Hard//hoofd

Zomerboek

Literaire lijfwacht en schuldig feminisme

Alles vijf sterren

Tekst Redactie

Wat moet je uit alle opties kiezen om te lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie antwoord op een simpele vraag: 'wat maakt ons blij deze week?'.

Adjunct-hoofdredacteur Lisanne van Aert liet zich beschermen door een Duitse schrijver
'Ik heb weer een literaire lijfwacht. Deze functie werd eerder al vervuld door Patti Smith en Louis Paul Boon, nu is het de Duitse toneelschrijver Heiner Müller (1929-1995). Ik draag zijn boek Het eiland van het grote bloedbad bijna altijd bij me en dat voelt op een rare manier veilig. Zijn duistere blik houdt mensen op afstand, zijn bloedmooie taal houdt ze dichtbij.

Het eiland van het grote bloedbad is een verzameling van al zijn toneelteksten, een handjevol gedichten en (autobiografische) korte verhalen. Zijn taal dreunt tegelijkertijd op je hoofd, hart en onderbuik. Ik pak zijn teksten er vaak even bij om mezelf wakker te schudden. Er is op iedere pagina wel iets om te blijven steken, zoals: Woorddrek uit mijn/Verlaten Niemandslijf/Hoe te ontwarren uit de jungle/Van mijn dromen die om mij heen/Geluidloos langzaam dichtgroeit/Een flard Shakespeare/In het paradijs der bacteriën (uit: Medeamateriaal).

Heb je nog een beetje koudwatervrees? Lees dan Hartstuk, een van de kortste toneelstukken ooit. Over de liefde. Geloof me: je wil Heiner Müller aan je zijde.'



Eindredacteur Ruby Sanders ontdekte een nieuwe band
'Mijn schoonvader en mijn beste vriendin raadden mij deze week toevallig dezelfde band aan. Sindsdien luister ik dagelijks naar The Lemon Twigs; bestaande uit de ultieme postmoderne New Yorkse hipsters, piepjong, maar muzikaler dan ik in tijden heb gezien. De broers Brian en Michael (van 19 en 17) wisselen nonchalant af tussen drums, gitaar en toetsen, zingen geweldig en zien er meestal uit alsof ze zijn weggelopen van een feestje uit de late jaren zeventig waar ze gezellig tussen David Bowie en Lou Reed op een bank zaten. En dan de liedjes! Die gaan van The Beatles, Beach Boys en The Kinks tot Queen – soms zelfs in één nummer, dat zomaar zeven minuten kan duren. Niets is zoals je verwacht bij The Lemon Twigs en hun nieuwste videoclip is ook nog eens hilarisch. Voor mij het levende bewijs dat postmoderne hipsters gewoon geweldig kunnen zijn.'

Eindredacteur Jozien Wijkhuijs luisterde naar The Guilty Feminist
'Ik ben een feminist, maar ik weet een groot deel van de tijd ook niet wat ik doe. Gelukkig is er de podcast The Guilty Feminist, waar twee Britse komieken, Sofie Hagen en Deborah-Frances White iedere aflevering beginnen met I am a feminist, but..., om daarna de doelen van het moderne feminisme te bespreken. Ze erkennen de hypocrisie die veel mensen óók in zich hebben (I am a feminist, but I love the movie dirty dancing, and would gladly give up one week of activism to carry Johnny's water melon) en zijn eerlijk, open en vergevend. Ze verliezen daarbij nooit hun enthousiasme en activistische aard en maken noodafleveringen als het patriarchaat volgens hen een slag wint, zoals bij de overwinning van Trump. Iedere maandag is een feestje.'

Beeld: still uit video As long as we're together van Lemon Twigs





Deel op of
Redactie
b
a
a