hard//hoofd

Regisseur David Cronenberg maakte Cosmopolis, naar het gelijknamige boek van Don DeLillo. Een futuristische film over een jonge miljonair die een dag lang in een limousine door een stad rijdt, op weg om zijn haar te laten knippen. Hij lijkt echter vastbesloten om alleen maar slechte beslissingen over zijn fortuin en leven te nemen. In combinatie met de chaos en ellende die hij op zijn pad tegen komt – waaronder een presidentiële stoet, antiglobaliseringsprotesten en de begrafenis van een beroemdheid – werkt hij zichzelf gedurende de dag steeds verder in de nesten.

Noor: Hoeveel mensen liepen er bij jullie de zaal uit?

Emma: Veel, ik denk wel acht.

Noor: De hele film was één groot symbool. Eén groot, vervelend en leeg symbool.

Emma: Ze spraken wel in mooie zinnen, vond ik.

Noor: Ja, maar die had de regisseur rechtstreeks uit het boek van Don DeLillo gekopieerd. Dat boek schijnt heel goed te zijn.

Hiske: Maar dit script sloeg nergens op. Nu werden het semi-pretentieuze zinnen die net niet op elkaar aansloten. Het leek geschreven door een groep eerstejaars filosofiestudenten die voor het eerst aan de paddo’s zijn. “I feel located totally nowhere. But what is location?”

Noor: Haha, ja. “People will not die, they will drown in a stream of information.”

Hiske: In de context van een boek kan ik me voorstellen dat zoiets mooi is, maar opgedreund door de hoofdrolspeler van Twilight is het echt om te janken.

Noor: Jij zat ook een beetje te huilen zag ik.

Hiske: Ja, uit wanhoop. Ik was bang dat de film nooit zou ophouden en ik voor altijd in die bioscoopzaal zou moeten blijven.

Emma: Maar hebben we dan niets geleerd? Een beetje?

Noor: We hebben geleerd over het falende kapitalisme.

Emma: Maar dat wisten we toch al? Die massaprotesten zijn er nu ook gewoon. Live, op straat. Dus wat dat betreft is deze film niet futuristisch genoeg.

Noor: Weer allemaal lege symbolen.

Hiske: Ja! Met dat dialoog waarin ze ratten met de munteenheid vervangen. “Wat als we zouden betalen in ratten?” Argh…

Emma: Je voelde echt dat de filmmakers vonden dat ze daarmee een gouden greep hadden gedaan. Echt zo tongue in cheek, dat ze daar meteen vijf vervolg-grappen op maakten. “Heb je vijf ratten voor een dollar?”

Hiske: Ook weer zoiets waarvan je misschien twee seconden denkt “misschien wel interessant”, en dan: “oh nee, niet interessant, maar gewoon irritant”. Het boek was misschien heel visionair, het is uit 2003. Daar kun je nog van zeggen: wauw, toen al een voorspelling van de financiële crisis. Maar deze film is van ver daarna, en dan kun je toch wel iets opwindender doen dan iets met dode ratten en de leegte van het grote geld?

Emma: Het is ook in zekere zin interessant, qua tijdsbeeld, dat het gaat over iemand die ontzettend bang is voor virussen. Die obsessief met zijn gezondheid bezig is, die zich steeds zorgen maakt over de veiligheid van zijn kogelvrije, gepantserde auto. Die obsessief elke rare plek op zijn lichaam in de gaten houdt. Die dokter zei over die moedervlek: “Let it express itself.” Oftewel: laat het los. Maar hij is al te ver heen met zijn neuroses.

Hiske: Ik kon me van bepaalde scènes eigenlijk wel voorstellen dat ze in het boek grappig of opwindend zijn, maar in de film sloegen ze dood. Die Robert Pattinson deed het ook gewoon niet goed. Hij leek een soort jonge Robocop, maar dan met nog minder emoties.

Emma: Denk je dat dat de opdracht van de regisseur was? “Héél weinig emoties, Robert!”

Hiske: Haha. “Néé Robert, minder emotie! Je voelt te véél! De mensen moeten zich op geen enkele manier met je kunnen identificeren.” Zijn doodenge vrouw kreeg waarschijnlijk hetzelfde advies.

Noor: Ja. wat was dat ook! Zij was dan zogenaamd de meest pure en serene vrouw op aarde. Met huidskleur-jurk en blond doorschijnend haar. Een dichteres, natuurlijk, die zich verliest in een boekenwinkel. Wat een cliché. “Kijk, kille miljonair: boeken, die hebben emotie, daar kan jij niet bij.”

Noor: Op het einde schoot hij ook ‘een gat in zijn hand’.

Emma: Oh, haha, dat snap ik nu pas.

Noor: Paf! Weer een symbolisch symbool.

Hiske: Hahahaha, maar dat is in het Engels helemaal geen uitdrukking! Ze hebben dus speciaal voor het Nederlandse publiek een lege metafoor erin geplaatst. Dat is dan wel weer sympathiek.

Emma: Alles was mogelijk. Het is een absurde film met een hoofdpersoon met Heel Veel Geld. Er kon dus van alles gebeuren, en toch deed hij niets interessants!

Noor: Ja, precies. We waren net zo verveeld als hij. Het publiek dacht hetzelfde als de hoofdpersoon: “Nou en?”

Emma: Dat had hij ook lekker voor zichzelf kunnen houden.

Noor: Ik las dat Robert Pattinson tegen David Cronenberg zei dat hij het script eigenlijk niet echt begreep. Toen zei de regisseur: dat komt nog wel. Dus dat krijgen wij straks ook naar ons hoofd geslingerd. Misschien zijn we wel te dom.

Hiske: Hahahaha, nou FUCK YOU DAVID CRONENBERG. Zijn we uitgepraat? Ik ga jam maken.