hard//hoofd

Het museum gaat weer open, schreeuwt het me van alle kanten toe. Kranten en tijdschriften staan vol met terugblikken, vooruitblikken en specials over het Nieuwe Stedelijk. Vooral de rubriek “welk kunstwerk heb je het meest gemist”, waarin bekende Nederlanders een vergeten kunstwerk uit de collectie kiezen, is razend populair. 
Van de zestien bekende mensen die in De Volkskrant werden gevraagd naar hun meest gemiste kunstwerk was er slechts 1 onder de 35 jaar. Logisch, want een flinke generatie mogelijke kunstliefhebbers weet überhaupt niet wat er te missen viel. Voor hen is de aanstaande opening geen gelukkige hereniging met een verloren zoon, maar een eerste kennismaking met het Stedelijk Museum. De laatste keer dat ik in het Stedelijk Museum was kan ik me niet meer herinneren. De laatste keer dat ik er technisch gezien had kunnen zijn was ik dertien.
Natuurlijk is het zonde dat zo’n grote groep jonge mensen nooit het Stedelijk heeft gekend. Of dat er geen rekening mee was gehouden dat de verbouwing iets langer zou gaan duren en er na het Post CS gebouw geen vervangende expositieruimte was. 
Maar ondertussen heb ik de afgelopen 8 jaar dat het gebouw gesloten was, een interessant museum leren kennen. Af en toe dook er ergens in de stad iets op zoals een lezing of een kunstwerk. Want terwijl het gebouw gesloten was, zwierf ergens nog steeds een Stedelijk. Hij woonde even antikraak in een oud postgebouw, had al zijn spullen in een opslag, kreeg een Facebookpagina en veel nieuwe vrienden. Nu heeft hij een nieuw huis om al zijn spullen te laten zien.  
Het museum gaat niet ‘weer open’. Daarvoor is het te lang dicht geweest. De wereld wachtte niet, dus heeft het andere vormen moeten zoeken om te blijven bestaan. Er gaat wel een nieuw museum open. Het heet het Stedelijk Museum, en schijnt een heel goede en grote collectie moderne en hedendaagse kunst te hebben. 

Door Roos Euwe

Entertainmentnieuws domineert de kranten en nieuwsblogs al langere tijd, en Prinsjesdag bevestigt dit nog maar eens. Wat vooral beklijft is dat Diederik in slaap sukkelde (maar Markje hier wel begrip voor had), dat Marianne een legerjurk droeg met daaroverheen een mitrailleurband gevuld met worteltjes, dat de koningin een variant van een verentooi op haar hoofd had en Maxima, natuurlijk, de winnares was onder de hoedendraagsters: ze weet altijd precies welke kleur haar goed staat. Als je het zo achter elkaar leest lijkt het eerder een uit de hand gelopen amateurtoneelstuk dan de aftrap van het politieke jaar. Wat de koningin precies zei in haar rede, daar heeft verder niemand het over. Alleen dat de toon ‘somber’ was, net als voorgaande jaren.
Bij nrc.next wordt Prinsjesdag overschaduwt door de Gordon-gate, een schriftelijke ruzie tussen columnist Marcel van Roosmalen en, jawel, Gordon: een entertainmentkwestie pur sang waarvan je je afvraagt waarom de twee kemphanen dit niet uitvechten op nu.nl/achterklap. Of eigenlijk, waarom nrc.next ze dit podium biedt. Maar ook ik weet soms niet meer waar de grens ligt tussen rotzooi en journalistiek en vermaak me ondertussen al dagen kostelijk met de scherpe en cynische grappen van Van Roosmalen versus de niet minder grappige ‘recht uit het hart’ toon van Gordon himself. Een winnaar is er niet: beide mannen beledigen de ander met te gemakkelijke en oppervlakkige clichés. Van Roosmalen: “Gordon is een man in een bontjas, die met een Hummer door het gooi rijdt”, waarop Gordon begint over het junkerige uiterlijk van “grachtengordel en zichzelfbenoemde intellectueel” Van Roosmalen. Tsja. Beide waar, of onwaar, of een cliché, maar wat doet het er eigenlijk toe?
De krant (off- en online) bepaalt wat belangrijk is, wat Nieuws is en blijkbaar is een ordinaire scheldpartij tussen twee lelijke mannen belangrijk. Net als de hoedjes van de dames op Prinsjesdag. Misschien kan de koningin daar volgend jaar, op hele sombere toon, eens wat van zeggen in haar troonrede.

Door Noor Spanjer

De smiley bestaat deze week dertig jaar. Niet het gele lachende psychedelische rondje, maar de zogeheten ‘emoticon’. Twee jaar voor mijn geboorte en vijftien jaar voordat internet gemeengoed werd, schreef professor Scott Fahlman van een universiteit in Pittsburgh een bericht naar een online elektronisch bulletin board met daarin het eerste gebruik van interpunctie als gezichtsuitdrukking: “I propose the following character sequence for joke markers: :-) Read it sideways.”
En zo ontstond er een manier om te voorkomen dat men cynische grappen verkeerd las, en om met drie leestekens ons medeleven uiten. Taalkundige gemakzucht, zo’n emoticon, voor de inspiratieloze scribent, die hiermee de mogelijkheid krijgt om simpelweg een kutopmerking op te schrijven, die door de tactische plaatsing van een dubbele punt en een haak – soort van – aan valsheid inboet. Soort van.
Wat professor Fahlman niet voorzag, was de doos van Pandora die werd opengereten met zijn uitvinding van de smiley. Dertig jaar na dato is er inmiddels een keur aan mogelijkheden, en zijn de emoticons gekleurd, geanimeerd, en geïntegreerd. Toegegeven, er is een tijd geweest waarin ook ik graag een Hyves bericht stuurde aan vriendinnen met daarin een leger aan zachtjes heen en weer wiegende, stonede rastabananen. Hi-la-risch vonden we het. Maar het duurde niet lang voordat de lol er volledig af was. Inmiddels heb ik de smiley volledig uit mijn eigen schriftuur geschrapt. Sterker nog, ik ben zeer op mijn hoede voor mensen die veelvuldig gebruik maken van emoticons, omdat ze snel afbreuk doen aan de potentiële romantiek van het geschreven woord. Zeg nou zelf: “Schatje, ik wil je vanavond zien!” kan leuk zijn. Maar niet als het wordt gevolgd door dit:

Door Ava Mees List