hard//hoofd kiest:
Eddie the Eagle Museum
Hard//hoofd selecteert zorgvuldig uit een oerwoud aan mogelijkheden. In ‘Hard//hoofd kiest’ wordt door de beeldredactie een relatief onbekende beeldend kunstenaar uitgelicht, wiens werk het volgens Hard//hoofd de moeite waard is om te volgen. Ditmaal het Eddie the Eagle Museum.
Kunstenaars Aukje Dekker, Arthur van Beek en Sieto Noordhorn vonden elkaar in hun gedeelde liefde voor kunstenaars als “Marcel Broodthaers” en “Wim T. Schippers”. Ze besloten hun ideeën over kunst in de praktijk te brengen met de oprichting van het Eddie the Eagle Museum in de Open Coöp in Amsterdam Noord.
Aukje Dekker, Sieto Noordhorn en Arthur van Beek
“De naam van het museum is ontleent aan Eddie ‘the Eagle’ Edwards, een Britse schansspringer die op de Olympische Spelen van 1988 legendarisch als laatste eindigde”, vertelt Aukje. “Edwards staat voor ons symbool voor de durf en de kunst van het proberen die we in ons museum willen aanmoedigen.”
Alhoewel er af en toe een paar toeristen op de stoep van de studio staan, heeft het museum geen tastbare collectie. Sieto: “We hebben het een museum genoemd omdat we die term opnieuw willen definiëren. We willen de statische term omvormen tot een begrip van ontwikkeling en beweging. Oude musea hebben strakke kaders en regels. In het Eddie the Eagle Museum kan eigenlijk alles.”
Aukje: “Maar we hebben de term museum ook gekozen om gebruik te maken van het bestaande systeem. Doordat we een museum zijn, staan we op de lijst van museale instanties in Amsterdam. Hierdoor worden we voor veel dingen uitgenodigd en serieuzer genomen.”
De eerste projecten die het museum organiseerde, waren exposities in combinatie met een feest. Sieto: “Het feest begon bij de opbouw van de tentoonstelling en ging door tot de afbraak de volgende dag.” Al snel organiseerden ze ook grotere projecten, zoals ‘Magna Plaza Shopping Centre’.
Onder de noemer ‘Post-shopping’ (postmoderne commercie) kregen verschillende kunstenaars een winkelruimte in het voormalige postkantoor van Amsterdam. Die konden ze drie weken lang gratis gebruiken. Aukje: “We wilden het winkelcentrum zo een geheel andere identiteit geven, en kunstenaars uitdagen om na te denken over verkoopmodellen en het publiek. Wie zijn je klanten? Wat is verkopen? Kan kunst experimenteel zijn binnen een economisch model als de shoppingmall?”
Eaglism
Het museum had een actievere rol in een project als Eaglism. Aukje: “Voor Eaglism trokken we met een grote groep kunstenaars naar Brussel om daar een sekte te beginnen. Dit om te onderzoeken wat het betekent om je helemaal te laten gaan en hoe je mensen daarin meekrijgt. Iedereen droeg dezelfde outfit, een witte driehoekige kraag en een wit tegeltje om de nek. Zo liepen de bezoekers een route af vol rituelen, van het chanten van liederen tot de ‘jump into the deep’ in Eddie Edwards’ skischoenen.” Sieto: “Eaglism is het eerste project waarbij we met veel kunstenaars één kunstwerk maakten. Het was een groot avontuur, we wisten niet van te voren hoe het zou gaan. We wilden dat ieder zijn eigen krachten behield, maar het ego opzij zette voor de sekte. Naarmate de avond vorderde, groeide dit uit tot een euforisch moment.”
Eaglism: ‘jump into the deep’
Het Museum legt een collectie aan van dingen, mensen en gebeurtenissen. Aukje: “We willen graag een database zijn, waar iedereen iets aan kan toevoegen. Een archief of recycle museum waar alles dat goed is, samenkomt.’ Sieto: ‘Een goed voorbeeld hiervan is de bekende, maar ook obscure, Japanse band Trippple Nippples. Die speelde afgelopen voorjaar bij ons in de Open Coöp voor de boekenkast. We werden gebeld door een groot agentschap: de band zou in de buurt zijn en wilde graag op een onconventionele locatie spelen. Toen dachten ze gelijk aan ons. Dat is precies wat we willen zijn.”
Trippple Nippples
Het nieuwste project van het museum is het Eddie the Eagle tijdsdocument. Aukje: “Het is een tijdsdocument gebaseerd op het principe van ‘oral history’, zoals uitgewerkt door Joseph Mitchell in zijn boek Joe Gould’s Secret (1965). Gould wilde zijn tijd vastleggen als ‘oral history’, geschreven door ‘the man in the street’. Hij geloofde dat je zo een menselijker en completer beeld kunt geven van de tijdgeest. Geplaagd door een writers’ block heeft Gould zijn missie nooit voltooid. Wij willen nu een eigentijdse versie maken van dit nooit verschenen boek.”
Sieto: “Om dit te bereiken hebben we een mobiele fabriek gebouwd in zeecontainers. Iedereen kan er tijd- en locatiespecifieke verhalen, belevenissen, beelden en gedachten waar normaal gesproken geen historische waarde aan wordt gehecht, vastleggen. Uiteindelijk ontstaat uit al deze bijdragen een tijdscapsule in de vorm van twee kunstwerken: een boek en een online document.”
Ook dit project is weer een ontmoetingsplek, een podium voor samenwerken, dit keer meer laagdrempelig dan ooit. Aukje: “Het Eddie the Eagle Museum wil een plek zijn waar mensen en dingen samenkomen. Waar allianties ontstaan. Waar mensen hun eigen interesses kunnen bijdragen en spullen die anders verloren gaan een laatste plek kunnen vinden.”
–
Meer informatie over het Eddie the Eagle Museum kun je vinden op de site van het museum.
Het nieuwste project is ook te vinden op Voordekunst.
