hard//hoofd

Deze week twee voor de prijs van een: een gesprek over zowel speelfilm ‘Sleeping Beauty’ als documentaire ‘Girl Model’. De eerste over de oogstrelende, maar getroubleerde studente Lucy die ondanks meerdere baantjes geld tekort blijft komen. Het spelen van schone slaapster biedt uitkomst. Gedrogeerd, voor rijke oude mannen die met haar kunnen doen wat ze willen, zo lang er maar geen penetratie aan te pas komt. Het lijkt wachten tot Lucy’s leven definitief ontspoort. Ook ‘Girl Model’ schetst geen vrolijk wereldbeeld. De documentaire werpt een confronterende blik achter de schermen van de modellenindustrie. Centraal staat Nadya, een 14-jarig meisje uit een straatarm gezin in Siberië. Samen met een aantal anderen wordt ze gescout en een gouden toekomst als model in Japan beloofd. Daar komt niets van terecht. Uitbuiting en een totaal gebrek aan begeleiding is wat op ze wacht.

Boy: Zo, dat was wel een marathon ongemakkelijk voelen…

Noor: Vooral in Sleeping Beauty, toen die vrouwen in omgekeerde foeutushouding met hun kontgat omhoog lagen. Ik was de hele tijd bang dat die man achter mij zich aan het aftrekken was.

Boy: Wel prettig dat ze zo keurig waren hun kontgat met hun hand te bedekken.

Kelli: Huh, zijn jullie wel naar dezelfde film geweest als ik?

Noor: Het was die scène nadat de dames met zwarte sm-sliertenpakjes het diner hadden opgediend voor die oude knarren. Ze lagen bij de openhaard.

Kelli: Ohw, ik heb daar een beetje langs gekeken.

Boy: Dat zal bij deze film en documentaire wel vaker voorkomen.

Kelli: Kontgaten?

Boy: Hahaha, nee, wegkijkend publiek.

Kelli: Nou, niet iedereen gelukkig. Het schijnt dat tienermodel Nadya naar aanleiding van haar rol in Girl Model veel post heeft gekregen – zeker gezien het Siberische gat waar ze vandaan komt.

Noor: Ik mag hopen dat die documentaire wat reuring veroorzaakt. Het was totaal onverantwoord hoe de daarin geportretteerde volwassenen omgaan met minderjarige, onschuldige meisjes.

Boy: Eigenlijk laten beide films in de kern hetzelfde zien. Macht corrumpeert en mensen zijn tot verschrikkelijke dingen in staat. Die geile oude mannen in Sleeping Beauty hebben geld genoeg en hoeven voor hun status niet te vrezen, omdat alles achter gesloten deuren gebeurt. Voor degenen die de touwtjes in handen hebben binnen modellenindustrie geldt hetzelfde, omdat iedereen om hen heen volgens dezelfde principes denkt – verkoopt dit lichaam, dit gezicht, of niet. Bovendien zijn de piepjonge en straatarme modellen machteloos, zeker in een vreemd land waar ze de taal niet spreken.

Kelli: Toch is er een duidelijk verschil: in Sleeping Beauty had hoofdpersoon Lucy het zelf in de hand, het was haar keuze, ze had ook tig andere baantjes om haar huur mee te betalen. Die vrijheid kennen meisjes zoals in Girl Model niet. Voor hen is modellenwerk een van de weinige mogelijkheden om hun arme bestaan te ontvluchten. Dat maakt de rol van die scout, Ashley, ook zo scheef. Ze belooft de uitverkoren meisjes gouden bergen in Japan, maar die komen bijna allemaal van een koude kermis thuis. Een droom armer en een paar duizend dollar schuld rijker.

Noor: Die Ashley was sowieso gestoord, met haar akelig steriele aquariumhuis, twee naakte poppen op de bank en al die verknipte foto’s. En dat was dan de enige ‘sterke’ vrouw die iets te zeggen had. Zo komt het natuurlijk nooit goed met die vrouwelijke rolmodellen.

Boy: Bizar feit: Ashley nam het initiatief voor deze documentaire. Dat deden de makers uit de doeken na de première op IDFA. Met een vage pitch over verbanden tussen modellenwerk, pedofilie en prostitutie heeft ze hen benaderd.

Noor: Wow, dat geeft het verhaal wel een extra dimensie.

Boy: Eigenlijk zijn zowel Ashley als hoofdpersoon Lucy uit Sleeping Beauty ondoorgrondelijk. Je snapt hun motieven niet, kunt geen vat krijgen op hun psychologie. In de documentaire werkt dat voor mijn gevoel goed, terwijl de film er de plank juist door misslaat.

Kelli: Mee eens. Voor mij was Sleeping Beauty het bewijs dat een goed idee, een paar opvallende scènes en een fijne cinematografie nog geen goede film maken.

Noor: Ja, er wordt zo weinig uitgelegd, als kijker moet je alles zelf invullen. Daardoor wordt het niet alleen een onwaarschijnlijk vage film, maar had ik ook geen greintje gevoel bij de karakters.

Boy: Toch wil ik ‘m niet zo eenvoudig afserveren. Ja, het was geen steengoede film. Maar er sprak wel durf uit, en een stijlvaste hand van een regisseur die weet wat ze wil. Dat vind ik erg knap voor een debuut. Zowel de film als de documentaire gaan ook niet alleen over de psychologie van de karakters. Onze beweegredenen worden net zo goed in vraag gesteld. Waarom laten wij onszelf kleding aanprijzen door vrouwenlichamen waarop het woord ‘ronding’ niet van toepassing is? Waarom moet ik opgewonden worden als ik naar reclame voor een bakje smeerkaas kijk? En we kunnen wel doen alsof die geile grijzaards uit Sleeping Beauty ontzettend ver van ons afstaan, maar hoe dapper zijn we in de confrontatie met onze eigen extreemste fantasieën?

Noor: Is die fantasie dan dat we het liefst ranzige seks hebben met totaal gewillige meisjes die eigenlijk nog geen vrouw zijn? Zonder penetratie natuurlijk, want dat was taboe.

Boy: “Your vagina is a temple”, mooie uitspraak van die chique hoerenmadam.

Noor: Ik vond dat juist hypocriet. En Lucy ook, toen was ze ook eventjes heel scherp en realistisch: “My vagina is not a temple at all.”

Boy: Hypocriet of niet, ik vond het een interessante grens. Het legt de nadruk op de oppervlakte, net zoals uiterlijke schoonheid dat doet. Wie je bent, dat maakt niet uit, als je maar mooi kunt wezen.

Noor: Dat maakte die cyste in de buik van Ashley ook zo krankzinnig.

Boy: Mooi van buiten, verrot van binnen.

Kelli: Zullen we het daar alsjeblieft niet meer over hebben? Ik heb nog steeds nachtmerries van de gele haren op dat gore ding. Hierbij beëindig ik dit gesprek.