Kasper is nooit misbruikt en overweegt een schadeclaim." /> Kasper is nooit misbruikt en overweegt een schadeclaim." />

Hard//hoofd

Zomerboek

Zonder zonde

Tekst Kasper van Royen

Hij streelde mijn dijen op het wiegende ritme van het ‘Erbarme dich’. Onaangenaam was het zeker niet, maar wel wat vreemd. Ik kende deze man louter van tv-optredens en toch voelde hij als een oude bekende. Met zalvende stem zei hij ‘dit is goed jongen, dit is zoals het zijn moet’ en schoof mijn onderbroek met een zwierend gebaar van mijn billen. Antoine Bodar wist duidelijk waar hij mee bezig was. Ik zag mijn piemel en realiseerde me dat ik onmogelijk ouder dan acht kon zijn. ‘Gaat dit niet in tegen uw celibaat?’ vroeg ik voorzichtig. ‘Wat attent dat u zich om mij bekommert’ zei Antoine verrukt en ik vroeg mij af of hij elk kind vousvoyeerde, of dat ik een speciaal geval was voor hem. In de verte beierden de klokken van het Vaticaan. ‘Maar u hoeft zich geen zorgen te maken om de hemelse genade die mij deelgevallen zal. Zolang ik degene ben die niet ejaculeert, blijft het goddelijke evenwicht in stand. Dit moet u zien als niet meer dan een oefening in verlangen.’ Tijd om over die woorden na te denken had ik niet, want het volgende moment lag ik klaarwakker in bed. Tot mijn grote teleurstelling zag ik mijn vriendin naast mij liggen, iemand die zich nooit wat had aangetrokken van welke religieuze beperking dan ook. Het was nog maar vijf uur ’s ochtends, maar toch besloot ik op te staan en eieren te gaan bakken. Gelukkig bleken er nog Italiaanse kruiden in het kastje te zitten.

Met de rest van de dag kwam het niet meer goed. Ik bleef me maar afvragen waarom ik toch nooit in mijn jeugd misbruikt ben, of op z’n minst een beetje onzedelijk geaaid. Goed, het antwoord is natuurlijk dat je daar katholiek voor moet zijn. Want alleen de ware kerk verschaft ware liefde. Ik heb mijn hele leven een groot gemis gevoeld dat ik maar niet kon plaatsen, maar door de recente ontwikkelingen in de roomse wereld begon het langzaam tot me door te dringen waar die leegte vandaan kwam en mijn droom maakte tenslotte alles in een lucide ontlading duidelijk. Nu ik te oud ben om tot een katholieke kostschool of paaps internaat toe te treden en mij te laten vergrijpen door God’s begerige afgezanten, eis ik een schadevergoeding. Ik ben immers emotioneel geruïneerd en om nog iets van mijn armetierige bestaan te kunnen maken, wil ik klinkende munten zien. En het gaat natuurlijk ook om rechtvaardigheid. Moet ik eronder lijden dat mijn ouders besloten atheïst te zijn, zodat elke mogelijkheid op een ongelukkige jeugd voor mij bij voorbaat in de kiem werd gesmoord? Nee, dat valt natuurlijk onmogelijk te rijmen met het recht op gelijke behandeling.



Nu is mij pas, tot mijn grote verbazing, verteld dat ook buiten het katholieke geloof zo nu en dan kindermisbruik voorkomt. Dat betekent dus dat mijn kansen op een ongeneeslijk trauma er wel degelijk waren. Maar waarom heeft dan in godsnaam nooit een oom, pianoleraar, of overblijfjuf op die manier naar mij gekeken? Wilden zij mij iets ontnemen waar ik recht op had, alleen maar om mij tot het einde der dagen te kwellen en te tergen? Ik bekijk kinderfoto’s van mezelf waar ik naakt op sta en probeer er iets van te maken. Maar met geen mogelijkheid zijn er obscene houdingen in te ontdekkingen. Het zijn gewoon onschuldige foto’s, zoals mijn gehele jeugd schrikbarend onbezoedeld lijkt te zijn. Voor het plakje worst bij de slager hoefde ik nimmer iets te doen, ik kreeg het gewoon als mijn moeder haar koteletjes had afgerekend. En dan te bedenken dat ik nog wel in de provincie woonde!

Elke keer dat we de krant openslaan of de kijkbuis aanzetten worden we geconfronteerd met geheimen die soms decennialang verdrongen zijn geweest en nu met de wereld mogen worden gedeeld. Ik blijf staren in mijn verleden, maar zie niets waarover ik ook maar een beetje uit de school zou kunnen klappen. Alle vormen van genegenheid en aandacht die ik in mijn kinderjaren ondervonden heb, waren pedagogisch volledig verantwoord. Ik voel me lelijk en ongewild, maar toch ook heel erg bijzonder. Misschien dat ik wel uitverkoren ben om dit eenzame lot van smetteloosheid te dragen. De liefde van God toont zich nou eenmaal in ondoorgrondelijke vormen. Slechts in mijn dromen mag Hij tot mij de taal der liefde spreken. Ik kom voortaan mijn bed niet meer uit.
Deel op of
Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.
b
a
a