(...) Dat glazen blad was als een zee, waarvan de golven ooit bevroren waren." /> (...) Dat glazen blad was als een zee, waarvan de golven ooit bevroren waren." />

Hard//hoofd

Door: Jean-Maxim van Dijk

Seventy Seconds [22/52]

Tekst Harold Schellinx

Gedurende het priemjaar 2011 maakt audiokunstenaar Harold Schellinx een geluidskiekje van tien seconden. Elke dag van de week, op steeds wisselende uren. Of hij nou in Amsterdam of in Parijs is, in Brussel of in Kyoto, in Brooklyn of in Wiesengrund. Iedere zondag hoor je op hard//hoofd de zeven geluidsprentjes van de week daarvoor, aaneengeregen tot een stukje van 70 seconden: de tijd die het ook ongeveer zal kosten om het bijhorende tekstje te lezen.
Op precies hetzelfde moment maakt fotograaf Pieter van Wynsberge ergens een foto...



Beeld: Pieter van Wynsberge
Amsterdam, 02/06/11, 15.08 u.



SEVENTY SECONDS [ 22 / 52 ]

Achter de glazen schuifdeuren stonden onze rotan meubeltjes: een grote, ranke fauteuil, en twee wat dikkige, kleinere donkerbruine kuipjes, die eruitzagen als manden op pootjes. De schuimplastic inleg van de fauteuil was bekleed met een witte stof met franjes, die met felgekleurde rode, gele, blauwe, groene bubbels en kronkels was bedrukt. Niet minder dan twaalf dubbele lintjes knoopten die inleg aan de stengels vast. Dat was hoognodig, want anders gleed het ding zo weg, als vader na het eten ’s avonds in de stoel in slaap viel.
De meubeltjes stonden keurig in het gelid, op een meter of zo van de kachel, rond een langwerpige salontafel met een blad van ruw glas.
Dat glazen blad was als een zee, waarvan de golven ooit bevroren waren.
Ik liet er mijn zeilbootje op dobberen, dat helemaal glimmend was, met de hand gemaakt van prachtig notenhout. Op de boeg stond in zwarte krulletters ‘Branding’ geschreven. Dat was de naam. Ik blies me de longen uit het lijf voor wat wind in de zeilen, zodat ‘Branding’ over de ribbels van het blad uit kon varen. Meestal langs de randen van de tafel. ‘Branding’ voer het beste aan het einde van de zee. En ook van de wereld. Want de wereld en de zee zijn samen begonnen. Ze houden daarom samen ook weer op. Soms viel mijn bootje er omlaag, met iedereen en mezelf aan boord, in een eindeloze leegte.

Maar goed, trouwens, dat daar altijd nog die leegte is. Pas als je ook de leegte weghaalt, is er echt helemaal niks meer.

28 mei - 3 juni 2011
Maastricht (2), Amsterdam (2), Essen, Gent, Parijs
Deel op of
Harold Schellinx
b
a
a