iets wezenlijks over je zegt. Mogelijk beschik je over een ernstig opgedroogde spraakwaterval, die maar af en toe stromen wil.

Een mens wil zich toch uiten en heeft verbinding met anderen nodig, en juist daarom begrijp ik zo weinig van de koetjes en de kalfjes. Het alledaagse gesprek lijkt me zo ontoereikend om iets van jezelf in te leggen. Eén op één wil het zelfs bij mij vaak nog wel, maar three is a crowd en creëert meteen een dynamiek van elkaar afwisselende meerderheden en minderheden en de strijd om te spreken.

Ik heb altijd gedacht dat ik me daarom aangetrokken voel tot het lezen en schrijven. Waar je een monoloog kan voeren of desnoods een dialoog, maar dan in eigen tempo, tijd en ruimte. Krijg je de woorden die ergens in je hoofd rondzoemen niet uit je strot, dan is het papier al snel je enige toevluchtsoord.

Dat moet je wel maar toevallig net weten. Rond mijn tweeëntwintigste had ik in mijn behoorlijk onvervulde leven niet verwacht dat ik er ooit nog wat van zou gaan maken. Ik wist niet hoe. Bij toeval ontdekte ik het papier en zag dat het goed was. Ik realiseerde me dat iedereen iets te zeggen heeft en daar iets mee moet kunnen. Dat je altijd nog kan proberen zoiets als schrijver te worden. Dat uitgerekend de zwijgers hun zin in dit zinloze universum wel eens op papier zouden kunnen krijgen.

Zo ben ik iemand geworden die móet schrijven. Soms is het een iets te makkelijk excuus om me te onthouden van gezelligheid. Maar de glans die het geeft aan het leven, mon dieu! Ik kan er mijn irritaties in kwijt, ik doe ermee aan zelfonderzoek en de megalomane maatschappijkritiek die in me gonst kanaliseer ik in een roman.

Laat je niet tiranniseren door de boven alle twijfel verheven koddige gezelligheid. Woorden die worden uitgesproken vervliegen in de ijle lucht, pas als je woorden opschrijft blijven ze. Ga schrijven!

Beeld: Wikimedia Commons


Deel op of
Ron Vaessen (1987) is wetenschapsjournalist en zint op een debuutnovelle.
b
a
a