hard//hoofd

Je hebt een lieve man die Lou heet en kookboeken schrijft over kip (Seth Rogen), maar valt tijdens een korte reis voor de charmes van een ander. Die ander is knapper, en, zo blijkt bij thuiskomst, je nieuwe buurman. Dilemma dus. Margot (Michelle Williams) schittert in een op het eerste oog mierzoet, maar gelukkig onconventioneel verteld liefdesdrama van Sarah Polley (‘Away with Her’). Naast Rogen doet ook collegacomedian Sarah Silverman een verdienstelijke acteerduit in het zakje. Over haar rol als aan alcohol verslaafde schoonzus lees je in het onderstaande gesprek echter niets.

Noor: Dit is het meest onsexy huwelijk dat ik ooit heb gezien.

Brankele: Gelukkig wordt de sleur wel op een ontzettend lieve in plaats van saaie manier weergegeven.

Noor: Zou het over zijn met de onrealistische romantische liefde in filmland? Krijgen we nu eindelijk te zien dat liefde in het echt vaak juist ongemakkelijk en zelfs vervelend is? Of in ieder geval niet met vuurwerk en strijkkwartetten, maar gewoon normaal?

Brankele: Misschien. Deze film laat in elk geval goed zien dat ook jonge geliefden verstrikt kunnen raken in het vertrouwen dat je opbouwt in een relatie. Samen pissen in de badkamer bijvoorbeeld (do-de-lijk). En ze deden allemaal stelletjes-spelletjes. Maar dan hele weirde. Zoals “ik hou zoveel van je dat ik je milt door m’n papiershredder wil halen”, “maar ik hou zoveel van jou dat ik je zou willen verkrachten met een schaar!” “Oh you win…”

Boy: Dat stelletjesgedrag van Margot en Lou was zo ongemakkelijk. Sowieso zat de film vol met ongemakkelijke situaties. Dat maakte ‘m voor mij vermakelijker en interessanter dan ik had verwacht. Zoals die douchescène na de sessie wateraerobics in het zwembad. Dik, dun, donker, licht, alle vrouwen zepen zich ongegeneerd in terwijl ze lekker aan het keuvelen zijn. Minutenlang. Naakt, zoals dat hoort onder de douche.

Noor: Eerlijkheid is duidelijk een thema in de film. Van Michelle Williams haar schoonheid was weinig over, waardoor ze juist mooi was, op een doorsnee manier. En die naakte vrouwen in de douche, zo niet-geil, dat zie je echt weinig.

Brankele: Ik vond het wel een beetje een Dove-reclame.

Boy: Daarin vliegt het keurig gekapte schaamhaar je anders niet om de oren hoor.

Brankele: Klopt, het was inderdaad allemaal verdacht goed gemanaged. Iedereen had hetzelfde figuurtje. Misschien dezelfde setdresser? In ieder geval maakte de soms langdurige ongemakkelijkheid het wat minder Amerikaans.

Noor: Af en toe vloog de film ook uit de bocht. Zoals wanneer Margot in het bed van haar buurman gaat zitten en hem vertelt verliefd te zijn, maar moet huilen omdat ze haar man geen pijn kan doen. Gelukkig werd dat moment toch nog grappig, omdat iemand voor ons net iets te hard “jeeeezus, wat irritant!” zei.

Boy: Wie vonden jullie eigenlijk het meest aantrekkelijk, goedzak Lou of die moeilijk kijkende buurman? Zelf vond ik die laatste maar een oppervlakkige pseudo-creatieve gladjakker. Met z’n creepy tekeningen en z’n riksja.

Brankele: De buurman, sowieso! Behalve z’n driekwartbroek dan. Seth Rogen, die Lou speelt, is een soort megaknuffelbeer met een raar gebit, dat is toch niet geil?

Noor: De buurman, in eerste instantie althans. Hoe sexy was het toen hij Margot uitgebreid ging vertellen “wat hij allemaal met haar zou doen”. Mooie, bijna erotische scène zonder dat ze elkaar met een vinger aanraken.

Brankele: En Margot dan Boy, kon je daar wat mee?

Boy: Wie kan die bambi-ogen weerstaan? Misschien keek ze net iets te vaak gezapig of zelfs licht zwakzinnig, maar stiekem wordt ze daar alleen maar schattiger van. Sowieso draagt Michelle Williams deze film met haar vertolking van Margot. Indrukwekkend hoe zij de laatste jaren een plekje aan het firmament van Amerikaanse topactrices heeft veroverd.

Brankele: Ze verbeeldde de seksuele frustratie vooral goed, met die neurotische gezichtstrekjes van ‘r. Fijn ook dat vrouwen ‘ns niet als lusteloze wezens werden afgeschilderd maar als mensen die zelf ook best een libidootje hebben hier en daar. Ik vond het ook een ontwapenende les: geef je vrouw seks als ze erom vraagt, anders is ze zo weg.

Noor: Maar jongens, is de conclusie dat elke relatie sowieso gedoemd is tot sleur?

Boy: Ik denk niet dat die sleur op zich het echte gevaar is. Eerder de angst ervoor, het ergeren aan de herhaling in plaats van de herhaling zelf.

Brankele: De angst voor het bang zijn. Je moet de sleur niet vrezen maar juist omarmen! Lang leve de sleur! Laten we sleurfeestjes organiseren! “Ank en Henk, nu al twintig jaar een en al sleur.”

Noor: Inderdaad, in een geslaagde relatie gaat het er om het bekende, vertrouwde niet te zien als gevaar. Je moet het anders ‘framen’. Dat deze film dat laat zien, vind ik eerlijk en vernieuwend.

Brankele: Maar een nieuw begin maken, dat is ook leuk toch? Met trio’s enzo, zoals hier. (Allebei de vormen ook, wederom on-Amerikaans.)

Boy: Natuurlijk is dat leuk, voor zo lang die spanning er is in ieder geval. Verder is het vooral jezelf wijsmaken dat je een ander pad bewandelt, terwijl je uiteindelijk op iets vergelijkbaars uit zult komen. Of ben ik nu te cynisch? In ieder geval is het geen toeval dat Lou kookboeken over kip schrijft. Wanneer zij in onbegrijpelijke bewoordingen over haar gevoelens praat, zegt hij: “What the fuck are you talkin’ about, I’m just making chicken!” “You’re always making chicken.” Kip als metafoor voor burgerlijkheid en herhaling.

Sponsored content: Kip, het meest veelzijdige stukje vlees. KIP!

Brankele: Elke dag iets anders met hetzelfde. Dat kan natuurlijk ook nog met je partner na veertig jaar samenzijn, maar dat is wel een kunst. Elke dag Kip Teriyaki gaat je de keel uithangen, hoe lekker je het eerst ook vond. Zoals in die douchescène wordt gezegd: “All new things get old.” De ontmaskering van de illusie dat liefde of een relatie zo spannend en opzwepend blijft als in het begin.

Noor: Over spannend en opzwepend gesproken, er ligt een scharrel in m’n bed.

Brankele: En daar wil je als de kippen bij zijn?

Noor: Zeker weten, hier is nog geen grammetje sleur te bekennen.

Boy: Laat ik dan afsluiten met de diepe basstem van Leonard Cohen. Ideale begeleidingsmuziek voor die stomende actie straks: