hard//hoofd

Op de site van het Centraal Bureau voor de statistiek kun je spelen met de Bevolkingspiramide van Nederland. Jan Nagel deed dit een middag lang en bedacht de 50+ partij. Want Nederland vergrijst met rasse schreden. Nagel staat te boek als een opportunist, leert de Volkskrant en ook als een “redelijk” schaker en een “sluwe strateeg”, meldt Wikipedia. Op het partijprogramma van 50+ staat, behalve een reeks maatregelen die ouderen er financieel op moeten doen vooruitgaan, ook deze eenzame maatregel: Een nationaal plan om de integratie van jong en oud te bevorderen via sport en spel.
Wellicht werd de toevoeging van het sportelement geëist door oud-wielrenner en kandidaat Cees Priem. “Lekker samen met de jongeren wielrennen en eens kijken wie wie eruit fietst!” Was het Nagel zelf die het spelelement inbracht? “Schaken met jongeren!”
Hoe dan ook: Met een ‘nationaal plan’ verordonneert een paternalistische overheid sport en spel ter integratie. “Er zal nationaal door jongeren met ouderen gesport en gespeeld worden en dat is dat!” Voor de integratie van jong en oud is verhoging van de AOW-leeftijd dan misschien toch een nuttiger instrument. En financieel voordelig voor de ouderen ook. En ik? Ik leer 50-plussers liever kennen in de werksfeer, waar ze me hun kostbare kennis kunnen meegeven, dan tijdens een potje Rummikub.

Door Merel Kamp

Op zaterdag 8 januari 2011 schoot een verwarde jongeman van 22 in Arizona zes mensen dood en congreslid Gabrielle Giffords door haar hoofd. Snel begonnen de verwijten: Sarah Palin had een kaartje op haar site gezet met schietschijven op de plaatsen van de staten die voor ‘obamacare’ hadden gestemd, en Gaby Giffords’s staat was daar één van.
Palin wist niet hoe snel ze haar oproep van het internet moest halen, maar het kwaad was al geschied. Amerika schreeuwde van de daken dat het genoeg was met de polemiek en demonisering. Ongeacht de politieke overtuigingen van de schieter zou het politieke klimaat van Amerika gezorgd hebben voor de ingeving van de labiele jongeman.
Misschien zou het tijd worden om een keer wat genuanceerder met elkaar in debat te gaan. De Democraten wijzen ondertussen een beschuldigende vinger naar de opruiende retoriek van de Republikeinen, en de Republikeinen roepen heel hard dat de schutter vooral een ultralinkse anarchist is die zijn heil zocht in het communistisch manifest. Onder het mom van een minder hysterische toon, schreeuwt iedereen om het hardst: ‘Jij bent polemisch!’, ‘Nietes, jij!’.

Door Meredith Greer

We gaan weer. Opgewekt en overtuigd brengt premier Rutjes zijn plan. We gaan! Maar zijn toehoorders kijken angstvallig om zich heen: wie zal zijn plan steunen? Als een dommig figuur dat in een televisiequiz te vroeg op de rode knop heeft gedrukt, staat de PvdA met een antwoord klaar: wij doen niet mee! De schijnbaar bedachtzame heer en dame van D66 en GroenLinks hebben op hun beurt zoveel ingewikkelde vragen, dat er (gelukkig) flink geknipt is in hun reactie op het journaal. De blonde hofnar dan? Die wist al dat dit zou komen. Met een brede glimlach gaat hij verzitten, hij schudt zijn narrenhoed en de belletjes rinkelen. Anders dan het volk te vermaken heeft hij geen verplichtingen en speelt daarom de kaart met zijn eigen afbeelding erop.
Zijn heldhaftige adjudant kruipt bij de VARA aan tafel om met oud-generaal Berlijn in discussie te gaan. Herootje Brinker belooft plechtig het verre land niet in de steek te zullen laten, ‘en juist daarom zijn wij tegen!’ Dat klinkt niet erg logisch, maar dat hoeft ook niet voor iemand die praat over de problemen van Afghanistan als over de straatcriminaliteit in Madurodam. Intussen kijkt de nar voldaan naar de chaos en ellende; hij slaakt een zucht van tevredenheid en doet de belletjes aan zijn hoed nog eenmaal rinkelen.

Door Elon Heymans

De oplagen van De Telegraaf (600.000 ex.), Het Algemeen Dagblad (400.000), de Volkskrant (232.000), Trouw (91.000) en NRC Next (70.000) zijn in het derde kwartaal van 2010 flink gestegen, aldus Het Oplage Instituut.
Het AD, De Telegraaf en de Vk verkochten zelfs 10.000 kranten meer dan in dezelfde periode van het voorgaande jaar.
Bij de betaalde kranten daalden alleen NRC Handelsblad (180.000 ex.) en Het Parool licht (62.000) in de oplage. Bij de NRC zullen daar overstappers naar de Vk bij zitten (eindelijk een ‘kwaliteitskrant’ op compact formaat), en conscious objecters wat betreft de machtsovername van de Russische oligarch Derk S.
Bij Het Parool is er voor ons minder duidelijk wat er aan de hand is: misschien zijn er wat medewerkerabonnementen opgezegd na de mislukte benoeming van de beoogd nieuwe adjunct aldaar.
Hoe dan ook: al met al zijn er in Nederland op een beroepsbevolking van 7 miljoen mensen zo’n 1,6 miljoen personen, bedrijven en/of instellingen die een krantenabonnement – dus: dagelijkse, verdiepende nieuwsvoorziening – geld waard vinden.
Dat zijn er meer dan huishoudens die naar De Wereld Draait Door kijken.
Waar zij dan voor betalen – kwaliteitsjournalistiek, Wilma Nanninga, leestijd in de trein, een intelligentietoken, Gummbah – zal verschillen, maar in een tijd waarin de meeste gratis kranten juist krimpen (Metro naar 453.000, 10.000 exemplaren minder) en Sp!ts (309.000 ex, bijna 35.000 omlaag) en elke krantenmedewerker moord en brand roept (of te horen krijgt), zijn dit wellicht troostende getallen. Waarom? Welnu, ik weet niet veel.
Maar wat ik wel weet: hoe meer Uggs ik zie, hoe meer Uggs ik zie.

Door Philip Huff

Tussen de beelden van een overstroomd Brisbane zaten ook – heel kort – helikopterbeelden die een rubber bootje filmden. ‘Are you okay?’ probeerden de filmers over het geluid van de propellers heen te schreeuwen. Daarna hielden de beelden op. Wat er met het bootje gebeurde, is onduidelijk. De mensen op de bank naast mij begrepen de ernst van de situatie niet, maar die hebben Zeitoun dan ook niet gelezen, het boek dat Dave Eggers vermoordde.
Toen New Orleans overstroomde voer er ook iemand rond in een dergelijk bootje. De Syrische Amerikaan Abdulrahman Zeitoun, die met zijn kano de omwonenden te hulp schoot, werd de hoofdpersoon in de laatste roman van Dave Eggers. Het is een indrukwekkend verhaal, over religie, naastenliefde en heldendaden, en waargebeurd bovendien, maar ik ben er halverwege in opgehouden. Na het even zo indrukwekkende en saaie verhaal van Valentino Achak Deng, in What is the what, kon ik het niet nog een keer aan.
Dave Eggers is creatief en vernieuwend, maar bij Zeitoun is de uitwerking nauwelijks hartverscheurend en al helemaal niet van een duizelingwekkende genialiteit. Het is eerder melodramatisch en middelmatig; creatief van buiten, uiterst saai van binnen. Heftige beelden uit Brisbane, die veel bekends opriepen: er verdronken mensen, dieren en veelbelovende schrijvers.

Door Tim de Gier