De masturbeerscène was wel heel aandoenlijk." /> De masturbeerscène was wel heel aandoenlijk." />

Hard//hoofd

Kunst als oefenruimte. In gesprek met Ola Lanko / Luister hier de podcast

The Dictator

Filmtrialoog

Tekst Redactie

Admiraal-generaal Aladeen van het Noord-Afrikaanse land Wadiya wordt door zijn oom buitenspel gezet zodat het land een democratie kan worden en er miljarden kunnen worden verdiend aan de inheemse oliebronnen. Machteloos slentert hij over de straten van New York, tot hij hulp krijgt van een linkse activiste uit Brooklyn en een voormalige atoomwetenschapper uit zijn land. Kan de democratie voorkomen worden?





Kasper: Ik heb me heel erg vermaakt. Het was leuk om weer eens een gescripte film van Sacha Baron Cohen gezien. De laatste twee met Borat en Bruno draaiden vooral om zijn confrontaties met gewone mensen.

Sanne: Jij bent een kenner?

Kasper: Zo ver zou ik niet willen gaan, maar ik heb hem wel vanaf het begin van zijn carrière gevolgd. Toen hij begin jaren ’00 met Ali G op de Nederlandse televisie te zien was, was ik meteen verkocht. Dankzij dit soort scènes kan hij bij mij niet meer stuk.

Rutger: Hij is op zijn best in die guerilla-comedy met Ali G en Borat, en hij is een hele goede komische acteur (recent nog in Hugo). Maar als grappenschrijver ben ik niet overtuigd. Dan wordt het vaak erg flauw en banaal. "Ohhhhhh een piemel in beeld! Nou ja zeg!"

Kasper: Ik denk dat Baron Cohen van zichzelf helemaal niet zo’n humorist is. Hij doorziet vooral erg goed culturele verschillen en de ongemakken die daarmee gepaard gaan. Daar heeft hij zich tijdens zijn studie Geschiedenis ook in verdiept. Daarnaast heeft hij veel lef. Mijn vriendin houdt een kussen voor haar gezicht als we naar Borat kijken.

Rutger: Ah, hij is dus eigenlijk een antropologisch filosoof! Vertel eens, dr. Van Royen, wat is het thema van zijn oeuvre dan?

Kasper: Welnu, het komt mij voor dat Baron Cohen telkens weer aantoont dat er geen politiek midden is, en dat we allemaal hypocriet zijn. Beschaving is een illusie. Zo laat hij zien dat iedereen ‘slecht’ is, of dat nou een dictator is in een schurkenstaat, of enge linksdraaiende vrouwen met okselhaar en kwarktaart.

Sanne: Jij stelt feministen gelijk aan dictators. REALLY, son?

Kasper: Kijk, dat is het mooie van Baron Cohen, hij kan dat soort dingen zeggen als typetje. Ik wou dat ik hem was.

Sanne: Je lijkt ook wel een beetje op hem, Kas. Een beetje.

Kasper: Oh, dank je.

Rutger: Dus er is eigenlijk geen ‘goed’ en ‘slecht’? Vandaar de grap in deze film dat Aladeen de woorden ‘negatief’ en ‘positief’ allebei naar zichzelf vernoemd had, wat tot verwarring leidde bij die HIV-test. Dat was wel hilarisch trouwens.

Kasper: Dat heb jij Aladeen opgemerkt Rutger!



Sanne: Ik was bang voor heel veel flauwe grappen over verkrachting en genocide.

Rutger: Terwijl jij het hardst lachte om die abortusgrap.

Sanne: Oh ja, hahaha.

Kasper: Het was een beetje een potpourri van de verwachte smerigheden (waar ik mij niet aan kon ergeren, omdat het voor mijn gevoel er ook wel een beetje bij hoort) en echt wel slim bedachte grappen over de wereld waarin wij leven.

Rutger: Dat vind ik juist zo storend! Je weet dat Baron Cohen echt heel slim is, maar hij lijkt dat niet door te willen zetten. Als een puber die het niet cool vindt om hoge cijfers te halen. Het niveau gaat op en neer van briljante grap naar domme gorigheid. Ik ben niet tegen harde of gore grappen, maar deze waren zo slecht geschreven...

Sanne: Precies. Zelfs zaken als pedofilie of de Holocaust kunnen grappig zijn, maar dan moet het wel een fucking goede grap zijn. Hier ging het vaak niet verder dan 'iets grofs doen met een controversieel onderwerp'.

