Filmtrialoog:
Moonrise Kingdom
De langverwachte nieuwe film van regisseur Wes Anderson is weer tot in de puntjes gestileerd. Op een eiland voor de kust van New England ontsnapt Sam uit padvinderskamp Ivanhoe om bij zijn geliefde Suzy te zijn. Wat volgt is een zoektocht naar het duo, aangevoerd door een sterrencast van Frances McDormand, Bill Murray, Bruce Willis, Tilda Swinton en Edward Norton. Zullen Sam en Suzy hun ketenen kunnen afwerpen om samen te eindigen?
Zara: Ik zou best wel graag in het Wes Anderson-universum willen wonen.
Rutger: Je hebt al een geel overhemd aan. Een goed begin.
Boy: Wonen in dat rare hoofd van hem? Mwah. Wes Anderson is als koekjesdeeg, je moet er niet te veel van eten.
Rutger: Boy, heb jij nou ook al een geel overhemd aan?
Zara: Als het er maar goed uitziet toch. Moonrise Kingdom was weer fantastisch om naar te kijken.
Rutger: Ja, en dat was het dan. Op een gegeven moment kwam er een zin voorbij die – ik denk onbedoeld – het hele oeuvre en succes van Wes Anderson samenvat: “Poems don’t always have to rhyme. They’re just supposed to be creative.” Als het maar een beetje creatief is, dan ben je klaar.
Zara: Daar heb je een punt, maar ik vind het te makkelijk om al het werk van Anderson als “lekker creatief, maar inhoudsloos” af te schrijven. Vorm is bij hem heel belangrijk, tot op het neurotische af, maar de verhalen die hij te vertellen heeft, die kun je niet zomaar negeren.
Rutger: Dit verhaal leek me heel autobiografisch. Dat jongetje was toch gewoon een jonge Wes Anderson? De eenzame nerd voor wie alles goedkomt.
Boy: Inderdaad. Anderson heeft al verteld dat hij, toen hij zelf een jaar of tien elf was, samen met zijn oudere broer in een uitvoering van Benjamin Brittens kinderopera Noye’s Fludde speelde. In de film wordt dat stuk ook opgevoerd.
Zara: Het was een mooie kruising van een sprookje en een jongensboek.
Rutger: Nerds zijn de laatste jaren steeds vaker de held. Het is bijna weer een cliché.
Boy: Het gaat niet om nerds per se. Maar om de buitenstaanders, de sociaal onhandigen. Dat zij de helden zijn in een prachtig vormgegeven cinematografisch universum waarin alles klopt, alles mooi is en waar ‘quirkiness’ tot kunst verheven wordt, dat spreekt mensen aan, omdat het een geruststellende gedachte is dat datgene waarover je normaal onzeker bent, ook cool kan zijn.
Rutger: Ik vond de trailer al irritant. Alles zei een beetje: het maakt niet uit waar het over gaat, want ik ben hip en dus komt iedereen toch wel kijken. Bill Murray liep gewoon Bill Murray te zijn, dat was al genoeg blijkbaar. Zijn personage was totaal loos. Weet je, het staat voor mij symbool voor een hele subcultuur van ijdele hipster-nerds die alleen maar ideetjes hebben, veel van presentatie en design weten en heel goed kunnen netwerken, maar uiteindelijk niets te vertellen hebben.
Zara: Hoewel ik het hele ‘vorm boven inhoud’ niet per se als een minpunt zie – ik hou oprecht van zijn stijl – zou ik het wel interessant vinden een keer iets heel anders te zien van Anderson. Een heel minimalistische film, met maar twee personages.
Boy: Volgens mij is het echt een misvatting dat alles bij Anderson vorm boven inhoud is. Het is alsof je Nescio verwijt dat hij alleen maar mooie zinnen schrijft, terwijl hij óók grote thema’s ontleedt.
Zara: Wat was hier het grote thema dan?
Boy: Onschuld! Kinderlijke fantasie! Avontuur!
Zara: Ja. Bij Anderson gedragen de volwassenen zich altijd als kinderen, terwijl het hier precies andersom was.
Boy: Die scène waarbij ze op het strand gaan zoenen en hij zich excuseert voor zijn erectie. Dat was echt schattig.
Rutger: Dat vond ik juist ontzettend goor, omdat je zag dat hier de natte kinderdroom van de regisseur werkelijkheid werd. Dat meisje was ook veel te sexy, alsof Anderson zijn jeugdfantasie optimaal kon invullen.
Zara: Jij vond haar toch ook wel chill? Je ademde steeds heel zwaar als ze in beeld kwam.
Rutger: Ja, en dat verwarde me. Duidelijk te jong, maar toch zo wulps! Moet ik me nu geil voelen, en tegelijk ook schuldig? Heb ik ook met die American Apparel-reclame met die twee meisjes die hun been optillen. Ik heb dan zin om “WAT WILLEN JULLIE VAN ME?!” naar dat billboard te schreeuwen.
Boy: Weet je wat ik zo moeilijk vind. Eigenlijk vond ik de film niet eens zo ontzagwekkend goed. Maar dat dacht ik ook nadat ik The Darjeeling Limited voor de eerste keer zag. Daarna volgde nog een keer of wat en al snel ging ik er van houden. Als een vakantie die jaren later, bij het doorbladeren van het fotoalbum, veel bijzonderder blijkt dan nadat je net terug bent gekomen.
Zara: Jezus Boy. Wat poëtisch. Maar je hebt gelijk, het zit ‘m in de details. Niet in de grote lijnen.
Rutger: Misschien heb ik daar het geduld niet voor. En ik vind die aankleding ook oprecht indrukwekkend hoor. Jullie zien er ook heel mooi uit. Vette design-bril Boy, dat wilde ik al heel lang tegen je zeggen.
Boy: Dank, Italiaans. Jammer dat jij er zo gewoontjes bij zit, gele overhemden hadden we afgesproken toch? Dat zou Wes dus nooit toestaan. Jij was allang uit het script geschrapt. Of er was een stylist langskomen om je een radicale make-over te geven.
Zara: Er zit maar een ding op, Rutger. Je zult een padvindertje moeten worden. Dat is de enige manier waarop je die hete achtste-groeper ooit zult kunnen veroveren. Wasberenmuts op en gáán met die symmetrische overgestyleerde vintage-banaan.
