Illustratie: Kathrin Klingner

Een timmerman komt langs om A.L. Snijders een oude foto te laten zien." />

Illustratie: Kathrin Klingner

Een timmerman komt langs om A.L. Snijders een oude foto te laten zien." />

Hard//hoofd

Een spread uit Noir van Martine Stig - luister hier de podcast

Het verleden

ZKV

Tekst Gastbijdrage

Hard//hoofd plaatst regelmatig een ZKV (Zeer Kort Verhaal) van Constantijn Huygensprijs-winnaar A.L. Snijders. Lees ook het interview met hem. "Hij heette Bennie, hij was bang voor onweer, maar is een natuurlijke dood gestorven."



Op de dag dat het dertig graden in de schaduw is, komt de motor het pad oprijden. Niet opdringerig en brutaal, wat toch het karakter van de motorfiets is, maar juist aarzelend en peinzend. Ik sta te wachten, de bestuurder stopt op dertig meter afstand en zet de machine voorzichtig op de standaard. Het is een mooi ding, een goed onderhouden veldmotor in vrolijke kleuren, groen, geel & blauw, ik krijg weer hoop en loop er langzaam op af. De man is zomers gekleed, een hemd en een korte broek, hij rommelt wat in een zijtas, haalt er een kaartboekje uit en bladert. Helm en zonnebril houdt hij op. Ik zeg: 'Aan uw gedrag zie ik dat u mij kent, maar ik zou niet op wederzijdsheid vertrouwen; ook als u gisteren nog aan de deur was, is dat geen garantie voor herkenning vandaag.'


Illustratie: Kathrin Klingner



Hij zegt iets terug terwijl hij zich zonder haast ontdoet van helm en zonnebril. Hij mompelt: 'Ik heb iets voor u, maar ik kan het niet vinden ...... ja toch, hier heb ik het.' Het is een foto van september 1991, zwart/wit, ik sta erop met een zeer grote hond aan mijn zij, wat mij des te meer opvalt omdat ik in 1991 magerder was dan tegenwoordig. Ik weet nu ook wie de man is, maar ik herken hem niet. Dat is ook niet nodig, ik herinner me dat hij hier werkte als timmerman en de hond meenam naar het karwei, omdat hij aan het scheiden was. Toen het werk gedaan was, vroeg hij of het beest bij ons kon blijven. Ik zei nee, ik had al twee honden. Hij zuchtte en zei dat het dier dan een spuitje bij de dierenarts zou krijgen. Dat leek me onredelijk, en daarom zei ik ja. We hebben hem jaren gehad, het was een aardige hond, hij heette Bennie, hij was bang voor onweer, maar is een natuurlijke dood gestorven.

Nu, eenentwintig jaar later, vraag ik aan zijn baas of hij dat werkelijk meende, van dat spuitje. Hij lacht en zegt dat hij vermoedde dat ik een sentimentele man was, bij wie zo'n verkapt dreigement wel zou werken. Een goed antwoord, ik houd er wel van als een timmerman mensenkennis heeft.
Deel op of
b
a
a