Lieve Mees:
Spambot
Het leven is nog altijd zwaar en bij vlagen onbegrijpelijk. Elke dag weer worstelt de mensheid met het bestaan en aan het eind van de dag lijken er alleen nog maar meer vragen bij gekomen te zijn. Gelukkig is Mees terug om in haar tweewekelijkse vragenrubriek de dilemma’s van de moderne mens op te lossen. Heb jij ook een prangende kwestie? Leg het Mees voor en wie weet krijg je volgende keer antwoord: mail naar mees@hardhoofd.com of vul onderaan het anonieme formulier in.
Lieve Mees,
Ik ben kunstenaar en creatief ondernemer en laatst was er iemand bij me die op vakantie was geweest en foto’s had gemaakt met een iPhone4. Onder andere met de Hipstamatic app en meer van dat soort onzin. Ik haat die dingen uiteraard, omdat het hartstikke nep is en dus stom, maar ik was ondersteboven van die foto’s. Sindsdien word ik inwendig verscheurd door mijn geweten dat die apps verfoeit, en mijn eigen ogen, die het ge-wel-dig vonden.
Mees, hoe ga ik hiermee om? Vertel ik het mijn (even kritische) vrienden? Maak ik me druk om niks?
Anonymous.
L.S.,
De Hipstamatic app is natuurlijk de zoveelste bijkomstigheid van de analoge fotografietrend, na die Lomo camera’s en Polaroids. Het is een stuk makkelijker –en goedkoper!- in ieder geval dan het kopen en ontwikkelen van film. In september plaatste de New York Times een serie van Damon Winter over soldaten in Afghanistan, geschoten met Hipstamatic op de iPhone. Prachtige foto’s, zeker, maar Jan en alleman viel over zijn methode. Slim van hem trouwens, want een beetje controverse is altijd goed voor de PR. Enfin, de discussie laaide op over de authenticiteit van de foto’s. Toch bijzonder dat niemand zich lijkt te herinneren dat we nog helemaal niet zo lang geleden oeverloos discussieerden over digitale fotografie an sich, of over Photoshop. Rest mij je achter te laten met de volgende vraag: in hoeverre is fotografie überhaupt een weergave van de werkelijkheid? Zelfs zonder de rode gloed van een Hipstamatic-filter, blijft het een gekaderde afbeelding. Het klinkt een beetje cliché om te zeggen, maar uiteindelijk is het toch de fotograaf die het werk moet doen, en niet de iPhone.
—-
Onderwerp: kgKfmzOgAxeN
De vraag:
Ook keeidrnn uit een beschermde en warme opvoeding lopen soms gevaar….peer presure kan enorm zijn. Heb een aantal jaren bij jeugd justitie gewerkt….en kwam ze helaas soms tegen in het systeem.
L.S.,
Toch bijzonder hoe je als spam-bot tegelijkertijd dyslectisch, sociaal bevlogen, kortaf, en onduidelijk kan zijn. Ik vind je een stuk leuker dan deze die ik laatst kreeg: “7807hm rergblqsbrqx,[url=http://kkdgznzotqju.com/]kkdgznzotqju[/url], [link=http://ivutvjxgjzht.com/]ivutvjxgjzht[/link], http://mwqvylkyylxr.com/”. Daarom, een eervolle vermelding in de vragenrubriek. Leve het anonieme invul formulier.
—-
Lieve Mees,
Ik ben een masterstudent geschiedenis. Het einde van mijn studerende leven lijkt dus in zicht. Nu heb ik geen idee wat ik daarna moet doen, en ik zag dat jij hier mensen allerlei handige tips gaf. Momenteel ben ik werkzaam in de horeca, maar ik geloof niet dat ik dat de rest van mijn leven zou willen doen, hoewel het niet slecht verdient en je nog eens mensen ontmoet. Ik hoop dat ik mijn vergaarde kennis nog eens nuttig kan gaan gebruiken, in plaats van altijd de betweter uit te hangen. Ik heb een brede culturele interesse en een iPad. Kan jij mij helpen?
Liefs Jilles
L.S.,
Ik vraag me toch af waarom je deze vraag stelt aan iemand die een universitaire opleiding heeft, in de horeca werkt, en daarbuiten op een website de betweter uithangt. Edoch! Er is hoop. Jonge ambitieuze Amerikanen weten het al decennia: de sleutel tot het bereiken van iets in het leven is wat ze zo leuk noemen: extracurricular activities. Ook vrijwilligerswerk (en dan heb ik het niet over klaar-over spelen bij de lokale basisschool, maar eerder over bijvoorbeeld het schrijven voor een site voor kunst en journalistiek) is een goeie manier om ervaring op te doen. Hiermee kan je veel leren over wat je wilt doen, en zo kan het zomaar in eens zijn dat je op je plek terecht komt. Maar geef die baan in de horeca nog niet op, want in de tussentijd moet de huur betaald worden.