Kasper: Ik schaamde me vaak tijdens de film, omdat ik dan door mijn lachen heen Rutger naast mij afkeurend hoorde zuchten. Ik voelde me dan alsof hij me betrapt had bij het doen van iets viezigs.

Rutger: Zoals toen die geitenhouder die vrouw uit haar borsten ging melken.

Kasper: Hahahaha ja dat was zo slecht!

Sanne: Ik vond de masturbeerscène wel heel aandoenlijk.

Kasper: Ja! Dat vind ik ook zo mooi, dat zijn typetjes altijd ook iets tragisch hebben.

Sanne: Wel jammer dat hij dan daarna weer met die tissue door de winkel rent en zijn zaad afveegt aan de wang van het meisje.

Kasper: Hahahaha, ja dat was jammer.

Sanne: Het viel me nu wel voor het eerst op dat Baron Cohen echt sexy is. Jij dus ook, Kas. Steek die maar in je zak.

Rutger: Echt? Hoezo?

Sanne: Dat moet je aan mijn psychiater vragen.

Kasper: Dank je.

Sanne: Hoe vonden jullie dat de vrouwen ervan af kwamen? Ik verwachtte dat ze veel slechter naar voren zouden komen.

Kasper: Heb jij zo’n laag beeld van vrouwen dan?

Rutger: Hahahahaha!

Kasper: Ik heb niet gelet op vrouwen, die interesseren me over het algemeen ook niet zo. Ik vond ze niet echt knap ieder geval. Niet zo sexy.

Rutger: Ik vond ze ook niet echt geil.

Sanne: Megan Fox deed toch mee? Klootzakken.

Rutger: Wat? Zijn we eens niet seksistisch, is het weer niet goed.

Kasper: Ja, wat is dit nou?

Sanne: HOE IS DIT NIET SEKSISTISCH?!

Rutger: Nou... Ik kreeg geen zin in seks van de vrouwen in de film. Dus het had geen seksistisch effect op mij, eigenlijk.

Sanne: Hahahaha.

Rutger: Het plot was eigenlijk gewoon hetzelfde als in Coming To America van Eddie Murphy (ook al zo'n wisselvallige comedian), waarin een Afrikaanse prins een vrouw gaat zoeken in New York. Murphy gaat in de McDonald’s werken, Baron Cohen in een veganistisch-lesbisch-pacifistische winkel, maar het idee is hetzelfde.

Sanne: Ja en de naam Aladeen en zijn aankomst bij het VN-hoofdkwartier waren een verwijzing naar Alladin. Maar de grootste inspiratie was natuurlijk The Great Dictator van Charlie Chaplin. Het wordt zelfs op een gegeven moment letterlijk gezegd: “You will be a great dictator!” Ik denk dat Sacha Baron Cohen eigenlijk Charlie Chaplin wil zijn, met die typetjes en dat geheimzinnige gedoe rondom zijn eigen identiteit. Hij gaat altijd als een of ander karakter naar award-shows, anders niet.

Kasper: Het schijnt dat hij dodelijk verlegen is in het ‘echt’.

Sanne: In Chaplins film wordt Hitler geparodieerd; hier Kaddafi. Het is ook allebei een onwaarschijnlijk verhaal over persoonsverwisseling - Hitler wordt verwisseld met een joodse kapper die precies op hem lijkt, Aladeen met een geitenhoeder. Ook hier een sentimenteel einde waarin de dictator zich tot het volk richt en pleit voor naastenliefde en vrede (ik moet trouwens altijd janken van die scène in The Great Dictator).

Rutger: Maar Baron Cohen mag echt Chaplins schoenveters niet strikken. Hij is dapper in confrontaties, maar niet in het schrijven van zijn script. Op het einde was de dictator nog steeds een eikel.

Sanne: Chaplin zei in zijn autobiografie ook dat hij nooit op zo’n lichte manier met het onderwerp was omgegaan, als hij had geweten dat later de Holocaust zou plaatsvinden.

Kasper: Goed, dat einde was jammer. Maar ik blijf fan.

Rutger: Over de Holocaust gesproken: Ben Kingsley was ook totaal misplaatst in deze film.

Kasper: Wat heeft dat met de Holocaust te maken?

Rutger: Ben Kingsley speelde in Schindler’s List.

Kasper: Ah, die heb ik niet gezien. Ik kijk eigenlijk nooit films.
Deel op of
Redactie
b
a
a