Een paard missen
Hoe een grap over een paard uitmondde in een roadtrip naar Brabant. Meubelwoonfabriek Empire bv uit Best gaf een prachtig paard in bruikleen voor het Overleven met Hard//hoofd-feest. Met pijn in haar hart bracht Maartje het dier weer terug.
Een paard
Ik was geen paardenmeisje, hoewel ik als peuter wel vaak wegliep. De oppas vond mij dan in een van de stallen van de buurman, boer Klaas. Meestal zat ik te spelen of ik lag in het stro te slapen, naast een grote zwarte hengst, Worthy, mijn lievelings. Ik heb nooit op hem gereden, wilde later niet op paardrijles en ook geen verzorgpony. Ik was geen lid van de Pennyclub en heb Black Beauty altijd een stomme film gevonden. Toch mis ik nu een paard.
‘Een paard’ werd min of meer voor de grap aan de line-up van het Overleven met hard//hoofd-feest toegevoegd. Niet in de laatste plaats omdat nog niet alle artiesten op het moment van de aankondiging bekend waren. Misschien kwam het door de context: een geheimzinnig Eskimovolk voorspelde het einde der tijden. Misschien zag men het paard als een mogelijke Messias. In elk geval werd er op Facebook onverwacht enthousiast gereageerd. Toen konden we natuurlijk niet meer terug. En zo kwam het dat er opeens ‘een paard’ op mijn to do-lijstje stond.
Super groot ijzeren paard
‘Heanig an’ van kunstenares Melanie Spenkelink
Lampen | overige
Paarden zijn er in alle soorten en maten. Ze hebben een schofthoogte van 147 centimeter of hoger. Sampson, een 19e-eeuwse Shire-ruin houdt al sinds 1850 het wereldrecord van het grootste (219 centimeter) en zwaarste (1524 kilo) paard. Voor het feest dat de Apocalyps moest gaan afwenden was ik op zoek naar een dier van dergelijke proporties. Het moest toch zeker wel gouden kalfachtige kwaliteiten in huis hebben. Een charisma dat Mozes nog eens twee keer aan zijn baard zou doen krabben. Tijdens mijn zoektocht bleek echter al snel dat dit niet zo eenvoudig was. Mooie exemplaren, zoals een reusachtig opblaasbaar paard (17 meter x 6 meter x 3,5 meter) genaamd ‘Heanig an’ en een paard gemaakt van ijzeren onderdelen hadden al andere verplichtingen. De My Little Pony Cupcake van kunstenares Tinkebell kon op zo’n korte termijn niet vanuit New York overkomen en hoewel mij een kleiner exemplaar van haar hand in bruikleen werd aangeboden, maakte ik me zorgen. Daar kwam nog bij dat niet iedereen in de organisatie van het feest even overtuigd was van de noodzakelijkheid van het paard. Ik stond op het punt toe te geven, was bereid genoegen te nemen met een provisorisch paard van aluminiumfolie, toen ik mijn blik viel op een advertentie van woonwinkel Empire in de rubriek Lampen | overige op Marktplaats.
Een kleine versie van Cupcake door kunstenares Tinkebell
Nog voor ik op de foto klikte, wist ik dat dit het paard was waar ik naar op zoek was. Wonder boven wonder was At Weijers, eigenaar van Empire, ook bereid het paard gratis uit te lenen. De enige voorwaarde was dat ik het zelf voor vervoer zou zorgen. Ook dit bleek eenvoudiger gezegd dan gedaan. Ons paard is een echt paard, een dier uit een stuk, met een schofthoogte van 160 centimeter, en prachtige puntige oortjes die de totale lengte op 215 centimeter brengen. Zo’n gevaarte laat zich niet heel eenvoudig vervoeren en Best bleek ook niet om de hoek. Ik was nog steeds geen paardenmeisje en dus niet in het bezit van een paardentrailer, maar uiteindelijk vond ik toch een hoge aanhangwagen waar zijn kop, ik bedoel hoofd, uit kon steken. Na het afsluiten van een evenementenverzekering – volgens At Weijers heeft het dier een ‘marktwaarde’ van € 2500, wat net even boven het budget voor de aankleding viel – ging ik op pad. Eenmaal bij Empire aangekomen, het huisnummer was niet zichtbaar maar de dinosauriër voor de deur was niet te missen, werden we welkom geheten door John. Met behulp van spanbanden, kartonnen dozen en bubbeltjesplastic zorgden we ervoor dat de reis voor het dier zo aangenaam mogelijk zou verlopen. Hoe het verder ging, is bekend. Op het feest verging de wereld, maar het paard schitterde. Terwijl wij dronken en verlepten, de dansvloer plakkerig werd, het aluminiumfolie losliet, en de rij voor de wc onvergeeflijke proporties aannam, bleef het glorieuze dier statig en fotogeniek.
Foto: Jan Postma
Afscheid
Helaas komt aan elke droom een einde. Ik heb gesmeekt, gedreigd, een klein beetje gehuild, maar de zakelijk leider was onverbiddelijk. Het paard moest terug. Dus dat gebeurde. Op dinsdag 3 juli zijn we terug gereden. In Best stond John ons al op te wachten met zijn steekwagentje. Het ging allemaal heel snel. Voor ik het wist stond het paard weer op zijn pallet in de hal, tussen de andere rekwisieten: het reusachtige zeepaardje, de kaken van een haai, een levensgrote Betty Boop. Empire in Best is een mooie zaak, er werken de meest vriendelijke Brabanders die ik ken, en ze zorgen goed voor hem, dat is zeker. Toch, zoals je dat kan hebben wanneer je een keer goed verliefd wordt, zo verliefd dat alle vorige flings er bleekjes bij afsteken, zo heb ik nu het gevoel dat er iets mist. Iets waarvan ik niet wist dat het aan mijn leven ontbrak. Ik zit te schrijven op het hard//hoofd-kantoor en ik mis mijn paard.