—-
Lieve Mees,
Waarom heerst er zo’n taboe op vreemdgaan binnen onze generatie? Volgens mij gingen onze ouders, en met onze ouders bedoel ik de generatie van onze ouders, daar flexibeler mee om. Ik heb bijvoorbeeld vrienden die tegen vreemdgaan zijn, maakt niet uit wat de omstandigheden zijn. Maar hoe realistisch is het om als je getrouwd bent in 10-20 jaar nooit vreemd te gaan? En moet je als iemand vreemd gaat meteen uit elkaar, zoals mijn vrienden beweren? Mijn moeder zegt dat het juist goed kan zijn voor een relatie, niet een hele affaire ernaast, maar gewoon een keertje vreemdgaan, en het dan niet vertellen uiteraard.
Zelf vraag ik me af hoe je er flexibel in kunt zijn. Theoretisch vind ik wel dat het een keertje moet kunnen, maar als ik het mee zou maken, dan waarschijnlijk niet. Bovendien: ik zou het zelf ook niet kunnen zonder dat ik me ontzettend schuldig zou voelen. Wat vind jij er van?
Liefs,
M.A.
L.S.,
Ik moet je gelijk geven, het lijkt soms wel alsof onze voorgangers (vergeet opa en oma niet) makkelijker deden en doen over affaires. Toch vraag ik me af of het aan de generatie ligt, of aan de leeftijd. Als ik voor mezelf spreek weet ik dat ik de wereld een stuk minder zwart-wit zie dan tien jaar geleden, en ik ga er van uit dat over tien jaar de boel nog een hoop ingewikkelder is geworden. Je maakt zo veel mee, zowel in je eigen liefdesleven als als toeschouwer van je omgeving, dat het bijna onmogelijk is geworden er een eenduidige opvatting over relaties op na te houden. Of om mensen te veroordelen op hun acties. Als je beste vriendin, knap en leuk en intelligent en grappig, jarenlang haar lieve geliefde bedriegt met iedereen van de buurman tot de buurvrouw tot de buurjongen*, kan het heel goed zo zijn dat je haar nog steeds knap en leuk en intelligent en grappig vindt. Wie heeft er nou nog nooit iets smiechterigs uitgespookt? In het geval van een (zeer) lange monogame relatie, kan ik me voorstellen dat je er naar snakt om met de scheve schaats te rijden. Het probleem is dat er zo veel gevaren hier achter schuilen. Mensen worden gekwetst, of verliefd op een ander, en krijgen SOA’s of buitenechtelijke kinderen. Wat je ook doet, kijk een beetje uit voor je medemens. Laten we hopen dat we dat voornemen over tien jaar nog niet zijn vergeten.
*Dit is een gefingeerd voorbeeld, mocht iemand zich per ongeluk aangesproken voelen.
—-
Beste Mees,
Als aanhanger van extreem linkse hobby’s (veganistische taarten bakken, GroenLinks stemmen, punkconcerten bezoeken) begeef ik mij met regelmaat in etablissementen die vaak zijn opgezet vanuit een sociaal ideologisch gedachtegoed. Plekken waar geen ruimte is voor seksisme, racisme en het uitsluiten van Limburgers of Polen. Waar iedereen gelijk is en alle besluiten unaniem genomen worden. Veelal zijn dit kraakpanden. Wat mij echter opvalt is dat achter de schermen er veel en vaak ruzie gemaakt wordt. Beste Mees, kun jij mij uitleggen waarom dat zo is?
Groetjes van een anonieme voorstander van totalitaire dictaturen.
L.S.,
Ah, krakers! Antiautoritaire relschoppers die hun gevolg graag vertellen wat ze moeten doen. Vroeger, toen de Vrankrijk in de Amsterdamse Spuistraat nog mijn vaste hang-out was (tequila voor één gulden zestig!), maakte ik eens mee dat de barman met een schaar op mijn vriend afstormde, met de mededeling dat als hij niet onmiddellijk zijn stropdas af zou doen, hij hem er zou afknippen. Briesend deelde hij ons – twee zestienjarige snotneuzen – mede dat stropdassen een teken waren van de slaafsheid van de werkende massa. Zo kwaad was hij, dat hij niet zag dat hij schoolgaande pubers met afgetrapte gympen voor zich had in plaats van onderdrukte kantoorslaven. In ieder geval, waar het op neerkomt is dat een bepaalde hiërarchische structuur nodig is voor de mens, want anders gebeurt er nooit iets en blijft men eindeloos steggelen over kleine zaken. Maar als het specifiek de kraakpanden betreft, denk ik niet dat het gebrek aan autoriteit de sfeer verpest. Ik denk eerder aan een gebrek aan zelfreflectie en zelfspot. Helaas zal de tijd het ze niet leren, want kraakpanden zullen een ding van het verleden worden. Toch jammer, want ergens hield ik wel van die briesende man met de schaar, en de goedkope drank.
—-
Ha Mees,
Mijn tram is er nog steeds niet. Alle andere trams zijn al minstens een keer voorbij gekomen. Dat is toch niet eerlijk? Ik heb het koud en wil naar huis!
Ah, daar zal je m hebben!
L.S.,
Koop toch een fiets. Van lichaamsbeweging krijg je het warm, en je hoeft ook niet meer onnodig te wachten.
—-
